Ik zeg JA tegen het leven

Pascalle woont in een fijn eigen appartement met haar hulphond Lev. Ze is schrijfster van het prentenboek ‘een wolk om mij heen'. Een prentenboek voor zowel kinderen als volwassenen, vanaf de leeftijd van ongeveer 8 jaar om juist ook de donkere thema’s in het leven bespreekbaar te maken. Dit doet ze vanuit haar eigen ervaringen. Vandaag deelt ze deze ook hier met ons.

Leven en dood

Als jong meisje was ik eigenlijk al veel bezig met denken over serieuze thema’s, zoals over het leven en over de dood. Toen ik 8 jaar was overleed mijn vader, en toen kwam er een nieuw serieus thema bij om over na te denken: mijn eigen dood. Dit vormde zich al snel naar zelfdodingsgedachten, waarbij ik ook werd overvallen door zinloosheid en somberheid.

Het vrolijke meisje

Hoe ik mij van binnen voelde was een tegenpool van wat ik liet zien: ik was altijd het super blije en vrolijke meisje, wel met een grote verlegen kant. Zelf heb ik er toen nooit over gepraat. Ergens hoopte ik dat iemand mij echt zou zien, maar tegelijkertijd hoopte ik ook dat niemand wist wat er zich van binnen afspeelde. Dit veranderde op mijn 15e. Ik zat toen op de middelbare school en het werd duidelijk dat het niet goed met mij ging. Ik weet niet veel meer van deze tijd.

Een hoop diagnoses

Ik ben bij de GGZ beland, maar veel bleef onbesproken. Er was al langere tijd sprake van een onveilige thuissituatie, maar hier werd niks mee gedaan omdat het niet zichtbaar werd. Er werd eigenlijk alleen erg individualistisch gekeken: wat was er mis met mij? Ik kreeg een hoop diagnoses, maar de echte zorg bleef uit. Ook was alles erg cognitief gericht; het ging met name om mijn gedachten. Pas toen ik later in mijn leven meer aan de slag kon met mijn gevoelens, en de onderliggende trauma’s achter bepaald gedrag, kwam ik verder. Voor mij is veel meer dan praten hierin heel belangrijk geweest: muziek (en dit ook delen en luisteren met een therapeut), dramatherapie, PMT, en beeldende therapie.

Een gefaalde cliënt

Hoe hard ik ook werkte in de therapie, het leek niet beter met mij te gaan. Ik kreeg steeds meer de overtuiging dat ik niet behandelbaar ben: een gefaalde cliënt. Er moet dan wel iets heel erg mis met mij zijn. Dit heeft mij veel aan het denken gezet. Herstel wordt soms erg maakbaar neergezet: ‘als je dit doet, dan word je beter’. Deze algemene opvatting is voor mij heel lastig geweest én ik zie veel jongeren hiermee worstelen. Het is natuurlijk absoluut niet zo simpel. Dit roept een illusie van controle op, en juist daardoor worden ook verwachtingen geschept die niet altijd haalbaar zijn.

Mijn boodschap is dan ook meer ‘herstel kan een enorm lange reis zijn, en dat is oké’. De gevolgen van een heel onveilige hechting en vroegkinderlijk trauma kunnen immens groot zijn, weet ik als orthopedagoog, maar ook uit ervaring. Voor mij brengt het soms ook rouw mee. Een leven die ik zo anders voor me had gezien, vol ambities en dromen, dat anders loopt. Daarmee dealen en een nieuwe eigen weg in vinden is superbelangrijk.

Poging tot zelfdoding

In 2020 deed ik een poging tot zelfdoding. Deze periode is een waas. Ik weet nog dat ik behoorlijk in de war was. Er zit namelijk ook een enorme levensdrive in mij, en een deel wil van mij wil zeker leven. De trauma’s uit mijn jeugd, en de daaruit voortvloeiende depressie maken het leven alleen soms zo ingewikkeld, dat ik het niet meer weet.

De mensen om mij heen waren behoorlijk geschrokken na deze poging, vooral mijn broertje met wie ik een ongelooflijk hechte band heb. Eigenlijk klinkt dat heel logisch, en ik voelde me erna ook heel schuldig tegenover hen. Maar vanuit de emoties waarin ik de poging deed dacht ik écht dat zij allemaal juist beter af waren zonder mij. Die overtuiging was zo groot, dat ik in eerste instantie verbaasd was van hun schrik. Wel ben ik juist met de motivatie van lieve mensen om mij heen en mijn hulphond Simba weer stappen richting herstel gaan maken.

Ik zeg JA tegen het leven

Uiteindelijk koos ik voor een hulphond. Ik weet nog heel goed hoe donker het in mijn kop was in die periode. Toen ik bezig was met het uitzoeken van een puppy, en zijn naam al lang wist, zette ik op een briefje ‘Ik zeg JA tegen Simba’. Dit briefje heeft maandenlang elke dag onder een kaarsje gebrand. Eigenlijk brandde daar een vuurtje ‘ik zeg ja tegen het leven’. Het is een periode heel veel beter met mij gegaan, maar momenteel spelen mijn PTSS klachten weer erg op, waardoor ik me ook erg somber kan voelen.

Traumabehandeling

Het lastige is dat sommige heftige trauma’s nog niet goed behandeld zijn. Ik ben daarvoor weer een traumabehandeling begonnen, die hopelijk rondom die klachten nog een stap naar meer rust kan zijn. Wel heb ik dankzij Simba enorm veel mogen leren, waar ik elke dag onwijs veel aan heb. Ooit zei iemand tegen mij dat ik het pad zelf te lopen heb, maar dat niet alleen hoef te doen. Dat uitgangspunt is de leidraad voor het boek geworden dat ik heb gemaakt. Ik vind het leven best een uitdaging, maar ik hoef het nooit meer zo alleen als vroeger te doen. Dankzij Simba en Lev die er áltijd zijn.

Het ongeziene kind

Mijn leven lang heb ik het moeilijk gevonden te praten over hoe het écht met mij gaat. Ik voel een passie om te vechten voor een meer open maatschappij en ik begin bij mezelf. Als ik ga delen, inspireer ik misschien een ander om ook eens te gaan praten, of schrijven of tekenen. Zoek vooral een manier die bij je past! Hiernaast wil ik mij specifiek inzetten voor het ongeziene kind.

Dromen kunnen uitkomen

Ik ben de afgelopen periode aan de slag gegaan met een prentenboek voor kinderen en volwassenen waarin het thema donkerte wel wordt besproken. Dat het boek bijna af is, staat voor mij persoonlijk voor doorzetten. Dromen kunnen uitkomen, ook als je nog bezig bent met het herstel. Het begon klein, en dat is oké, en kijk wat het nu is: een prentenboek dat gepubliceerd wordt!

Ik gun iedereen in het donker iets om aan vast te houden. Voor mij was dat mijn hond en het kunnen creëren, maar dat kan natuurlijk van alles zijn. Als ik heel diep zat, gaf ik bewust extra aandacht aan die motivators. Door te schrijven, te fantaseren erover (hardop of in gedachten), het maken van een moodboard, of gewoonweg het wandelen met mijn hand en extra op hem focussen. Het was en is zeker niet altijd gemakkelijk, maar het geeft wel hoop.