Ik heb op mijn kwetsbaarste momenten 113 gebeld

Janneke komt uit een dorpje in Brabant. Ze heeft last van persoonlijkheidsproblematiek, trauma en een eetstoornis, maar is veel meer dan dat. Ze heeft een ruime dosis humor, vindt het leuk om creatief te zijn en is een echt mensenmens. Ze heeft verzorgende gestudeerd en hoopt in de toekomst anderen te helpen met haar ervaring. Daar houdt ze zich aan vast.

Gepest met een boterham met pindakaas

Ik heb over het algemeen een goede jeugd thuis gehad. Ik heb een fijne band met mijn ouders, oma en opa’s en het was gezellig bij ons thuis. Ondanks dat ik enig-kind ben, mocht ik bijvoorbeeld altijd vriendinnen uitnodigen of meenemen op vakanties. Op de basisschool en middelbare school ben ik gepest. Dit zorgde ervoor dat ik een laag zelfbeeld kreeg. Ik werd erg onzeker. Ik werd uitgescholden voor ‘dik’ en ook wel eens opgewacht bij mijn fiets, waar dan een boterham met pindakaas op mijn zadel zat geplakt, want dat was ‘handig voor onderweg mocht ik honger krijgen.’

Toen ik veertien was, heb ik op de terugweg van school seksueel overschrijdend gedrag meegemaakt. Ik heb daar nooit echt over gepraat en dat altijd weggestopt. Ik was te bang dat ik me aanstelde.

Ik vond mezelf te dik

Door het pesten was ik erg onzeker en vond ik mezelf te dik. Ik ben gaan afvallen, maar dat lukte me nooit zo goed, tot ik in 2019 aan een afvalprogramma mee deed. Het ging erg goed, te goed. Het resulteerde zich al snel in anorexia. Ik durfde niks meer te eten. Ik kon niks meer eten. Hiervoor werd ik opgenomen en kreeg ik erna nog 5 dagen in de week behandeling.

Per ongeluk dood gaan

Ik merkte tijdens de behandeling dat ik het lastig vond om om te gaan met wat er onder de eetstoornis lag. Ik kon mijn groter-wordende lichaam moeilijk accepteren en begon mezelf pijn te doen. Eerst op plekken waar mensen het niet zo snel konden zien, maar tijdens mijn eerste opname, kreeg de zelfbeschadiging niet meer het doel om mezelf pijn te doen, maar had ik het niet erg meer gevonden als ik misschien ‘per ongeluk’ dood zou gaan. Hier begonnen mijn gedachten aan zelfdoding.

Ik ging steeds verder en verder, tot ik er als het ware verslaafd aan raakte en niet meer mee kon stoppen. Op 24 november 2021, tijdens de vrijheid die ik kreeg tijdens mijn opname, deed ik mijn eerste zelfmoordpoging. Hierna volgde er helaas nog meerdere pogingen. Ik fantaseerde over doodgaan en kreeg ook dwanggedachten aan de dood. Ik raakte steeds verder in crisis.

Voorlezen uit mijn dagboek

Praten over mijn problemen heb ik lang niet gedaan. Wel schreef ik erover in mijn dagboek. Dit heeft me heel erg geholpen. De eerste keer dat ik wat tegen mijn psycholoog vertelde, was middels een stuk wat ik had geschreven dat ik haar overhandigde. Ik heb zo stapje voor stapje leren praten, en het lukte me daarna steeds meer om er zelf wat over te zeggen, ook al gebruik ik nu soms nog mijn dagboek.

Ik merkte wel dat ik het soms enorm moeilijk vond om het over de suïcidaliteit te hebben. Ik hield het meestal ook wel wat te lang voor mezelf, waarna ik uiteindelijk ook wel tegen mijn moeder heb gezegd: ‘’Ik ga er nu een eind aan maken.’’ Het was echt uit wanhoop en paniek dat het er op die manier uit kwam. Ik begrijp dat dit voor mijn ouders ook een lastige periode is geweest en we hebben het er later nog over gehad toen ik een behandelopname had.

Yes We Can

In 2023 ben ik naar Yes We Can gegaan. Ik heb daar 10 weken een klinische behandeling gevolgd. Dit is gericht op de ‘10 acties’ afgeleid van de ’12 stappen’ voor verslavingsproblematiek. Ik ben zo ook in contact gekomen met anderen met gelijkwaardige problemen en heb nog steeds contact met hen. Ik kan ze bellen wanneer dan ook, dag en nacht en daar heb ik veel baat bij. Ik ga ook nog steeds naar zelfhulpgroepen.

Na Yes We Can heb ik nog behandeling gehad meer gericht op mijn eetstoornis. Dit was in Zuid-Afrika. Voor nu heb ik nog steeds last van mijn persoonlijkheidsstoornis en trauma, maar het lukt me nu om me staande te houden.

Bellen met 113

Ik heb vaak gebruik gemaakt van 113. Ik heb op mijn kwetsbaarste momenten naar 113 gebeld en ook met regelmaat gechat. Voor mij is het bellen wat prettiger. Ik merk echt dat ik me dan gesteund voel.

Er is een moment geweest dat ik me suïcidaal voelde, maar ik moèst met de trein om op mijn bestemming te komen. Ik heb toen 113 gebeld en heb 50 minuten aan de gesproken met de desbetreffende mevrouw. Het was een erg emotioneel gesprek. Samen kwamen we tot oplossingen hoe ik mezelf veilig kon houden. Ze heeft me ook afgeleid en we hebben het over verschillende onderwerpen gehad. Uiteindelijk ben ik bellend in de trein gestapt met haar hulp.

Deze situatie heeft veel impact op mij gehad. Ik kan het niet precies beschrijven, maar ik voelde echt verbinding. Het is ook wel eens voorgekomen dat ik 113 belde en zo van streek was dat ik alleen maar kon huilen. De mevrouw aan de andere kant van de telefoon wist gelukkig wat zij kon zeggen om mij te helpen.

Geld inzamelen

Ik heb enorm veel aan 113 gehad en nog steeds. Op moment van schrijven heb ik laatst nog contact gehad met een medewerker via de telefoon. Ik ben 113 zo enorm dankbaar, omdat deze mensen zich stuk voor stuk, dag en nacht zich inzetten voor mensen met suïcidale gedachten, ideeën en drang. Dankzij hun is zelfdoding bespreekbaar.

Ik vind het belangrijk dat mensen het gesprek aangaan met elkaar, dat zelfdoding bespreekbaar wordt. Ik zag bij mij in het dorp laatst een van de gouden bordjes van 113 op een bankje en het raakte me, omdat ik weet dat het zo belangrijk is. Ik zamel nu geld in voor 113 zodat er meer projecten zoals deze kunnen komen, 113 kan doorgroeien en door kan gaan met wat zij doen: prachtwerk. Ik wil wat teruggeven, na alles wat ik heb gekregen.

Ik heb de regie

Het is niet dat ik nu nooit meer suïcidaal ben, dat dat weg is. Ik probeer er nu anders mee om te gaan. Ik heb geleerd hoe ik voor mezelf kan zorgen en ik weet ook wanneer ik hulp in moet schakelen. Ik heb geleerd om mezelf serieus te nemen. Ik probeer het gesprek aan te gaan over wat ik nodig heb, zodat ik zelf de regie kan houden.

Niet alleen

Ik zou een verhaal kunnen vertellen over hoe mooi het leven is, want voor mij zijn er echt wel mooie lichtpuntjes bijgekomen, maar soms is het gewoon lastig en ik snap als je daar middenin zit dat je dat verhaal ook helemaal niet wilt horen. Wat ik wel kan zeggen is dat niemand het alleen hoeft te doen. Probeer te praten met iemand die je vertrouwt, al is het een leraar, een collega, een vriend(in), je ouders of een ander familielid of neem contact op met 113.

Toch wil ik wel afsluiten met een sprankje hoop: het is voor mij makkelijker geworden om te praten over wat er in mijn hoofd afspeelt qua gedachten aan zelfdoding. Het blijft een moeilijk en zwaar onderwerp, maar ik merk echt sinds dat ik er over praat, dat het lichter is geworden omdat ik het simpelweg niet alleen meer hoef te dragen.