Het gevecht om aan verwachtingen te voldoen

Wie is Lotte? Als je vanuit de ogen van de wereld zou kijken dan zou ik zwaar gefaald hebben. Geen man aan mijn zijde, geen kinderen, geen eigen huis, geen succesvol bedrijf en zelfs minder geld op de bank dan in de donkere periode. De periode waarbij ik dacht aan zelfdoding.

Rond kerst in 2016 zag ik het leven niet meer zitten en wilde ik er een eind aan maken. Een jaar lang sliep ik nauwelijks, had ik veel stress, had ik het gevoel met mijn rug tegen de muur te staan. De jaren daarna was er een zoektocht. Een zoektocht naar een man. Een zoektocht om op deze wereld te kunnen functioneren en het plaatje compleet te krijgen.

Een eigen bedrijf gestart en uiteindelijk mee gestopt. Naar het buitenland geweest, waaronder Bali en Zuid-Afrika. Diverse trainingen gevolgd. Alles maar om angsten te overwinnen en van betekenis te zijn. Zoals ze ook wel zeiden ‘een purpose te hebben’.

Je kon het zo gek niet bedenken of ik had het wel gedaan. IJsbaden, parachutespringen, koud douchen, groentesapjes, mediteren, nature quest, familie opstellingen, radioprogramma's, op tv geweest, water rituelen, yoga en een naakt fotoshoot. Vooral om erachter te komen wie ik was. Ik zou aan de wereld laten zien dat ik het zou redden. Dat had ik ook gedaan door op verschillende mediaplatforms te delen. Ik zou zelfs een boek in de wereld brengen van ‘Zelfdoding naar inspiratiebron’. Niet gedaan.

Eigenlijk was dit een schreeuw om gezien te worden. Heel eerlijk: niks hielp. Want er bleef een schaduw mij achtervolgen. Op onverwachte momenten leek er een duisternis over mij heen te vallen. De gedachten en gevoelens waren er weer. Geen mens, geen training kon mij helpen om daar doorheen te breken en het te overwinnen.

Heel graag wilde ik anderen helpen met wat ik had meegemaakt. Voor de buitenwereld leek het goed te gaan. Mensen die mij echt kenden zagen iemand die ik niet echt was. In die tijd was er ook iets anders wat op mijn pad kwam. Terwijl ik weer een dieptepunt ervaarde op Bali tijdens een retraite vroeg ik aan God:

Als U met mij bent hier op dit moment laat U zich dan zien.

Het bleef heel stil en de hoop gleed een beetje weg. Weer voelde ik mij niet gezien en niet thuis. Nu God kennende weet ik dat je soms geduld nodig hebt. De laatste dag was daar het moment dat God zich liet zien in de vorm van een mens. Die persoon leek veel op Jezus. Hij was het niet! Daar was de bevestiging waar ik naar zocht.

De jaren daarna had ik nog meer bevestigingen nodig. Iedere keer dat ik God in mijn leven toeliet, waren er lichtpuntjes. Soms kleine, maar ook grote dingen. Het heeft mij rust gegeven om niet het ideale plaatje na te streven en dagelijks aan de wereld te laten zien hoe geweldig ik ben of wat ik heb gedaan.

Dus wie ben ik?

Ik ben Lotte, geboren op 01-01-1981. Ik ben een kind van God.

Ik werk in de kinderopvang als flex medewerker. Het streven is om iedere zondag naar de kerk te gaan. Ik lees de bijbel en boeken die daar aan gerelateerd zijn. Luister worship muziek en luister naar preken. Ik wandel graag in de natuur met mijn teckel Floor. Ik ben graag tussen mijn paarden Vjenta en Giggy. Ik geniet van vrienden en familie om mij heen.

Ik hoop

Ik heb hoop dat ik een man tegen ga komen die voor mij de deur open zal houden als ik in de auto stap. Die voor mij zal bidden als het nodig is en mij ook er op zal wijzen om dankbaar te zijn. Waarmee wij gezamenlijk een toekomst kunnen opbouwen. Dat God ons alles zal geven wat wij nodig hebben. Waaronder geld, een huis waar mensen welkom zijn, een plek voor de dieren, reizen en als het zo mag zijn, kinderen.

Het sterkt mij dat er ook vele mij zijn voorgegaan en diverse gevoelens en gedachten hebben ervaren. De bijbel staat er vol mee. Met mensen die ook gewoon mindere dagen hadden en dat het er bij mag horen. Ik ben tenslotte een mens.

Ik was

Het was een samenloop van omstandigheden. Als kind heb ik niet of nauwelijks vriendschappen gehad. Door diverse leerkrachten werd ik niet als volwaardig gezien en ik werd als brugklasser zelfs een jaar gepest door een leerkracht.

Al vanaf jonge leeftijd had ik angst om dingen te doen. Ik had wel vriendjes en kortstondige relaties, maar geen echte verbintenis. Om mij heen zag ik dat anderen die wel kregen, gingen trouwen, een huis kochten en kinderen kregen. Samen reizen maakten.

Mensen vroegen zich af wat er mis was met mij. Vriendschappen werden opgezegd omdat ik iets niet goed deed of niet goed genoeg was. Werk dat uiteindelijk zijn tol eiste. Veel wisselingen van collega's, iedere keer op een andere plek gezet te worden als ik het ergens naar mijn zin had.

Mijn lichaam dat steeds meer onverklaarbare klachten gaf. Met daarbij een jaar lang hooguit 3 a 4 uur slaap. Financieel het gevoel hebben dat je geen kant op kan, terwijl je wel verlangens en dromen hebt. En dan ook nog al die mooie foto's en dingen die mensen deden in hun leven op mediaplatforms. Uiteindelijk was ik zowel geestelijk als lichamelijk leeg. Het leven was gewoon uit mij gezogen.

Ik word

Eerder hield ik mij angstvallig daar aan vast. Ik moest de wereld wat brengen, 'mijn purpose' hebben en weten. Je werd en wordt er soms ook op allerlei manieren mee om de oren geslingerd. Het is net alsof je er niet toe doet als je niet een missie hebt, een doel in jouw leven. Is het doel van het leven, niet het leven op zichzelf zoals God dat bedoeld heeft.

Ik ben er nog

Ja ik ben er nog. Het is niet altijd gemakkelijk geweest. Het bijzondere was dat diverse mensen het niet eens wisten dat ik zo diep zat. Zelfs niet mijn familie en vrienden. Ze wisten ergens wel dat er iets niet goed was, maar dat ik daar aan dacht. Nee, dat niet. Toen ze het hoorden waren ze geschrokken. Dat heb ik als het meest lastige gevonden. Het gevoel dat je jezelf keer op keer moest bewijzen en dat je eigenlijk altijd maar vrolijk had te blijven. Omdat er anders bij hun een angst zou ontstaan.

Het was vooral een gevecht. Een gevecht tegen gedachten en gevoelens. Gevecht om te laten zien dat het goed met me ging. Het gevecht om ook in het plaatje te passen. Het gevecht om de dromen die ik had werkelijkheid te laten worden. Het gevecht om aan verwachtingen te voldoen. Vooral het gevecht met mijzelf. Keer op keer. Ook tegen de angst dat het misschien wel weer die kant op zou gaan.

Nu weet ik dat God mij beschermt, ook als ik het niet zie of voel. Dat Hij al mijn tranen ziet en daar iets mee zal doen. Ik mag het allemaal bij Hem laten en Hem vertrouwen. Hoe moeilijk dat soms ook is. Als het tijd is dat ik het leven heb te verlaten dan zal ik gehaald worden en dat hoef ik niet zelf te doen.

Met andere ogen

Ik denk dat het echte omslagpunt er was toen mijn ogen geopend werden. Het moment dat je met andere ogen naar de wereld gaat kijken. Niet in het nog beter, nog leuker, nog succesvoller, nog mooier te zijn. Het meeste wat je ziet is niet hoe het echt is. Er is een hele andere wereld, een wereld die veel mensen niet kunnen zien. Zelfs ik niet.

Ik dacht het wel te kunnen. Ik had mezelf zelfs medium genoemd en gaf readings en healings. Achteraf kan ik nu zien dat het mij juist meer omlaag trok dan dat het mij hielp en ook anderen. De keuze om alles wat daar mee te maken heeft de rug toe te keren begon in Zuid-Afrika. Het ging niet zonder slag of stoot. Ruzie met dierbaren over het weggooien van boeken, bedrijf stoppen en daar zelf rouw van ervaren, terug de kinderopvang in (terwijl ik had gezegd na mijn dieptepunt, daar nooit meer in terug te gaan), afstand doen van heel veel dingen die ik in trainingen had geleerd, afscheid nemen van mensen, financiële consequenties dragen, e.d.

Het was en is goed!

Hulp

Ieder persoon is verschillend. Wat voor mij heeft gewerkt hoeft niet voor jou te werken en andersom. Het allerbelangrijkste is dat je hulp inschakelt in welke vorm dan ook. Iets wat jou helpt om een beetje licht te zien en die stap te zetten. Doe het wel bij iemand anders dan een dierbare. Zodat je open en vanuit vrijheid jouw verhaal kan doen. Kan vertellen wat je meemaakt en waar je tegenaan loopt. Iemand die luistert en écht jou ziet.

Is het niet in een vorm van een mens, vraag dan God om hulp. Hij wil altijd helpen en luisteren. Dit weet ik uit persoonlijke ervaring. Een mens heeft vaak een oordeel en/of neemt eigen ervaringen mee en God is daar vrij van.

Er gewoon zijn

Er zijn vaak hele lieve mensen om je heen die liefdevol advies geven. Mij hielp dat juist niet. Ik had het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Zie je wel, ik kan het niet, dacht ik dan. Heb ik weer anders te zijn of te doen. Wat mij vooral steunde is dat ik gewoon mocht zijn, dat er iemand luisterde, iemand waar ik tegenaan mocht zitten, iemand die me begreep zonder woorden.

Betekent dat ieder advies niet goed is? Nee, natuurlijk niet. Vaak zit je zelf zo vast in een gedachtepatroon, slachtofferschap, in overleven. Dat je het niet de oplossing kan zien, wat recht voor jouw neus aanwezig is. Terwijl de ander dat wel ziet en jou daar op wijst. De gedachten dat ik nooit echt alleen ben, zelfs niet in de meest donkere periodes, helpt mij enorm. Hoe slecht ik mij voel, er is altijd iemand bij mij om mij er doorheen te helpen.

Iemand die mij zou redden

Ik had mijn hoop gevestigd op een mens die mij zou redden. Die al mijn verlangens en dromen zou vervullen. De ene keer was het een man die mijn partner zou kunnen worden, de andere keer was het iemand die gouden bergen beloofde. Die aangaf hoe je vrij kon zijn of veel geld kon verdienen of succesvol kon zijn. Niet wetende dat ik daarvoor mijn ziel zou moeten verkopen om dat voor elkaar te krijgen.

De meeste steun die ik heb ervaren waren de mensen die er gewoon waren. Hun dagelijkse dingen gewoon deden en een stabiele factor waren. Eventueel ervoor open stonden om te luisteren en er geen oordeel over hadden. Ook zij die mij bemoedigt hebben om dingen te doen, ondanks geld of andere zaken die het tegen zouden kunnen houden.

Iets of iemand houdt mij hier

Er is iets waardoor je de keuze echt maakt om uit het leven te stappen of wat je vasthoudt aan het leven. Als ik het had willen doen of nu nog, dan had ik het wel gedaan. Iets of iemand houdt mij hier op aarde. Iedere keer was er een klein lichtpuntje. De wandeling buiten, de vogels die fluiten, een kort moment met het paard, het rijden in de auto, op de fiets stappen. Het was vooral de gedachte dat er toch meer was in het leven wat mij op de been hield. Daar kwam uiteindelijk het geloof bij.

Hou vast, vraag om hulp

Op moment dat iemand suïcidaal is, zijn er weinig woorden die je kan zeggen. Het komt vaak niet binnen en soms kan het zelfs een reden zijn om het juist te doen. Dat weet ik uit eigen ervaring. Juist door vast te houden aan het leven en om hulp te vragen, kan het leven er ineens heel anders uit gaan zien. Iets wat je op dat moment niet ziet of ervaart.

Ik ga door

Het allerbelangrijkste wat je kan doen is niet opgeven, maar doorgaan. Wat je ook doet, welke stappen je hebt gezet. wat er ook boven het hoofd hangt. Wat er ook in het verleden is gebeurd. Er zal een moment zijn dat er een doorbraak komt.

Ik houd vol aan het leven. Ik ga door. Zelfs als ik val en weer op heb te staan. Zelfs als mijn verleden als een donkere wolk over mij heen komt hangen. Het gevoel van een depressie zo herkenbaar is en bijna veilig aan voelt. 

Om gelijk daarmee te breken en een voorbeeld te zijn voor diegene die nu met een zware depressie te maken hebben. Ik weet dat er iemand is die mij helpt om dat te doen. Iemand die groter is dan een mens, een training of een ding. God wil namelijk dat we allemaal leven en niet kiezen voor de dood.