Het is een angst die me jarenlang heeft geteisterd, ik bleef erdoor zoveel mogelijk thuis. Ik nam geen vakantiedagen op. Ondernam zo min mogelijk. Inmiddels is de angst er nog wel, maar laat ik me er niet meer door belemmeren. Ik vertel je erover in deze blog.
Terugkijkend op die tijd, kan ik het inmiddels beter plaatsen. Ik kwam uit een moeilijke periode en het was me eindelijk gelukt om op te bouwen waar ik jarenlang naar had verlangd: vriendschap, een eigen thuis, mét mijn eigen dieren. Omdat ik weet hoe het is om zonder huisje, boompje, beestje te leven, tilde ik er enorm zwaar aan om het eindelijk in mijn leven te hebben vergaard. Met mijn dankbaarheid groeide ook mijn angst.
Ik nam het niet voor lief en was enorm bang om het weer te verliezen. Ergens in mij heerste de gedachte dat, zodra ik op vakantie zou gaan, ik de kans vergrootte om te verliezen wat ik had. Immers, er kon onderweg van alles gebeuren, en thuis kon van alles gebeuren, en dan zou ik er niet zijn om daar iets aan te kunnen doen. Ik kon de boel dus niet controleren, en dat was moeilijk.
Ken je het verhaal van de man die nooit de deur uit ging? Het is een klein sprookje dat me veel heeft geleerd. Het gaat over een man die, net als ik, bang was om de deur uit te gaan. Wat als hij aangereden zou worden? Wat als hij het gas in de keuken vergat uit te zetten? Wat als hij nooit meer thuis zou komen?
Op een dag begon er een storm op te zetten, zo hevig dat er een boom op zijn huis viel. De man die uit angst altijd thuis bleef, overleed in datzelfde huis. Moraal van het verhaal: je kunt nog zo hard proberen om de controle te behouden, uiteindelijk zul je die nooit volledig kunnen hebben. Totale controle bestaat niet. Daarnaar proberen te streven maakt je leven klein, zoals ook wel is gebleken uit het sprookje van de man die zijn huis nooit verliet.
Het heeft me aan het denken gezet. Door de jaren heen heb ik op verschillende manieren gezocht naar een vorm van controle. Maar uiteindelijk bleek dat al die pogingen me toch niet helemaal konden beschermen tegen de weg die ‘leven’ heet. Het is nu eenmaal een feit dat het leven risico’s met zich meebrengt, of je nu thuis blijft vermijden of niet. Dus, zo redeneerde ik, als ik me toch niet helemaal kon behoeden, kon ik dan niet beter een beetje proberen te leven? Zo ben ik gaan fantaseren over plekken op de wereld die ik nog wilde zien. Het hoeft niet gelijk een wereldreis te zijn. Een tripje vlakbij bleek een mooie eerste stap.
Het thema ‘controle’ is enorm dubbel en complex, ik zou er nog veel meer over kunnen schrijven. Maar voor nu vind ik het mooi om te laten zien hoe die hang naar zekerheid ook in ogenschijnlijk ‘makkelijke’ dingen als vakantie verscholen kan liggen. Het is oké als vakantie voor jou ook ingewikkeld is; ik ken dat gevoel. Toch zou ik je gunnen om eens na te gaan hoe het je leven blokkeert. Angst blijft uiteindelijk (in veel gevallen) een slechte raadgever.