Begeleid wonen gaf mij het vertrouwen om echt te openen

Momenteel gaat het goed met Vivian (32). Ze zit nog in een therapietraject, waar ze schematherapie krijgt. Daarnaast krijgt ze begeleiding aan huis. Ondanks dat het intensief is, lukt het haar om goed voor zichzelf te blijven zorgen. Dat is heel waardevol en iets waar ze dankbaar voor is. 

Ze is aan het re-integreren op haar werk en heeft een fijn netwerk om zich heen, door wie zij zich gesteund voelt. Vandaag deelt ze met Houd Moed wat het begeleid wonen haar heeft gebracht.

Ik praatte niet over mijn problemen

Mijn mentale klachten zijn ontstaan door traumatische ervaringen in het verleden. Hierin was er onder andere sprake van pesterijen en seksueel misbruik. Ook emotionele verwaarlozing, die niet zo bedoeld was, maar ik wel zo ervaren heb, heeft een grote rol gespeeld in mijn mentale klachten. Ik praatte niet om iedereen in mijn omgeving te beschermen. Om ervoor te zorgen dat ik niet nog meer het zwarte schaap zou zijn/voelen, ging ik vanaf dat moment alles doen om aan de maatschappij te voldoen. Ik ging mijzelf zo aanpassen dat iedereen altijd tevreden over mij was en ik eigenlijk nooit iets verkeerds kon doen. Pas toen ik begeleid ging wonen, kwam er ruimte en vooral vertrouwen om langzaamaan écht openheid te geven. Toen was mijn verleden al ongeveer tien jaar een geheim.

Mijn ambulant begeleidster hielp mij naar begeleid wonen

Ik had op dat moment een ambulante begeleidster. Toen ik haar vertelde over mijn verleden, kwam vrij snel de conclusie dat het beter voor mij was om het huis uit te gaan. Door de diagnose ASS kreeg ik te horen dat ik aanspraak kon maken op begeleid wonen. Samen met mijn ambulant begeleidster zijn we op intake gegaan en daaruit bleek dat ik terecht kon bij deze organisatie. Ik kreeg een woning aangewezen en vrij snel ben ik daar gaan wonen. Ik was toen 19 jaar.

In het begin was het enorm spannend omdat alles nieuw is. Je moet nieuwe begeleiders leren kennen en ergens ook gaan vertrouwen. Maar ja, hoe doe je dat als je nooit ervaren hebt dat je iemand kan vertrouwen? Ook kwamen er allerlei onzekerheden naar boven. Gedachten als “Wat als ik dit niet kan?’’ treiterden dagelijks mijn gedachten. Hierdoor werd de focus van de begeleiding vooral gelegd op praktische zaken. Denk aan koken, leren inzicht te krijgen in financiën, maar ook balans houden in ontspanning en bezig zijn. Begeleiding kwam meerdere keren per week op afspraak bij mij langs. Mocht ik ze tussendoor nodig hebben, dan kon ik ze altijd bellen of een berichtje sturen.

De directe vraag die mij hielp om te gaan praten

Kort nadat ik bij deze organisatie ging wonen, ben ik opnieuw seksueel misbruikt. Twee jaar later nog een keer. Toen kon ik niet meer doen alsof er nooit iets gebeurd was. Er was op dat moment een begeleidster die mij de directe vraag stelde of ik seksueel misbruikt was. Dat heeft mij geholpen om eindelijk te gaan praten. Ik wilde altijd al niks liever dan het uitschreeuwen, maar dat mocht niet. Zeker niet toen het dus vaker gebeurde, want dan moest het wel mijn eigen schuld zijn. Door deze directe vraag is de bal gaan rollen naar hulpverlening en is ook de insteek van het begeleid wonen veranderd. Waar deze dus eerst lag op praktische zaken, werd vanaf dat moment de focus ook veel meer gelegd op mijn psychische gesteldheid.

Bij de begeleiding mocht ik er echt zijn

Wat mij enorm geholpen heeft om de moed te behouden is het gevoel dat ik er echt mocht zijn. Begeleiding was er voor mij, ook buiten kantoortijden. Ik voelde mij gezien, gesteund en vooral niet meer alleen. Ik begon langzaamaan te praten en merkte dat het opluchtte. Ik hoefde het gevecht inclusief alle destructieve coping die ik mijzelf had aangeleerd niet meer alleen te dragen. Het feit dat ik met kleine momentjes kon zien en voelen dat het beter ging, zorgde ervoor dat ik niet opgaf. Toen mijn droom ontstond om ervaringsdeskundige te worden, was opgeven al helemaal geen optie meer. Los van het feit dat er op de een of andere manier altijd toch een vuurtje in mij is blijven branden.

Ik kan zeggen dat ik steeds meer ga leven

In vergelijking is mijn leven 180 graden gedraaid. Vroeger bestond het uit geheimen, destructief gedrag, people pleasen en eigenlijk alles doen behalve lief voor mijzelf zijn en goed voor mijzelf zorgen. Het is een enorm lang proces geweest, waarbij ik soms echt wel op wilde geven omdat ik er helemaal klaar mee was, maar het volhouden heeft ervoor gezorgd dat ik nu op een punt staat waarbij ik kan zeggen dat ik steeds meer ga leven. Ik hoef niet meer te overleven, ik hoef niet meer mijn destructieve coping in te zetten om de dagen door te komen. Ik hoef niet meer met geheimen rond te lopen en te doen alsof er niks aan de hand is. Alles mag er zijn… Dat klinkt misschien cliché, maar het is echt zo. Iemand zei ooit tegen mij: “Alles wat cliché heet, heet niet voor niks cliché.’’ Dat heeft mij ook geholpen om te beseffen dat al die cliché dingen dus misschien wel werken. Hoe graag je ze eigenlijk ook niet wil horen soms.

Voor als je twijfelt of begeleiding iets voor jou kan zijn

Doen! Ga op onderzoek uit, ga kijken welke vorm en/of welke organisatie het beste past. Los van het feit dat het mij veel meer gegeven heeft dan alleen een plek in eerste instantie om het huis uit te kunnen, heb je niks te verliezen. Ik wist niet wat ik kon verwachten, alles was doodeng, maar uiteindelijk is het één van de beste keuzes die ik ooit voor mezelf heb kunnen maken geweest. Als jij denkt dat het je zou kunnen helpen, is dat voldoende om er actie op te ondernemen. Je hebt niet voor niks deze behoefte/gedachte. Je bent het waard om te onderzoeken en het te proberen.