Warm weer en depressief

Het is warm weer en ik ben depressief. Ik zit het liefst de hele dag binnen, maar daar is het nu ook bloedheet. Tijdens koudere dagen is het helemaal niet raar om veel binnen te zijn, om niet buiten op terrasjes te zitten of van top tot teen bedekt te zijn met kleding. Nu het zo heet is, voelt alles verkeerd. Abnormaal. Het benadrukt hoe raar ik ben. Hoe ongelukkig ik ben. Hoe depressief ik ben.

Een huisgenoot vroeg me gisteren of ik met haar en een groepje van haar vrienden (want zelf heb ik die nauwelijks) mee ging naar het strand. Mijn verstand zei: 'Doen!' Mijn gevoel overschreeuwde dat verstand met 'NEE NIET DOEN! ALSJEBLIEFT NIET!'

Het lukte me niet om mijn verstand te volgen en dus zat ik gisteren het grootste deel van de dag achter mijn laptop in de hitte van het huis.

Ik voelde me een loser. Een mislukking. Nou voel ik me dat wel vaker, maar dit warme weer legt de nadruk op het feit dat ik anders ben. Anders dan mensen die nu wel blij naar buiten gaan, het strand bezoeken of een terrasje pakken.

Ik ben depressief. Al een tijdje. Ik doe er veel aan om van die depressie af te komen. Ik ga naar therapie. Ik gebruik antidepressiva. Ik probeer dagelijks te douchen. Ik maak een planning voor mezelf, zodat ik iedere dag wel mijn bed uitkom en ik probeer zoveel mogelijk toch nog wat contact met mensen te hebben. Ik wandel dagelijks een stukje.

Ik probeer het leven te leven, maar ben nu nog vooral aan het overleven.

Die depressie wordt er door dit warme weer niet beter op. Hoewel mensen vaak denken dat de wintermaanden extra moeilijk zijn, zijn dat voor mij toch echt de zomermaanden. Deze zonnige dagen geven mijn zelfwaardering een dreun. Het contrast tussen mijn leven en het leven van veel mensen om me heen is dan extra groot.

Ik haat het dat ik niet kan genieten van wat mijn verstand zegt dat wél mooi en fijn is. De zomer. Ik heb heimwee naar de dagen dat ik hier als kind van kon genieten. De dagen dat ik als kind kon spelen in een opblaasbadje en zorgeloos kon genieten van ijsjes. Ik heb heimwee naar de dagen dat mijn lijf nog gewoon mijn lijf was, zonder enige nare gedachte. Zonder enige vorm van schaamte. Zonder enige vorm van littekens.

Ik weet dat mijn leven kan veranderen. Ik weet het, maar ik voel het nog niet.

Ik heb ooit eerder zo'n depressieve periode in mijn leven gehad, waardoor ik dus ook weet dat het tijdelijk kan zijn. Dat er weer dagen kunnen komen waarop ik ook weer kan genieten van 30 graden en zon. Nee, het zal nooit meer zo zonnig en onbezorgd zijn als toen ik 10 jaar oud was, maar dat is oké.