Leven is het moedigste wat er bestaat

Je wil niet meer. Je kunt niet meer. Ik hoor het je denken, iedere dag. Eerst af en toe, nu steeds dringender. Alles geprobeerd, niets hielp. Waar doe je het nog voor? Waarom zou je blijven? Vragen waarop je geen antwoord meer hebt. Het maakt je niet uit, en tegelijkertijd is er die verstikkende wanhoop. Een hand om je hals die steeds verder dichtknijpt. Niet levend, en toch ook niet dood. Weet je? Wat ben jij moedig, dat je hier nog bent.

De vlucht op de loer

Je had kunnen opgeven. Je had kunnen verdwijnen. Ik weet hoe die sluimerende stilte aan je trekt, je uitnodigend aankijkt als alles te veel is. En toch ben je hier nog. Misschien niet uit hoop, misschien niet omdat jij het wil, maar wel omdat je de moed hebt om vast te blijven houden. Je had kunnen verdwijnen, maar je koos ervoor om die drang te weerstaan. Om het leven toch aan te blijven gaan. Dat is moedig. Lang niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld, maar weet dat ik je zie.

Ondanks alles ben je er nog

Je ging door dalen; de diepste diepte is jou niet vreemd. Je voelde alles: verdriet, eenzaamheid en angst. Boosheid, wanhoop en leegte. Jij kent die kant van het leven die we liever aan het zicht zouden onttrekken. Je weet hoe het is om de moed op te geven. Ondanks dat, ondanks alles ben jij hier nog. Wat een enorme kracht is daarvoor nodig. Blijven leven, zoals jij dat doet, is het moedigste wat er bestaat.

Moed kan moeilijk zijn

Ik geef toe: kiezen voor de moed van blijven leven is niet makkelijk. Sterker nog, het kan het moeilijkste zijn wat er is. Ik erken: soms weet je niet of het beter wordt. Hoeveel beter het nog kan worden. Ik weet: die onzekerheid doet je soms twijfelen of het wachten het waard is. Toch schuilt juist daar de kracht: in het verdragen van de mist, in het volhouden per minuut. In het overleven met onzekerheid, maar met de allerkleinste hoop op leven.

Ik hoor je wens…

Ik weet wat je denkt, al durf je het misschien niet altijd uit te spreken. Je diepe verlangen naar eindelijk rust, naar weg van de pijn, een verlossing van je verdriet. Je behoefte aan stilte. Geen nare herinneringen meer, geen wachtlijsten meer, geen teleurstellingen meer. Wat het ook is waarvan je verlost wil worden, het spijt me dat je daar nog op wacht. Dat is niet hoe het zou moeten zijn.

En toch, je bent er nog.

Weet je? Zelfs op de dagen dat je de strijd verloor, hervond jij iets in jezelf om door te gaan. Dat is genoeg. Blijven leven is soms het moeilijkste, maar ook het moedigste wat er bestaat.