Zonder hulphond zou ik er niet meer zijn

Denise (28) woont op zichzelf met haar hulphond in opleiding Zoëy. Zoëy betekent in het Grieks ‘Leven’. Ze heeft Zoëy bewust die naam gegeven. Sinds Zoëy in haar leven is gekomen, is er veel veranderd. "Ook al zegt men dat een hulphond geen redmiddel is, maar een hulpmiddel, toch zorgt Zoëy ervoor dat ik nog steeds in het leven sta."

Een stap dichterbij terugkeer in de maatschappij

Momenteel ben ik veel met de opleiding van Zoëy bezig, want Zoëy spiegelt, maakt mij bewust van triggers, signaleert alles bij mij. Hierdoor ben ik naast het aangaan van mijn eigen angsten, eetstoornis en trauma’s, mijn hart gaan volgen. Ik wil al heel lang op een bepaalde manier mensen helpen en taboe en stigma’s doorbreken. Dat begint natuurlijk bij jezelf.

Hierdoor heb ik mijn dichtbundel ‘De stilte verwoorden’ uitgebracht en ben ik ambassadeur geworden bij Luister Eens! Een stap dichterbij terugkeer in de maatschappij op m’n eigen manier. Juist door mijn verhaal te delen hoop ik voor andere mensen erkenning te bieden, begrip van de omgeving te creëren en inzichten te bieden voor bijvoorbeeld hulpverleners.

Een labeltje opgeplakt

Helaas kamp ik al sinds jonge leeftijd met onverklaarbare lichamelijke klachten. Zo kreeg ik op mijn zesde alopecia areata. Mijn haar valt uit tot kale plekken aan toe, maar groeit ook weer aan. Later bleek dit onder Lupus SLE te vallen, een ernstige auto-immuunziekte. Met stress wordt dit erger. Mede door trauma’s uit mijn verleden en het niet kunnen praten door schaamte, angst en door het gevoel te hebben dat er geen ruimte was voor mijn ‘probleempjes’, kropte ik alles op.

Op mijn zestiende kwam alles zichtbaar naar buiten, doordat ik niet kon eten van de stress en een hoge stofwisseling heb, viel ik veel af. Mensen begonnen het te merken aan mijn gewicht. Al snel kreeg ik een labeltje opgeplakt. Daar begon de reeks van opnames (het is niet meer bij te houden hoeveel) waar ik nooit ben uitgekomen en waardoor ik dus ook uit de maatschappij ben gerukt.

Veel hulpverlening

Ik heb heel veel eetstoornis klinieken gezien, waar ik vooral zieker van werd. Ook veel gesloten opnames, helaas ook onder dwang. Wgbo, crisismaatregelen, rechterlijke machtigingen. Ik heb CGT, DGT, EMDR, schrijftherapie, exposure therapie, DIS training, leren leven met traject, dynamische neuro-feedback, thuiszorg, woonbegeleiding, medicamenteuze behandelingen, beeldende therapie, PMT, systeemtherapie en mindfulness gehad.

Uitbehandeld bestaat niet

Ik hield moed door me vast te houden aan mijn doel. Een veilige eigen woonplek met een hulphond. Uitbehandeld bestempelt worden vind ik namelijk niet bestaan. Hoe onzeker en bang ik ook ben en was, ik of wij blijven Denise. Die Denise wil leven met een hulphond aan haar zijde. Dat is en was mijn sprankje hoop. Hoe diep ik ook zat, ik hield me daaraan vast. Als je geen hoop houdt aan iets kleins dan wordt het heel lastig. Maar mijn sprankje hoop, hoe ver het soms ook voelde, dat maakte dat ik doorzetten en niet opgaf.

Zonder hulphond zou ik er niet meer zijn

Zoëy is mijn alles. Ik zou er niet meer zijn als ik haar niet had. Ze is hulphond in opleiding, wat betekent dat ik haar zelf met ondersteuning van een super team, coach en trainster, opleid tot mijn eigen hulphond. Een basiscertificaat hebben we al een behoorlijke tijd en we zijn ons nu aan het specialiseren. Zoëy is een Australian Shepherd kruising golden retriever. Een lekkere eigenwijze pittige maar super Lieve puberaussie vind ik haar. Zoëy is een enorme spiegel en signaalleerbeer. Ik luister naar haar, waardoor ik juist in m’n kracht kom te staan. Zoëy voelt alles haarfijn aan en ze is echt het allermooiste wat in m’n leven is gekomen. Ook al is het confronterend en echt geen rozengeur en maneschijn, het is wel wat me helpt.

Geen gewone hond

Een hulp-huisdier doet en moet meer ‘taken’ en hoort 24/7 belastbaar te zijn. Ook mogen ze overal mee naar toe. Er zijn natuurlijk verschillende hulp-huisdieren. ADL hulphonden, psychosociale hulphonden en meer. Een regulier huisdier mag je niet zomaar meenemen in een restaurant en heeft ook geen opleiding gehad tot een hulp-huisdier. Ook worden hulphonden naar aanleiding van een gedragstest geschikt bevonden of niet en wordt het welzijn en de belastbaarheid van het dier constant in de gaten gehouden. Het is een zware taak om als hulphond te kunnen dienen.

Een regulier huisdier zal niet overal zijn toegestaan en heeft ook geen certificaten die een hulphond moet halen. Een regulier huisdier maakt een dier natuurlijk niet minder dan een hulp huisdier, maar er zit wel een groot verschil tussen.

Waarom een hulphond

Omdat ik dit nodig heb om te kunnen functioneren. De hulpverlening heeft me voornamelijk niet begrepen en extra getraumatiseerd, waardoor ik min of meer door hun afgeschreven was. Zoëy is oprecht en eerlijk. Helpt me met m’n angsten aangaan, maar remt me tegelijkertijd als ik over grenzen van mezelf heen zal gaan. Ik kan haar overal mee naar toe nemen en zij signaleert al veel eerder dan ik dat kan. Ze kan ook signaleren wanneer ik een te hoge hartslag heb, dus moet gaan zitten, om niet flauw te vallen.

Ook helpt ze me met dissociaties te voorkomen of eruit te halen. Ook met paniekaanvallen en ze geeft me DPT (deep pressure therapie) als ik bijvoorbeeld stil moet blijven zitten of liggen. Door haar signalen, maar ook spiegelgedrag en ons leerproces maak ik stappen. Het belangrijkste is dat ze mijn leven, leefbaar maakt.

De stilte verwoorden

Mijn dichtbundel heb ik uitgebracht omdat ik mensen (h)erkenning wilde bieden, begrip wil creëren en om inzichten te kunnen geven aan bijvoorbeeld de hulpverlening. Het eerste gedicht is uit 2012, één van m’n eerste opnames in een eetstoorniskliniek. Ik kon nooit goed praten. Sinds jongs af aan leerde ik mezelf aan, wegens trauma’s, dat praten niet kon. Toch moest ik het kwijt, dus ik schreef voor mezelf gedichten.

Als klein meisje al was het een uitlaat klep, maar tegelijkertijd ook mijn passie. Ik deelde het alleen nooit. Tot een moment dat ik het wel wilde delen. Pen en papier. Zo begon ik te delen met mensen. Verwoorden kon ik namelijk heel goed op papier. In ‘De stilte verwoorden’ staan vooral gedichten over (het) leven in de psychiatrie. Ook om andere hoop te geven wilde ik specifiek mijn doel en diepste wens; een eigen veilige plek met een hulphond erin terug laten komen.

Het zijn kwetsbare en soms ook hele heftige gedichten. Er staat ook een disclaimer voorin het boek. Maar door mezelf kwetsbaar op te stellen en te delen, heeft het me ook geholpen om kleine beetjes te helen.

Je bent niet alleen

Je bent niet alleen. Hoe makkelijk dit ook is om te zeggen, weet dat er mensen voor je zijn. Je hoeft niet te praten, als dat te moeilijk is, maar deel het wel. Schrijf, als dat lukt, het van je af. Als het niet goed gaat met je, is dat natuurlijk verschrikkelijk, maar weet dat er mensen zijn. Ook mensen die niet meteen oordelen, die er gewoon voor je willen zijn. Draag niet alles alleen, want het is al zwaar genoeg.

Hoe zwart alles ook lijkt er is altijd een lichtpuntje. Hou vast aan dat lichtpuntje. Dat lichtpuntje of sprankje hoop zal uiteindelijk groeien.