Mijn vader was geen prater | Vaderdag

Wat als je je vader bent verloren door zelfdoding. Hoe zit het met de vaders die zelf heel depressief zijn of zijn geweest? Speciaal voor Vaderdag publiceren we deze week een reeks interviews met vaders, kinderen en nabestaanden. Vandaag het verhaal van Alexandra die haar vader een half jaar geleden verloor door zelfdoding.

Alexandra woont in Groningen en wordt deze maand 30 jaar. Haar vader is vorig jaar oktober overleden als gevolg van zelfdoding. Twee maanden na het overlijden van haar vader is ze alweer aan het werk gegaan. Hoewel Alexandra het moeilijk vond om haar verhaal en gevoelens op papier te zetten, wil ze haar ervaring wel met ons delen.

Geen prater

De band met mijn vader was mede door zijn ziekte en medicijnen niet altijd makkelijk. Mijn vader was geen prater en ik juist wel. Het contact met mijn vader was het beste als we samen iets praktisch konden doen.

Nog maar een half jaar geleden

Mijn vader kwam rond zijn dertigste in een eerste depressie terecht en werd toen opgenomen. Toen ik 16 jaar was, is mijn vader weer een periode opgenomen geweest. Dat was voor mij het eerste moment dat ik mij er bewust van werd dat mijn vader ziek was . In 2019 kwam mijn vader weer in een depressie terecht en is toen twee keer lang opgenomen geweest. Toen mijn vader in oktober 2020 overleed, kwam dat voor mij op een onverwacht moment, omdat ik dacht dat het juist beter met hem ging..

Wat als ik...?

Het ‘wat als ik/we dit hadden gedaan’ blijft in mijn hoofd spoken. Ik ben er veel mee bezig. Ik lees over het onderwerp, luister muziek en praat erover met mensen die dichtbij me staan.

Rouwen op je eigen manier

Wat mij helpt in het verwerkingsproces is dat ik rouw op mijn eigen manier. Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Ik ben na het overlijden van mijn vader vooral in gesprek gegaan met mensen die ook een dierbare waren verloren. Ik ben ook gestart met een lotgenotengroep via Slachtofferhulp.

Wat mij niet hielp, was dat ik vooral in de eerste periode in gesprekken terecht kwam met adviezen en oordelen. Ik kreeg het idee dat mensen mij vertelden hoe ik moest rouwen. Dat kwam vooral de eerste maand hard bij mij binnen. Ik had toen veel meer behoefte aan een open gesprek en een luisterend oor.

Een waardig afscheid

Geef het bij familie en hulpverleners aan als je het niet meer ziet zitten. Mijn vader leed al een groot deel van zijn leven aan depressies. Ik had als familie graag op een waardige manier afscheid van hem willen nemen.

Vaderdag

Ik ben op dit moment nog actief aan het rouwen en zal dat voortzetten. Ik sta heel bewust stil bij bepaalde dagen zoals onder andere Vaderdag. Ik wil daarnaast doorgaan met openheid geven over rouw en depressiviteit.