Mijn problemen begonnen door een diepgewortelde onzekerheid. Ik wilde iedereen te vriend houden en deed er alles aan om het anderen naar de zin te maken. De mening van anderen beïnvloedde mij enorm, en uiteindelijk eiste dat zijn tol. Daarnaast zag ik op sociale media en in het dagelijks leven alleen maar blije mensen. Ik wist niet hoe ik mijn eigen gevoelens moest uiten, uit angst om anderen teleur te stellen of tot last te zijn. Ik maakte mezelf wijs dat wanneer ik mijn ware gevoelens zou laten zien, mensen mij zouden verlaten.
Mijn dieptepunt kwam toen ik meerdere afscheidsbrieven had geschreven. Ik was alleen thuis en stond op het punt om alle pijn voorgoed te stoppen. Ik was op, ik kon niet meer. Ik mag van geluk spreken dat mijn ouders eerder thuiskwamen dan verwacht. Ze brachten mij met spoed naar het ziekenhuis: dat is mijn redding geweest.
Wat mij uiteindelijk heeft geholpen, is de steun van mijn familie en vrienden. Zij moedigden mij aan om hulp te zoeken en mijn gevoelens te delen. Ik leerde dat ik niet alles alleen hoefde te dragen. Ondanks mijn diepe dalen, bleven zij mij steunen en laten zien waarom het leven de moeite waard is. Ze lieten me voelen dat ik niet alleen was. Daarnaast vond ik afleiding en rust door in beweging te blijven, zoals in de sportschool of tijdens het hardlopen. Dat hielp mij om mijn hoofd leeg te maken en nieuwe kracht te vinden.
Ik heb een jaar lang therapie gevolgd bij een psychiater van de GGZ. Daarnaast heb ik af en toe contact gehad met 113, waar ik altijd terecht kon wanneer ik dat nodig had. Ik ben van mening dat er meer aandacht moet komen voor de realiteit: ontzettend veel mensen worstelen met mentale problemen. Openheid en het doorbreken van het stigma rondom suïcide en mentale gezondheid zijn cruciaal.
Naar mijn idee heeft sociale media van twee kanten invloed op onze mentale gezondheid. Aan de ene kant kan het prachtig zijn: mensen geven elkaar complimenten, steunen elkaar en delen openhartig hun verhalen, wat anderen inspireert. Aan de andere kant kan het ook gevaarlijk zijn. De druk om te presteren en altijd druk te zijn, wordt genormaliseerd. Het lijkt soms alsof het niet oké is om je even minder te voelen of een dag in bed te blijven liggen.
Als je dit leest terwijl het met jou niet goed gaat zou ik willen zeggen: houd moed! Hoe donker en somber het nu ook lijkt, er is altijd licht aan het einde van de tunnel, als is het maar een klein puntje. Vragen om hulp is geen zwakte, het is juist een teken van kracht. Je bent niet alleen, er zijn altijd mensen die om je geven en willen helpen. En als niemand het tegen je zegt, dan zeg ik het: ik ben trots op je.