Iedereen klooit maar wat aan in het leven

Had jij ook als kind dat je dacht dat grote mensen precies wisten wat ze deden en waarom? Alsof de bedoeling van ons bestaan duidelijk zou zijn wanneer je de grens naar volwassenheid passeert.

Ik kon ontzettend opkijken tegen een juf. De heldin die overal een oplossing voor wist en precies leek te weten hoe het leven in elkaar zat. Nog steeds betrap ik mezelf er soms op zo naar een ander te kijken.

Vergelijken

Die ene vrouw op de hoek waarbij alles op rolletjes lijkt te lopen. Of mensen die ik ken met mentale problemen waarbij ik eigenschappen of omstandigheden zie waar ik zo naar snak. In mijn vergelijkingen lijken zij dan te weten hoe om te gaan met de dagelijkse beslommeringen, maar ook met pijn, verdriet en angst. Terwijl ik er zelf helemaal niets van begrijp, dit hele leven. Misschien ken je dat gevoel ook wel. Het lijkt dan net alsof anderen lijken te weten wat ze doen, waarom en waarvoor.

Presteren en falen

Inmiddels ben ik 30 en al heel wat jaren klooien in dit leven verder. Zo voelt het. Van presteren en diploma’s halen tot falen en in elkaar gevallen dromen. Van pijn, verdriet, soms heel diep duiken en toch weer terugkomen. Op een avond zit ik met een vriendin op de bank. We praten over mislukte datepogingen, hoe je nou gelukkig wordt en over de dagelijkse keuzestress. Zuchtend zitten we naast elkaar. Wat een herkenning.

We lachen als we ons realiseren hoe we zo ons best doen in een grote wereld vol mogelijkheden. Een wereld waar van alles op ons afstormt. Soms trauma, onverwachte hindernissen, verlies. Dan weer sprankjes hoop, moed, succes, liefde, verbinding. En vaak alles door elkaar. Leven noemen ze dat dan. En terwijl we lachen en tegelijk zuchten realiseren we ons zo goed: ‘iedereen klooit maar wat aan’. Een motto waar we elkaar af en toe aan herinneren op momenten dat dat nodig is om te horen.

Iedereen klooit maar wat aan

Die opmerking zorgt er namelijk voor dat ik op een fijne manier uitzoom van deze aarde en ons mensen allemaal zie krioelen. Die ene therapeut tegen wie ik opkijk wordt opeens ook gewoon een mens die elke dag opstaat en er op haar manier het beste van probeert te maken. Door middel van keuzes die op dat moment het beste lijken. Die ander weet heus ook niet alles. Kijkt wat werkt en niet. Trial and error, waarbij alle rafelrandjes en mislukkingen vaak niet zichtbaar zijn. Als je ons mensen bekijkt als wezens die er ook maar allemaal wat van proberen te maken, kan het de boel een stuk relativeren.

We zijn, hoe hard we ook ons best doen altijd, als mensen allemaal maar wat aan het doen. Laten we pogen er een beetje mooi geklooi van te maken wanneer dat kan, maar eindeloos gestuntel, duiken en terugkomen horen er ook bij. De volgende keer dat je eindeloos twijfelt aan jezelf helpt het misschien dit zinnetje als een mantra te herhalen. ‘Iedereen klooit maar wat aan in het leven’.

Misschien helpt het

Dus als je weer eens helemaal niet weet wat voor keuze je moet maken, hoe je om moet gaan met dat pijnlijke verdriet of denkt dat de ander het allemaal wel weet. Misschien helpt het dan dit te herhalen.

Iedereen doet uiteindelijk maar wat. Iedereen klooit maar wat aan in het leven. Je doet wat jij kan. Net als die vriendin, buur, kassière bij de supermarkt, oom of therapeut. En dat je dat doet is precies goed. Blijf veel klooien. Wie weet waar je uitkomt. Ik moedig je op afstand hard aan.