Op school kreeg Ainsley te horen dat ze beter dood kon zijn
Ainsley was als kind een heel vrolijk en lief meisje. Zij stond voor iedereen klaar. Dit maakte haar het pispaaltje van de klas: de pesterijen begonnen al in groep 5 van de basisschool, zelfs met schoppen en slaan. Hierdoor werd ze erg onzeker en ontwikkelde ze een laag zelfbeeld.
Op de middelbare school ging het pesten door, alleen daar werd alles nog een stuk heftiger en gemener. Ze kreeg te maken met donkere gedachten en verloor daarbovenop in 2022 één van haar beste vriendinnen door zelfdoding. Ainsley is vastberaden om bij te dragen aan suïcidepreventie en doet hier een boekje open over wat haar heeft geholpen.
Op de middelbare school
“Van jongens op mijn school kreeg ik te horen dat ik beter dood kon zijn. Na zoveel jaren ervaring met pesten kwam ik op een punt waarop ik dat ik dacht: ‘Wat zij zeggen, misschien hebben ze er wel gelijk in.’ Ik ben gaan zoeken naar manieren om met dat verdriet vanbinnen om te kunnen gaan. Dat leidde tot mezelf pijn doen. Er waren ook veel momenten waarin ik het leven gewoon echt niet meer zag zitten.”
Gesprek met een docent
“In mijn examenjaar was ik in gesprek met een docent. Hij nam mij apart en zei: ‘Hey meid, luister. Ik snap dat je het misschien niet met mij wil delen, maar ik maak me zoveel zorgen om je.’ Ik wist niet wat mij overkwam, bleef stokstijf staan en kon geen woorden meer vinden. In die tijd droeg ik altijd lange mouwen waardoor ik mijn armen goed kon verbergen. Ik rolde ze omhoog en toonde hem wat ik tot dan toe aan niemand heb laten zien, ook niet aan mijn ouders.
Vanaf dat moment is het balletje gaan rollen en begon ik het anderen te vertellen. Het was ontzettend moeilijk om het gesprek aan te gaan met mijn vader. Tijdens een autorit verzamelde ik al mijn moed bij elkaar en vroeg hem om even langs de kant te staan. Ik begon te huilen en liet net zoals aan mijn docent mijn armen zien.”
Begin van de hulpverlening
“Er verscheen een schrikreactie op het gezicht van mijn vader en later ook bij mijn moeder. Ze twijfelden aan hun opvoeding. Die twijfel brak mijn hart en dat doet het nog steeds als ik eraan terugdenk. Ik heb thuis echt de beste en de fijnste situatie gehad die ik maar kon wensen. Ik vertelde ze dat het niet door hen kwam maar door wat andere mensen mij aandoen. Snel daarna kwam ik in de hulpverlening terecht en kreeg ik uiteindelijk verschillende diagnoses, zoals: ADHD, chronische depressie en PTSS door de pesttrauma’s.”
Nu ook een nabestaande
“Tussen de hulpverlening ging school door. Eenmaal op het mbo leerde ik Sanne kennen, zij werd één van mijn beste vriendinnen. We deden dezelfde opleiding en waren beide ingedeeld bij dezelfde stageschool. We kwamen tot de ontdekking dat we veel gemeenschappelijke delers hadden. Helaas moest Sanne stoppen met de opleiding omdat het niet goed met haar ging. Maar we bleven contact houden.
We voelden elkaar goed aan en we konden fijn met elkaar praten. Sanne heeft mij alles verteld waar zij doorheen ging. Ze zei: ‘Ainsley ik vertel dit omdat ik jou ervan wil behoeden, dat het bij jou ook uit de hand loopt.’ Helaas is het bij Sanne uit de hand gelopen; uiteindelijk besloot zij om uit het leven te stappen.”
Alleen al het gezien voelen kan echt zo'n groot verschil maken, dat kan echt veel betekenen.
Steun van naasten
“Mijn ouders, broers en mijn partner waren en zijn echt een rots in de branding en daar ben ik ze heel dankbaar voor. Ik vind het zelf al heel lastig om hiermee te struggelen. Het lijkt mij als buitenstander nog moeilijker. Want je wilt het lijden wegnemen maar er zijn niet veel opties. Behalve dat wat ik altijd tegen mensen zeg: ‘Als je iemand kent die zo met het leven worstelt, zorg dan dat diegene zich gehoord voelt en geef een luisterend oor.’ Alleen al het gezien voelen kan zo'n groot verschil maken, dat kan echt veel betekenen.”
Ontdekking van het geloof
“Ondanks alle goede intenties had ik moeite om mijn negatieve mindset om te buigen. Ik was het zo gewend om naar het negatieve te kijken en te luisteren. Het zat echt vastgeroest in mijn systeem. Op een gegeven moment kwam er een punt dat ik weer nadacht om er een einde aan te maken. Die dag ben ik een kerk binnengelopen. Ik was totaal niet gelovig en had er helemaal niks mee. Maar toch heb ik daar zitten huilen en gezegd: ‘God, als u bestaat. En u bent zo groot en machtig en liefdevol zoals iedereen zegt. Geef mij een teken of het mijn tijd is om te gaan of niet, want ik trek dit niet meer.’
Plots voelde ik in één keer een rust over me heen komen. Iets hield mij tegen om uit te voeren wat ik van plan was. Ik realiseerde mij: ‘Ik wil helemaal niet dood. Ik wil een uitweg.’ De manieren om die uitweg te bereiken moest ik zien te ontdekken. Dat was het moment waarop ik het geloof gevonden heb en besloot om nieuwe dingen uit te gaan proberen.”
Ik ben mooi, ik ben krachtig, ik mag er zijn, ik ben uniek.
Op zoek naar een nieuwe mindset
“Ik heb er bijvoorbeeld voor gekozen om te leven als de persoon die ik nog niet ben maar wel wil zijn. Op mijn spiegel in de badkamer schreef ik affirmaties. Elke ochtend las ik: ik ben mooi, ik ben krachtig, ik mag er zijn, ik ben uniek. In het begin voelde het onwennig maar het kijken naar die teksten werd onderdeel van mijn routine. Ik ging er steeds meer in geloven. Op een gegeven moment kwam het punt dat ik ook echt daadwerkelijk begon te zeggen: ‘Ik heb vandaag een rotdag. Maar het is en blijft maar een rotdag en geen rotleven. Morgen is een nieuwe dag, dan gaan we er weer het beste van maken.’”
Denken aan de toekomst
“Vaak denk ik aan een mooie quote: ‘Sommige mensen noemen mij raar, maar ik ben niet raar. Ik ben uniek.’ Dit hielp mij. Want het heeft mij doen inzien dat we allemaal dingen op onze eigen manier meemaken. Er is niemand die kan voelen hoe het voor jou voelt of die kan voelen hoe het voor mij voelt. Wij maken allen onze eigen reis in het leven. Wanneer je je dat realiseert kan je nadenken over jouw doel in het leven. Mijn doel is om andere mensen te helpen. Ik wil mensen die in hetzelfde schuitje zitten als ik gezeten heb kunnen vertellen over mijn littekens. Maar om dat te behalen moet ik nog veel stappen zetten. Zo wil ik mij omscholen tot ervaringsdeskundige, zodat ik in de GGZ kan werken om daarmee mensen te helpen. Ik hoop dat ik dat over vijf jaar bereikt heb. Mijn toekomst is een stuk rooskleuriger geworden, dit ga ik rocken.”
Mijn toekomst is een stuk rooskleuriger geworden, dit ga ik rocken.
Online therapie bij 113
“Die weg daarnaartoe was en is alleen hobbelig en gaat met horten en stoten. Ik ben dankbaar voor het feit dat we in een land leven waarin niemand zomaar aan zijn lot wordt overgelaten. Al moet je een jaar wachten om hulp van de GGZ te ontvangen; er is meer dan de GGZ om ons te helpen. Kijk naar organisaties zoals 113. Toen ik zelf op een wachtlijst stond heb ik via 113 een aantal maanden gratis online therapie gevolgd. En daar heb ik zo megaveel aan gehad! De dame van wie ik dat kreeg is echt een schat van een vrouw, ik ben haar heel dankbaar. Dankzij dit traject is het wachten tot aan de GGZ rustig aan gegaan en heb ik mezelf steady kunnen houden.”
Besluiten om in actie te komen
“Het verlies van Sanne heeft mij kracht gegeven om mij in te zetten voor suïcidepreventie. Want ik heb heel veel vrienden die struggelen met hun mentale gezondheid. De gedachte dat ik er misschien nog meer verlies geeft mij motivatie. Want ik wil dat niet meer! Ik vind het belangrijk dat het taboe op praten over hoe je je voelt eraf gaat en dat er aandacht is voor organisaties zoals 113. Ik ben een trotse ‘Nimweegse’.
Als Nijmegenaar zijnde moet je de Vierdaagse een keer gelopen hebben. Daarom besloot ik om mee te doen. Zelf ben ik nog herstellend van een eetstoornis en mijn deelname helpt hierbij. Want om de finish te halen, moest ik wel aankomen. Als ik dat niet had gedaan zou ik het nooit 4 dagen en 150 km hebben volgehouden. Het is een win-win situatie: ik vraag aandacht voor 113 en tegelijkertijd was het ook een onderdeel van mijn eigen herstel. En ik heb 1.100 euro opgehaald met mijn actie!”
Het is oké om niet oké te zijn
“Het breekt mijn hart om te zien dat zoveel levens onnodig verloren gaan door zelfdoding. Dat de mensen ook steeds jonger worden. Ik hoop dat het taboe op het praten over zelfdoding eraf gaat en dat er sneller om hulp gevraagd wordt. Want het is oké om niet oké te zijn. Er is heel veel kracht voor nodig om door al die ellende te gaan, maar het is nog zoveel krachtiger om hulp te vragen. Wij mensen zijn zoveel sterker dan we zelf denken.”
