Mijn vader en zijn zelfdoding tekenden mijn leven

Ruben (34) woont samen met zijn vriend en hun Labradoodle Joy in Naaldwijk. Zijn vader maakte in 2015 een einde aan zijn leven en Ruben kwam zelf in 2019 in een ernstige depressie terecht met gedachten aan zelfdoding, waarbij alle onverwerkte trauma’s uit zijn leven naar boven kwamen. Ondanks alles behield hij de moed, en hij deelt vandaag zijn weg omhoog.

Mijn therapieproces

Ik heb een complexe Posttraumatische Stressstoornis, een depressie en een Functionele Neurologische Stoornis. Hierdoor ben ik nu bijna zes jaar gebonden aan huis en zit ik in een rolstoel. Ik slik diverse medicijnen, waaronder een antidepressiva, een antipsychoticum om mijn gedachtegang en hoofd enigszins op orde te houden (ik heb gelukkig nooit last gehad van psychoses) en voor de nacht en rustmomenten overdag neem ik rustgevende medicatie.

Ik ben al sinds 2013 op en af in behandeling bij diverse GGZ instellingen en ik heb dan ook al vele therapieën gehad. In de zomer van 2020 heb ik bij Psytrec de intensieve, achtdaagse PTSS behandeling gevolgd. Bij de intake van deze behandeling kwam ik erachter dat er veel meer speelde dan alleen de trauma’s rondom mijn vader. Jarenlang werd ik door iemand ernstig gemanipuleerd wat er uiteindelijk voor zorgde dat mijn eigenwaarde totaal was verdwenen.

Ik dacht dat ik dood moest, omdat ik zo slecht was. Eind 2020 heb ik mezelf laten opnemen bij een regionale GGZ instelling, omdat ik zo bang was dat ik mezelf iets zou aandoen. Sinds november 2023 volg ik wekelijks neurofeedback therapie. Deze, nog vrij onbekende therapie, heeft me al zoveel verder geholpen in de verwerking van alles wat ik heb meegemaakt. Helaas is deze therapie nog niet erkent als werkzame therapie bij een (C-)PTSS en valt het buiten de reguliere behandelingen van de GGZ.

Mijn vader en zijn zelfdoding tekenden mijn jeugd

In mijn kindertijd en jeugd heb ik te maken gehad met vele traumatische gebeurtenissen en zeer angstige en stressvolle periodes. Mijn vader was de oorzaak van alles wat zich in al die jaren heeft afgespeeld. Hij dronk vaak teveel alcohol en richtte zijn pijlen op mij en anderen uit ons gezin. Toen ik een jaar of zeven was, dreigde hij het huis in brand te steken met mij en andere gezinsleden erin. Hij zat me vaak achterna, waardoor ik regelmatig moest vluchten voor hem. 

Hij sloeg me een keer keihard in mijn gezicht, hij sleurde mij meerdere keren op een agressieve manier het huis uit en duwde mij de auto in op dagen dat ik (door alles wat zich thuis afspeelde) het niet kon opbrengen om naar school te gaan. “Ik krijg je nog wel” schreeuwde hij naar me toen ik mezelf een keer in de tuin had verstopt, omdat hij achter mij aanzat. Ik herinner me alle momenten nog goed. Hij had op die momenten een duivelse blik in zijn ogen. Alsof hij in staat was om te doden. Zo voelde dat voor mij. Ik had regelmatig nachtmerries hierover. Mijn vader kende een geschiedenis van mentale ziekten en uitdagingen.

In 2006 werd hij voor het eerst depressief en wilde hij niet meer leven. Hij werd opgenomen op de gesloten afdeling bij de regionale GGZ instelling. Uiteindelijk ging hij verder met zijn leven. Hij pakte zijn oude leven weer terug, maar juist dát leven was zo ongezond voor hem. Vele jaren later, na een hele heftige periode van meerdere zelfmoordpogingen, heeft mijn vader in mei 2015 zelfmoord gepleegd. Het voelde als een harde dreun, alsof de wereld stilstond. Ik wist dat het zou gebeuren, maar toch was het onverwachts.

Nadat ik die ochtend om 07.00 uur werd gebeld dat ze mijn vader aan het reanimeren waren, ging ik samen met andere gezinsleden naar zijn huis. Toen we aankwamen bij zijn huis stonden er meerdere politiewagens en ambulances. Vrijwel direct zag ik een wit plastic zeil op de grond liggen. Het kwam zo hard aan. Het was meteen duidelijk dat hij dood was. Niemand die dat nog hoefde toe te lichten. Er volgde een zware periode met zoveel vragen en zoveel emoties van onmacht, boosheid, schuld, schaamte en angst.

Ik bleef met gemixte gevoelens achter

Hoe raar het misschien ook klinkt, er is wel veel meer rust sinds mijn vader is overleden. Het waren bij hem altijd hoge pieken en diepe dalen. Als gezin werden we daarin meegetrokken. Ik heb dat altijd als erg vermoeiend en stressvol ervaren. Ik wist nooit waar ik aan toe was. De ene keer kon het allemaal niet op en de andere keer hoefde er maar iets kleins te gebeuren of te worden gezegd en dan ging hij uit z’n stekker. Toch mis ik soms de vader die hij had kunnen zijn. Het is gewoon zo zonde dat hij zijn leven heeft beëindigd.

Er zijn in de afgelopen tien jaar al zoveel mooie momenten geweest die hij niet heeft meegemaakt. Afgelopen jaar heb ik meermaals contact gehad met zijn behandelend arts van de GGZ instelling waar hij in behandeling was. Ik zat met zoveel vragen. Ze hebben me goed geholpen om mijn vragen zoveel mogelijk te beantwoorden. Wat ik zelf nog steeds moeilijk vind, zijn de verschillende en gemengde emoties die ik rondom m’n vader heb. Er is verdriet, boosheid, gemis, angst, opluchting, onbegrip, begrip en meer.

Mijn depressie met gedachten aan zelfdoding

Naast alles wat ik heb meegemaakt rondom mijn vader, leerde ik op mijn zeventiende iemand kennen die mij uiteindelijk ruim tien jaar lang ernstig heeft gemanipuleerd. Het was zodanig ernstig dat ik in 2019 volledig in elkaar stortte en ernstig depressief werd. Ik gaf mijzelf de schuld van alles wat er rondom deze persoon was gebeurd. Mijn eigenwaarde was volledig verdwenen. Ik zat gevangen in een glazen kooi en ik kon er met niemand over praten. Ik was bang dat iedereen mij zou verbannen; mijn vriend, mijn familie en mijn vrienden. Ik zag mezelf al zitten ergens in het buitenland, ver van iedereen vandaan en helemaal alleen. Ik dacht dat ik dood moest gaan. Van God, van m’n vader (die al dood was). Ik dacht dat ik het verdiende om te worden aangereden door een auto, wat in 2018 gebeurde. Ik dacht dat ik dood moest gaan, omdat ik zo ontzettend fout was geweest, omdat ik iedereen belazerde. Ik zou alles kwijtraken als het uit zou komen, dus ik stopte het heel diep weg.

Het was een groot geheim wat steeds zwaarder ging wegen. Ik was zo ontzettend bang dat ik mezelf dood zou maken en werd bang voor letterlijk alles om me heen. Want ik zou met zoveel dingen en op zoveel manieren mezelf van het leven kunnen beroven. Ik kon nergens heen. De gedachte dat ik dit kon doen in combinatie met de gedachte dat ik dood moest gaan, was zo extreem beangstigend. Ik dacht dat ik zomaar de controle kon verliezen, en als iemand de macht over mij heeft en bepaalt wat ik moet doen, dan kan ik mezelf zomaar doodmaken, dacht ik. Het is te ziek voor woorden hoe iemand zo de controle over je kan hebben. Ik was compleet machteloos, gevangen, bevroren van angst.

De betreffende persoon had jarenlang de tijd om steeds meer de controle over mij te krijgen, zonder dat ik het doorhad, zonder dat ik zelf kon ingrijpen of het kon laten stoppen. Zo beïnvloed dat ik niet meer helder kon denken, dat ik geen keuzes kon maken die mij hielpen om mezelf te bevrijden en te verlossen van deze ware hel. Zo manipulatief. Deze persoon ontnam me mijn geestelijke en emotionele vrijheid en ook mijn beste vrienden. Dat iemand je zoiets kan aandoen is zo verschrikkelijk ernstig. Het vormden heel veel jaren van mijn leven. Die jaren ben ik voorgoed kwijt en daar heb ik al veel verdriet van gehad.

C-PTSS en een neurologische stoornis

Ten tijden van mijn depressie in 2019, kreeg ik ook de diagnose van een complexe Post Traumatische Stress Stoornis (C-PTSS) en na verloop van tijd ontwikkelde ik een Functionele Neurologische Stoornis (FNS), wat betekende dat ik mijn lichaam niet meer kon bewegen en alleen nog maar in bed kon liggen. Ik kon het daglicht en alle geluiden niet verdragen. De deur, het raam en de gordijnen in mijn slaapkamer waren de hele dag dicht. Het was jarenlang helemaal donker, letterlijk. Ik kon door de neurologische stoornis niet voor mezelf zorgen. Ik had hulp nodig met eten, drinken, mijn lichaam wassen, aankleden en naar het toilet gaan. Ik kreeg, en krijg nog steeds, veel hulp van mijn dierbaren en professionele thuiszorg. Iedere ochtend en avond komt de thuiszorg langs om me te helpen met onder andere wassen en omkleden.

De combinatie van een depressie, complexe Posttraumatische Stoornis en een Functionele Neurologische Stoornis was erg heftig. Ik had veel herbelevingen van trauma’s en tegelijkertijd kon ik niet bewegen; het gevoel dat ik moest rennen en vluchten, maar ik kon het niet. Het voelde alsof ik gevangen zat in mijn eigen lichaam. Hierdoor werd de wanhoop groter en kreeg ik meer last van suïcidale gedachten. Ik wilde alleen maar rust, maar ik kon het nergens vinden. In de nacht had en heb ik veel nachtmerries. Soms voelden ze levensecht. Voor de verwerking is dat misschien goed, maar ik kon daardoor mentaal niet uitrusten in de nacht.

Hoe het nu gaat

Ik heb nu gelukkig veel minder last van suïcidale gedachten. Het komt soms nog wel eens voorbij, omdat ik op zoek ben naar rust. Dan lijkt zelfdoding soms aantrekkelijk. Niet dat ik dood wil, maar het voelt als de snelste manier om rust te krijgen. Als die gedachten weleens voorbijkomen, weet ik dat ik mezelf mentaal flink heb overbelast. Dan moet ik echt de noodrem gebruiken, want dat soort gedachten zijn echt verschrikkelijk om te hebben. Helaas ben ik nog niet vrij van de PTSS en de FNS. Het genezingsproces gaat stap voor stap. Inmiddels heb ik na vele jaren wel mijn innerlijke stem weer terug gevonden. Die was bedolven onder alle ellende. Die innerlijke stem laat ik de richting bepalen en sinds ik dat doe, heb ik al een grote vooruitgang geboekt. Ik ontdekte ook dat zingen en nummers schrijven mij een vrij gevoel geven.

Het is ook hetgeen waar ik als kleine jongen altijd van droomde, maar nooit heb kunnen doen door alles wat er zich in mijn leven afspeelde. Hoewel mijn lichaam en stem nog niet hersteld zijn en ik nog een lange weg te gaan heb, probeer ik momenten te vinden om te zingen en te schrijven wat er in me opkomt. Het kost me veel energie, maar het gevoel van vrijheid is onbetaalbaar en geeft me de kracht om door te gaan, om vol te houden. Het leven is gewoon ontzettend mooi. Als je mijn reis wilt volgen, dan ben je van harte welkom op mijn Instagram pagina @rubenjayson_.

Onthoud: jij bent het waard en je behoort hier te zijn precies zoals je bent.