Na vallen en opstaan, nu staan en opvallen

Pascal woont in een groene omgeving met zijn drie katten in een appartement in Breda. Hij is inmiddels zo’n twaalf jaar actief als vrijwilliger, gaat graag naar de sportschool en maakt elke dag wel een flinke wandeling of fietstocht.

Elf jaar oud en zelfdoding

Al van jongs af aan was er sprake van affectieve verwaarlozing en misbruik. Ik heb vaak moeten horen dat ik er niet had moeten zijn, dat ik een meisje had moeten zijn. Mijn ouders hadden vaak ruzie en er vielen geregeld klappen. Mijn moeder dreigde een paar keer per jaar dat ze wegging, scheiden. Ik hoopte dan vurig dat ze vertrok met de noorderzon.

Ook school was geen veilige plek voor me. Ik werd dag in dag uit getreiterd en werd regelmatig in elkaar geslagen. Dit alles heeft me een verknipt beeld van het leven gegeven. Rond mijn 11e jaar heb ik mijn eerste suïcidepoging gedaan.

Een flikker op klassiek ballet

Op mijn 7e ging ik op klassiek ballet. Toen ik oud genoeg was, ging ik door naar de regionale opleiding van de dans-academie. Klassiek ballet. Mijn vader was er op tegen en noemde mij flikker. En als ik dan een flikker moest zijn, moest ik een rioolpijp schoon kunnen likken. Woorden die ik nooit zal vergeten. Mijn danscarrière eindigde met het afscheuren van een achillespees. En weg was mijn toekomst...

Ik verwaarloosde mijzelf

Tijdens mijn dieptepunten was ik extreem depressief, schuw naar mensen en sloot ik mij af van de buitenwereld. Ik was stevig aan de drank gecombineerd met een hoeveelheid dempende pillen die ik via de psychiater had gekregen. Eten deed ik niet; ik was toch lelijk, ongewenst, een vies iets, nutteloos wezen, iedereen tot last. Voedsel was altijd al een probleem. Ik beschadigde en verwaarloosde mezelf. Ik heb in die periodes op meerdere manieren geprobeerd mijn eigen leven te nemen.

EMDR en creatieve therapie

Ik ben in de wereld van GGZ-zorg gekomen via de huisarts; doorgestuurd naar de PAAZ toen ik een jaar of 20 was. Van daaruit doorgestroomd naar een GGZ (de voorloper van GGZ Breburg). Nog veel meer onderzoeken gehad en een aantal korte opnames, want alleen thuis was niet houdbaar. Ik had zware emotionele buien, was zelfdestructief en sterk suïcidaal gedrag.

De laatste jaren binnen GGZ werd ik ambulant begeleid door het PSS FAST-team. Dat was zeer verhelderend, mede door de aanwezigheid van ervaringsdeskundigen en de vernieuwde visie op de cliënt. Een van de vaste (doorgewinterde) SVP-ers had me thuis gevonden. Graatmager en op sterven na dood. Ze heeft 112 gebeld en ik weer naar het ziekenhuis. Daar bleek mijn blindedarm kapot te zijn en ik had een enorm abces in mijn buik. Na een lange operatie en herstel, hebben we gesproken met elkaar. Ze gaf aan dat ik beter verdiende en ooit wel zou beseffen dat er echt mensen waren die oprecht om mij gaven. Ze wist ook van het misbruik en bood daarin aan samen hulp te zoeken.

Uiteindelijk heb ik een lang en zwaar traject gehad van EMDR in combinatie met Creatieve Therapie. Ruim 45 jaar ellende is niet zomaar even opgelost. Het resultaat mag er zijn; ik heb een kantelpunt bereikt en had nagenoeg geen last meer van wat gebeurd is. Inmiddels ben ik alweer bijna 3 jaar GGZ vrij.

Wat mij steunt

Zo mooi, de filmpjes van Alfred en Shadow (zie youtube). Maar er zijn ook nummers op de radio die steun bieden. ‘Let it go’ van Disney’s Frozen gaf en geeft me elke keer weer de kracht om het te laten gaan.

Ik heb tijdens creatieve therapie een levensschaal gemaakt. Die heb ik nog steeds en wat in die schaal zit herinnert me waar ik vandaan kom en wat ik bereikt heb. Wanneer ik die pak, besef ik me weer wat voor moois ik bereikt heb.

Al jaren doe ik vrijwilligerswerk. Cliëntenraden, kleine projecten binnen het sociaal domein, maar ook totaal andere dingen, zoals bij Emmaus, de kerstherberg Breda. Verder zijn mijn huisdieren absoluut mijn alles. Ik heb drie katten.

Alles wie ik ben

Het mooiste is wel dat ik verhuisd ben naar de andere kant van de stad. Ik had ruim 6 maanden te gaan voor de oplevering, dus ik had de tijd om alle bezittingen te overdenken. Uiteindelijk heb ik het overgrote deel weggedaan en in de nieuwe woning zit maar 1 ding; dat is wie IK ben. Geen nare herinneringen in vaste vorm meegenomen.

Het had voorkomen kunnen worden

Als de zorgsector destijds (20 jaar terug) oog had gehad voor de persoon die cliënt is en mét mij gesproken had, met een ontvangende warme houding, had ik waarschijnlijk gesproken over het misbruik, de vernederingen, etc. Helaas was het daar de tijd niet voor en stond ik als verknipte jonge knul alleen.

Altijd moeten knokken

Ik heb altijd moeten knokken voor mijn bestaan en daardoor stond mijn brein alleen nog maar alert. Dat heeft me op de been gehouden. Een slijtageslag op je lichaam is het wel. Ik was ook niet 100% van de tijd depressief, niet 24/7. Ik verdronk in de verhalen in boeken en genoot ervan. Heb allerlei handvaardigheden zoals haken en breien. Prima afleiding. Mijn speciale cactussen gaven gelukkige momenten met hun bloemen. En uiteraard de huisdieren in mijn leven.

Staan en opvallen

Je bent niet alleen. Praat erover, het kan en het mag! Anoniem of persoonlijk, het lucht op en het kan de weg naar hulp zijn. Uit eigen ervaring heb ik mogen ervaren dat er hulp is en een betere toekomst.

Na vallen en opstaan, is het nu staan en opvallen.