Als ik het echt wil doen, kan het morgen ook nog

Kim woont samen met haar vriend en twee keeshondjes in een appartement met fantastisch uitzicht rondom. Ze heeft een Wajong uitkering, maar is 3 maanden geleden begonnen aan een thuisstudie juridisch medewerker. 

Kim is gediagnosticeerd met Borderline Persoonlijkheidsstoornis, ongespecificeerd Schizofrenie – spectrum, Complex Regionaal Pijn Syndroom aan haar linkerbeen en fibromyalgie. Ze vecht al ruim 25 jaar tegen suïcidaliteit.

Ik handel er niet meer naar

Nu ik 38 ben, kan ik eindelijk zeggen dat ik er enigszins controle over heb. De suïcidale gedachten zijn nog wel aanwezig, maar ik handel er niet meer naar. Ik heb nu een fijne groep mensen om me heen die heel begripvol zijn en die ook een luisterend oor bieden.

Suïcidaliteit is één ding, maar suïcidaliteit bij borderline is nog een heel ander verhaal. Vanwege de enorme onvoorspelbaarheid is het de gevaarlijkste en zwaarste psychiatrische stoornis. Mede door mijn instelling: “Je hebt mij gekwetst, ik doe mezelf wat aan zodat jij je ook lekker kut voelt”.

Suïcide als dreigement

De combinatie van een onveilige familiesituatie en seksueel misbruik hebben bij mij rond mijn 12de geleid tot het “triggeren” van borderline persoonlijkheidsstoornis. Op die leeftijd zijn de suïcidale gedachten en neigingen ook begonnen. Ik werd niet opgevangen of ondersteund door mijn ouders, ze begrepen er niet veel van en zagen mijn “ik wil niet meer leven” vooral als een dreigement of als aanstellerij.

Het label borderline

Naast het gebrek aan ondersteuning liep ik ook heel erg aan tegen het labeltje “BPS”, het heeft er heel lang voor gezorgd dat men mijn suïcidale neigingen niet serieus nam, ook niet binnen de hulpverlening.

Verslaafd aan GHB

Het absolute dieptepunt in mijn leven was rond mijn 28e. Ik was net gescheiden, woonde voor het eerst in mijn leven echt alleen en ik begon te experimenteren met allerlei soorten drugs. Zo ben ik verslaafd geraakt aan GHB. Die verslaving heeft uiteindelijk 2,5 jaar geduurd. Op een avond was ik zo wanhopig dat ik een einde aan mijn leven heb proberen te maken.

Mijn buurjongen heeft mij uiteindelijk gevonden en hulp ingeschakeld. Mijn moeder is met me meegegaan naar de Eerste Hulp. We zaten daar bij de arts en mijn moeder vroeg: “Gaat dit nog lang duren? Ik heb geen zin om hiervoor niks te zitten wachten”. Ik weet niet wie er meer geschokt was, ik of de arts. Mijn moeder heeft me naar huis gebracht, voor het gebouw afgezet en is naar huis gereden omdat ze moe was. Ik heb me heel vaak heel alleen gevoeld, maar nooit zo erg als op dat moment. Ik voelde me totaal in de steek gelaten en onbegrepen.

Het is wat het is

Ik maak wel eens het grapje: “zelfs aan de andere kant willen ze me nog niet hebben”.
Ik heb inderdaad diverse serieuze pogingen gedaan. Ik sta er niet bij stil hoe het voor mij is dat ik er nog ben. Het is gewoon wat het is.

Iemand serieus nemen

Wat mij geholpen heeft is dat ik op een gegeven moment mensen sprak die mij wél serieus namen, met wie ik wel kon praten. Ik denk dat dat hetgeen is wat mij het meeste heeft geholpen; iemand vinden om de last mee te delen.

Ook al heb ik lang geen begrip of ondersteuning gekregen van mijn ouders, ik neem hen niks kwalijk. Het heeft jaren geduurd voordat ik het kon zien als zijnde : “Op hun manier, met de kennis en mogelijkheden die zij toen hadden hebben ze hun best gedaan”. Door omstandigheden zijn mijn ouders uiteindelijk anders gaan kijken naar mijn situatie, en de laatste 5 a 6 jaar zijn ze veel begripvoller geworden. Ze ondersteunen mij op iedere mogelijke manier, en ik kan altijd bij ze terecht.

Ik heb tenslotte ook ontzettend veel geluk met mijn, nu inmiddels, man die me 200% steunt en die voor mij gevochten heeft (uiteraard met woorden) tegenover hulpverlening op de momenten dat het echt niet goed met me ging.

Wat mij absoluut niet heeft geholpen is het feit dat het heel erg lang heeft geduurd voordat ik serieus genomen werd, dat ik niet met fatsoen bejegend werd als ik in het ziekenhuis terechtkwam.

Veerkracht

Een van de “voordelen” van borderline is dat je enorm veerkrachtig bent. Wanneer ik een poging had gedaan, was daarna eigenlijk alles weer heel rustig. Moed houden is op veel momenten ontzettend zwaar geweest.

Hoe cliché het ook moge klinken, de gedachte: “Als ik het echt wil doen, kan het morgen ook nog” is wel iets waardoor ik kon volhouden. Op die manier verleg je de grens iedere keer een stapje. Zolang je die grens blijft verleggen, heb je de meeste kans om ook weer positieve dingen te kunnen zien in je leven.

Ik heb het echt ontzettend zwaar gehad, en niet alleen ik. Met mij nog vele anderen die al jaren tegen suïcidaliteit vechten. Het heeft zolang in het verdomhoekje gezeten, het werd doodgezwegen, mensen werden onfatsoenlijk behandeld in het ziekenhuis etc.

Als ik het echt wil doen, kan het morgen ook nog.