Kris van der Veen

Kris van der Veen is kwartiermaker LHBT: een definitie die staat voor lesbiennes, homo- en biseksuelen en transgenders. Uit onderzoek blijkt namelijk dat bijna dat de helft van de lesbische, homo- en biseksuele volwassenen in Nederland ooit zelfmoordgedachten heeft gehad. Dat is vijfmaal vaker dan de rest van de volwassen bevolking. Het aantal zelfmoordpogingen onder deze groep is vier keer zo hoog. Transgenders hebben het nog moeilijker. Zij doen vijf tot tien keer vaker een zelfmoordpoging en denken zevenmaal vaker aan suïcide dan niet-transgenders. Kris is gedreven om die cijfers flink naar beneden te brengen.

Kris van der Veen

Ook Kris had zelfmoordgedachten. Hij groeide op in een klein dorpje in Friesland en werd daar jarenlang gepest. 'Ik was anders dan anderen. Ik zag er meisjesachtiger uit, had een hoge stem. En dat was vaak een reden om mij uit te schelden en soms ook te slaan. Het zorgde ervoor dat ik in een isolement terecht kwam waar ik me alleen en eenzaam voelde.’

Kris werkte de afgelopen vijftien jaar onder meer als maatschappelijk werker in een Blijf van mijn Lijf-huis, als coördinator bij Amnesty International, was raadslid voor GroenLinks in Groningen, voorzitter van het COC en maakte een film over homoseksualiteit in Rusland. Naast zijn werk voor 113 is hij beleidsmedewerker sociaal domein bij de gemeente Purmerend. ‘De rode draad in mijn werk is het bespreekbaar maken van moeilijke onderwerpen. Ik weet zelf als geen ander hoe krachtig woorden kunnen zijn. Ze kunnen als geen ander kwetsen, maar zijn ook het sterkste middel om liefde, aandacht en interesse te tonen. Om de stroom van een rivier te veranderen.

Ik stel mij vaak een slaapkamer niet ver hier vandaan voor. Daar zit op dit moment een jongere die zich eenzaam voelt. Onbegrepen, misschien bang of in de knoop met zijn of haar gevoelens. Ik ben er hartstochtelijk van overtuigd dat jij en ik een verschil kunnen maken voor dit mens. Wij kunnen ervoor zorgen dat hij of zij zich gezien gaat voelen, er mag zijn. Daarvoor hoeven we geen grootse dingen te doen: met iets kleins kunnen we al een verschil maken in het leven van de ander. Door iemand te zien, een vraag te stellen, er te zijn.’

Kris reist met een foto-expositie door het land om de struggles waar jonge LHBT’ers mee te maken (kunnen) hebben zichtbaar te maken. ‘Ik ben daarvoor op zoek naar jongeren en jongvolwassenen die hun verhaal willen delen met anderen. Daarnaast verzorgen we trainingen voor LHBT-organisaties, werken we met anderen aan interventies en oplossingen.

Ik ga graag in gesprek met iedereen die mee wil doen, want samen kunnen we een verschil maken.’