Aan mijn pester

Aan mijn pester. Ik schrijf je vanuit mijn schuilplaats, al weet ik niet of ik ergens echt veilig ben. Ik zoek naar woorden om je te bereiken, en ben als de dood dat het niet genoeg zal zijn. Ik wil je vangen met mijn blik en je laten zien hoe je mij raakt. Je golven slaan over me heen, ik probeer de dijk te versterken. 

Ik sleur zandzakken naar de kwetsbaarste plekjes, en jij weet precies waar je me raken moet. Hoe hard ik het ook probeer, het lijkt je niets te schelen wat je met me doet.

Ik schrijf je vanuit mijn schuilplaats, omdat ik het razen van de storm nauwelijks bijhouden kan. Mijn lijf begint te verzwakken, te veel zakken zand zijn al weggesleurd. Heb je echt niet door wat er in mij gebeurt? Hoe het sprankje in mijn ogen is verdwenen, hoe ik stil naar de achtergrond ben geraakt? Je hebt me klein, bang en stil gemaakt.

Maar achter die stilte raast mijn eigen storm, het kolkt vanbinnen. Alles wat ik voel, ik kan het niet langer bedwingen. Het verdriet, de angst, de haat die je in mij hebt geplant: ik wil jouw storm niet overnemen, toch is die in mij beland. Twee stormen, door stilte gescheiden, ik die jou niet bereiken kan. Twee stormen, allebei op mij gericht. Ik weet niet hoe lang ik dat nog dragen kan.

Ik schrijf je vanuit mijn schuilplaats, omdat ik de hoop niet wil verliezen. De hoop dat je dit keer zult luisteren, met een hart dat durft te voelen. De hoop dat je zult begrijpen dat jouw daden gevolgen hebben. Dat je misschien ook pijn met je meedraagt, maar dat je die niet hoeft door te geven.

Misschien ben jij ook gekwetst. Voelt macht veiliger dan machteloos zijn. Maar ik vraag je: wil je niet liever bouwen dan breken? Helpen dan schaden? Ik schrijf je niet om je te beschuldigen, maar om je wakker te maken. Achter elk gezicht schuilt een verhaal. Ook het mijne. Ik wil niet in je schaduw verdwijnen.

Als ik er niet meer zou zijn, zou je dat dan merken? Zou het je raken, of zou je doorgaan alsof ik nooit heb bestaan? Hoe snel zou je een nieuw mens vinden om je storm op stuk te slaan? Ik zeg je eerlijk: er zijn dagen waarop verdwijnen makkelijker lijkt dan doorgaan.

Maar ik ben er nog. Want ik ben niet wat jij van mij maakt. Ik wil niet verdwijnen in jouw schaduw. Ik wil terug naar het licht. Naar een plek waar ik geen schuilplaats meer nodig heb. Niet alles wat stuk is, blijft kapot. En ik houd hoop dat jij zult helen wat je zelf hebt weggestopt.

Dus ik schrijf je. Misschien wel voor het laatst. Niet om je te straffen, maar om je uit te nodigen. Om de stilte te doorbreken. Om mens te zijn, zoals ik dat probeer.

Ik schrijf je vanuit mijn schuilplaats. Maar ooit, hoop ik, kunnen we elkaar zien in het licht.