Voor als je iemand bent verloren aan zelfdoding

Mijn waarom heeft voor altijd een open eind. Vul maar aan, maar niets zal mijn hart meer vullen. Ik mis je zo. Onwerkelijk vreselijk. Mijn hoofd kan er niet bij. Mijn hart verhard. Dat ik jou nooit meer zal zien. Nooit meer kan voelen. Jouw verlies verstilt me.

De dag dat je daar lag. Mijn geheugen, onuitwisbaar. Jouw leven, onmisbaar. De woorden die jouw dood bevestigden. Het mocht niet. Het kon niet. Dit was toch niet mijn waarheid. Dit was het leven van een ander, niet dat van mij. Koud. Niet dat van jou. Overleden. Jij zou mij overleven.

Waarom. Heb ik iets fout gedaan. Veelvuldige vragen in mijn hoofd. Soms zijn ze stil, maar altijd op hun retour. Stellen mijn goedheid in twijfel. Wat had ik anders moeten doen. Had ik dit. Had ik dat. Heb ik te veel aan mijzelf gedacht. Ik haat het. Ik haat het dat ik niets kan terugdraaien. Niets kan herstellen. Nooit meer. Geen barst meer te lijmen. Mijn grootste gemis. Zoveel verloren.

Heb ik niet geluisterd. Je niet serieus genomen. Wist ik wat je wensen waren. Heb ik voldoende lief gehad. Tijd. Het heelt niet alle wonden. Gaf ik je te weinig tijd. Mijn tijd is nu een open wond. Ik zal er met de tijd misschien meer mee bewegen. Maar de wond zal nooit herstellen. Mijn leven zal niet heel zijn zonder jou. Half. Misschien nog minder.

Waar vind ik de betekenis van mijn bestaan. Een weg te bewandelen. Ik zou niet weten welke, want waar moet ik heen. Wat is er nog zonder jou. Jij was de zin van mijn gezin. Daar staat nu een punt achter. Hoe moet ik verder schrijven. Hoe kan ik hier nog blijven.

Mijn verlangen naar jou is groot. De rust is aanlokkelijk. De eindigheid van het verdriet. Geen dag zonder traan. Niets meer. Maar ik weet, dat wilde jij niet. Dat is wat me staande houd. Mij leven geeft. Dat jij voor mij anders had gewild.

Als ik wat heb gemist. Iets niet goed heb gedaan. Dit had kunnen voorkomen. Wat het ook is. Wat ik ook heb verzaakt. Iets. Misschien wel niets. Ik kan niet meer. Het is verleden tijd. Wat nog wel kan is nu. Zijn. Blijven. Omdat ik weet, dat jij dat had gewild. Dat jij had gewenst. Dat ik er het mooiste van had gemaakt.

Uit liefde voor jou. Zet ik voet voor voet. Droog ik traan na traan. Leef ik dag voor dag. En denk ik aan jou als ik iedere ochtend mijn bed verlaat en de dag trotseer. Niet omdat ik wil. Niet omdat ik kan. Maar omdat ik jou had en in mijn hart voor altijd heb.