Geldzorgen: de zoektocht naar een uitweg

Als man en vader van een gezin wilde ik de kar trekken. Het was mijn taak om mijn gezin te onderhouden. De gedachte dat dit mij niet was gelukt op de manier die ik in mijn hoofd had, was ondragelijk voor mij. Ik begon te zoeken naar een uitweg, in welke vorm dan ook.

Opgegroeid als een ‘echte man’

Als klein kind leerde ik al wat het betekende om een man te zijn. Als ik struikelde, moest ik me niet aanstellen en doorgaan. Mijn vader zei altijd: “wees een vent”. Dit idee zit er bij mij dus flink ingebakken. Door de jaren heen ben ik me er steeds meer naar gaan gedragen. Over moeilijkheden werd niet gepraat. Ook niet onder mijn vrienden. Als we elkaar zagen, dan was het ‘met de mannen onder elkaar’. Gezellig, maar oppervlakkig. Altijd lachen, maar geen ruimte voor gevoel. Zonder dat ik het doorhad, heeft dit het leven heel moeilijk voor me gemaakt.

Mijn bedrijf bracht me naar de afgrond

Ik was 40 toen de economische crisis van 2008 uitbrak. Op dat moment had ik een succesvol bedrijf als aannemer en ik had veel personeel in dienst. Door de crisis heb ik hen allemaal moeten ontslaan. En zelfs daarna bleef het financieel heel spannend. Thuis was ik daar niet echt eerlijk over. Mijn vrouw wist wel dat het slecht ging, maar zo slecht, dat zei ik niet. Ik wilde niet dat ze zich zorgen zou maken en het idee dat ik had gefaald in mijn rol als onderhouder van het gezin, maakte me gek. Ik zocht naar een uitweg maar wist niet waar ik het zoeken moest.

Op een avond moest ik weer overwerken. Ik zat op kantoor, te midden van de stress, en kon alleen maar malen. “Wees een vent, en los je eigen problemen op”, dacht ik. Omdat ik geen oplossing zag en me kapot schaamde, begon ik een andere uitweg te bedenken. Als ik mijn problemen niet kon oplossen, dan kon ik er misschien maar beter van weglopen. Als ik toch niet mans genoeg was om er voor mijn gezin te zijn, dan kon ik er misschien beter helemaal niet meer zijn. In de weken daarna begon ik steeds vaker na te denken over zelfdoding.

Vluchten is een uitweg, maar geen oplossing

Ik heb echt aan de rand van de afgrond gestaan. Financieel en emotioneel zat ik er helemaal doorheen, meer dan ik op dat moment zelf in de gaten had. Als ik in de kroeg stond met m’n vrienden, kwam het niet eens in me op om erover te beginnen tegen ze. In mijn wereld was praten geen optie.

Toch ben ik uiteindelijk uit de put geraakt en kan ik dit verhaal gelukkig nog navertellen. Hoe dat is gelukt? Dankzij een knutselwerkje dat ik met Vaderdag van mijn kind kreeg. Ik hield het vast en de tranen schoten in mijn ogen. Ik besefte me op dat moment dat ik misschien wel kon vluchten, maar dat ik mijn gezin dan met de problemen achter zou laten. Dat wilde ik ze niet aandoen. Er moest een echte oplossing gaan komen. Die begon bij mezelf.

Ook mannen mogen praten

Om tot een oplossing te komen, moest ik dat beeld van mezelf als een man die het allemaal moet fixen, echt loslaten. Ik ben toen naar de huisarts gestapt. Die kon me niet alleen verwijzen naar passende psychologische hulp, maar ook wat tips over geldzorgen meegeven. Het was een moeilijk pad, maar er bleken weldegelijk instanties te zijn die mij konden helpen. Nu, jaren later, ben ik vrij van schulden en vrij van gedachten aan zelfdoding.

Ik geniet meer dan ooit van mijn gezin, en ben nog iedere dag dankbaar dat ik niet voor een vlucht heb gekozen. Aan andere mannen die dit lezen zou ik dan ook willen meegeven: jullie mogen praten. Dat is juist goed. Ik hoop dat mijn verhaal daar een voorbeeld van kan zijn.