Verstrikt in gedachten

Danique (28) is hard met zichzelf aan het werk. Met behulp van therapie probeert ze haar trauma's te verwerken en spanningsklachten te reguleren die grotendeels vanuit haar autisme komen. Naast hard werken in therapie doet Danique vrijwilligerswerk in een dierenopvang, begeleidt ze af en toe een gehandicapte jonge vrouw, speelt ze gitaar, bakt ze graag en schrijft ze gedichten.

Buiten therapie doe ik vrijwilligerswerk in een dierenopvang, begeleid ik af en toe een gehandicapte jonge vrouw, speel ik gitaar, bak ik graag en schrijf gedichten. Ook ben ik bezig met een traject naar werk. Werk is voor nu nog even te hoog gegrepen maar het is fijn om alvast uit te zoeken waar mijn talenten liggen en het langzaam weer op te bouwen.

Ik vond sociaal contact erg eng

Ik heb me altijd al anders gevoeld. Als kind was ik heel erg verlegen. Ik vond het bv eng om de juf aan te kijken en goedemorgen te zeggen. Dat leek allemaal erg onschuldig maar ik ervaarde veel angst elke dag. Vooral in de puberteit nam die angst gigantisch toe. Toen ontwikkelde ik ook de eerste suïcidale gedachten. Ik vond sociaal contact erg eng, kreeg vaak te horen dat ik saai en stil was.

Ik wist toen nog niet dat ik autisme had. Ik was erg aan het camoufleren om zo normaal mogelijk te lijken en erbij te horen. Dit is iets wat je vaak ziet bij vrouwen met autisme. Ik ging me steeds somberder voelen, stond elke dag met hartkloppingen op omdat ik school doodeng vond. Ik durfde alleen geen hulp te zoeken omdat ik dacht dat ik me aanstelde of dat het bij de puberteit hoorde. Ondertussen huilde ik mezelf in slaap en hoopte niet meer wakker te worden.

Hulp zoeken

Toen ik mijn opleiding hbo-verpleegkunde deed, ervaarde ik elke dag weer enorm veel angst en somberheid. Ik besloot dit te bespreken met mijn studieloopbaancoach. Ik was toen 22 jaar oud. Hij gaf aan dat mijn angsten en somberheid wel enorm belemmerd waren en ik misschien toch beter met de huisarts kon praten. Na een paar gesprekken met de praktijk ondersteuner huisarts kreeg ik een verwijzing naar een psycholoog.

Dit heeft mij helaas niet beter doen voelen, omdat deze psycholoog mij seksueel heeft misbruikt. Hierdoor is de angst en suïcidaliteit toegenomen en heb ik PTSS ontwikkeld. Door alles ben ik uitgevallen op mijn werk. Ik liep altijd al op mijn tenen door mijn autisme, maar dit was de druppel waardoor ik niet meer functioneerde.

Therapie voor mijn autisme

Daarna kreeg ik schematherapie in een groep. Toen dit nog niet voldoende hielp is het onderzoek naar autisme gestart, waarna ik ben doorverwezen naar de SARR, een GGZ-instelling gespecialiseerd in autisme. Hier volg ik momenteel nog steeds therapie. Ik heb o.a. EMDR, muziektherapie en act gehad.

Momenteel zijn we zoekende om mijn trauma verder te behandelen. EMDR heeft nog niet het gewenste effect gehad. Ook heb ik momenteel een autismecoach en krijg ik begeleiding van een ggz-team in de buurt voor momenten dat het echt hoog zit.

Hoop houden door...

Door de lieve mensen om mij heen. De band met mijn familie is hechter geworden. Op het moment dat het misbruik naar boven kwam heeft mijn broer de familie bij elkaar geroepen en hebben we het samen verteld. Mijn familie is er heel erg voor me geweest. Mijn kleine neefjes en nichtjes geven mij hoop. Ik wil er voor hen zijn en het doet me goed om hen te zien lachen. Het zijn de kleine gebaren die heel erg groot zijn op momenten dat je zo in de put zit. Zo stelde een vriendin voor om elke maandag met mij te gaan bakken en andere vriendinnen hadden een mand gemaakt met cadeautjes waar ik elke keer iets uit kon pakken als ik me down voelde. Ook mijn katten hebben me er doorheen geholpen.

Als ik me slecht voel probeer ik me toch voor te stellen dat er mensen en dieren om me geven. Soms is die duisternis zo uitzichtloos dat zelfs die liefde het even niet overwint, maar het kan je wel voor heel even uit die tunnel halen.

Verstrikt in gedachten

Op momenten dat ik het diepst in de put zat, kwamen de woorden op papier. Het was een manier om mijn emoties te uiten en daarna voelde ik me altijd iets lichter. De gedachten gaan over het misbruik, over de suïcidaliteit, over autisme, maar ook over liefde en hoop. Ik heb het boek in tweeën gedeeld: de duisternis en hoop. Met hoop wilde ik graag eindigen.

In eerste instantie schreef ik de gedichten voor mezelf, maar ik kreeg veel reacties dat mensen zich erin herkende. Zo is mijn dichtbundel 'Verstrikt in gedachten' ontstaan. Ik hoop dat mensen zich door mijn gedichten wat minder alleen voelen en zo psychische gezondheid bespreekbaar te maken.

Heel veel kleine stapjes

Het gaat steeds een stukje beter. Soms gaat het even minder en nemen de suïcidale gedachten weer toe, maar het lukt me beter om daar weer uit te komen. Mijn suïcidepoging is nu 2 jaar terug en dat wil ik zo houden. Ik probeer ook altijd naar die tijd terug te gaan, om te beseffen dat het echt wel beter gaat. Soms maak je zoveel kleine stapjes dat het een grote stap wordt. Ik kan echt weer van dagen genieten, van lieve mensen om mij heen en van mijn hobby's. Ik ben net na mijn zelfmoordpoging begonnen met gitaarspelen. Dat was een enorme uitlaatklep voor mij en heeft me enorm geholpen om negatieve gedachten om te zetten in iets moois.

Wees trots op jezelf, ook al lig je de hele dag op bed

Blijf niet alleen rondlopen met je gedachten. Probeer hulp en liefde te ontvangen, hoe moeilijk die duisternis soms is en hoe graag je je ook voor de hele wereld wilt afsluiten. Wees trots op jezelf, ook al lig je heel de dag op bed. Soms is dat het enige wat er even in zit. Het leven is soms gewoon super kut.

Nu ik gemerkt heb dat je daar weer uit kunt komen, wordt mijn zelfvertrouwen groter. Heb ik bij een volgende suïcidale periode het vertrouwen dat ik ook hier weer bovenop kom. Wie je ook bent en wat je ook doet, wees trots op jezelf, ik ben dat zeker!