De koffer die ik niet hoef te pakken

“Ga je nog op vakantie deze zomer?” Het is zo’n gewone vraag. Mensen stellen hem de afgelopen tijd de hele week door, op mijn werk, in de supermarkt, op een verjaardag. Vaak wachtend op die verre bestemming, die ze zelf kort ervoor hebben genoemd. Vier weken Bali, drie weken met de camper, twee weken Curaçao. Ik probeer de vraag te vermijden, maar kom er regelmatig niet onderuit. 

Nee, ik ga nergens heen.

Er staat geen koffer klaar in de slaapkamer. Geen stapel nieuwe zomerse kleding op bed, geen lijstje met spullen die ik niet mag vergeten. Mijn agenda is leeg op een manier die niet rustig voelt. De weken liggen voor me als een klok die nauwelijks vooruit tikt. Anderen tellen af tot hun vakantie. Ik tel vaak alleen de uren.

Op sociale media vertrekken mensen naar zee, andere culturen en de grootste steden. Ze plaatsen foto’s van blauwe luchten en ontbijtjes in de zon. Ik gun het iedereen. Maar ergens tussen die beelden groeit mijn schaamte. Mijn gevoel dat ik een sukkel ben. Alsof iedereen onderweg is en ik ben achtergebleven op een perron waar geen trein meer stopt. Vergeten in te stappen.

Soms denk ik dat helemaal weggaan goed zou zijn. Naar een plek waar niemand meer vraagt of het al beter gaat. Waar ik niets hoef uit te leggen. Waar ik opnieuw kan beginnen. Een nieuw mens kan zijn, zonder problemen, zonder gedoe, zonder al dat drama. Ik zou willen verdwijnen. Ik schuif de lege koffer verder onder mijn bed. Alsof ik daarmee ook de gedachte kan wegduwen. Want ik weet dat het onzin is, want waar ik ook ga, ik neem mijzelf mee. 

De zomer maakt veel zichtbaar. Wie vrienden heeft om mee weg te gaan. Wie ergens wordt verwacht. Wie geld, energie of zin heeft om plannen te maken. Voor wie depressief is of suïcidale gedachten heeft, kan een lege vakantie niet voelen als vrijheid, maar als een bevestiging: zie je wel, ik ben en kan ook helemaal niets. Maar een lege agenda vertelt niet het hele verhaal.

Er staat niet in hoeveel kracht het kost om op te staan. Dat je toch hebt opgeruimd. Dat je de telefoon hebt opgenomen toen iemand belde. Dat je naar buiten bent gegaan voor brood, terwijl je liever binnen was gebleven. Het zijn geen vakantiefoto’s. Niemand zet er een hartje bij. Toch is het beweging. 

Misschien hoef ik niet ver te reizen. Misschien is de keuken al ver genoeg op een slechte ochtend. De voordeur op een andere dag. Een bankje in het bos wanneer het iets lichter wordt. De koffer blijft onder het bed. Niet omdat er nergens meer heen te gaan is, maar omdat vandaag blijven ook een bestemming is.

Zo waren mijn zomers jaren geleden. 

Toen ik die lege weken probeerde door te komen, die wijzer van de klok voort zag kruipen, kon ik me nauwelijks voorstellen dat het ooit beter zou worden. Ik dacht dat mijn wereld altijd zo klein zou blijven. Dat ik nooit meer van een vakantie zou kunnen genieten.

Inmiddels staat er soms weer een koffer open op mijn bed. Ik zoek de zonnebrand, rol kleding op en controleer drie keer of mijn paspoort, oplader en creditcard in mijn tas zitten. Ik ga weer weg. Niet als een nieuw mens. Gewoon als mezelf, met alles wat met me meereist, maar zonder dat het nog alles bepaalt.