Op mijn 15de wilde ik voor het eerst een einde aan mijn leven maken

Vivian is werkzaam als ervaringsdeskundige in de psychiatrie, waar ze veel motivatie en kracht uit haalt. Naast haar betaalde baan werkt ze ook als ervaringsdeskundige bij Stichting Dalisay Recovery, als vrijwilliger bij WEET en bij de Stichting KinderKamp. Daarnaast draait ze iedere dinsdagavond een lotgenotengroep voor mensen met een eetstoornis. 

Een drukke dame, maar met een goede balans tussen inspanning en ontspanning. Vivian's leven heeft er echter heel anders uitgezien. Vandaag deelt ze haar verhaal van hoop.

Mijn emoties verstoppen

Mijn problemen zijn op de basisschool ontstaan. Daar werd ik voor het eerst gepest. Halverwege groep 6 kregen ik en mijn broer en broertje te horen dat mijn moeder chronisch ziek was en zij daaraan zou komen te overlijden. Hierdoor gingen we voor de zoveelste keer verhuizen. Dit keer vond ik het wel fijn. 

Weg van de pesters en de ellende die al twee jaar duurde. Helaas deelden mijn nieuwe klasgenoten dezelfde mening als de vorige en opnieuw werd ik dus uitgemaakt voor van alles en nog wat. Ik was 9 jaar en in plaats van te genieten als kind zijnde, leerde ik mijn emoties verstoppen omdat ik voor mijn zieke moeder moest zorgen. Als enigst meisje in huis leerde ik ook het huishouden te doen en alles wat erbij kwam kijken.

Seksueel misbruik

Vanaf mijn 10de begon ook het seksueel misbruik, iets wat langere tijd heeft plaatsgevonden. Ik werd een bang, stil en teruggetrokken meisje dat haar emoties uitte door middel van het ontwikkelen van een eetstoornis en later ook door zelfbeschadiging. Op mijn 15de wilde ik voor het eerst een einde aan mijn leven maken. Want ook op de middelbare school wisten de pesters mij te vinden.

Mijn eigen schuld

Rond mijn 20ste ging ik begeleid wonen. Ik ontwikkelde een blowverslaving en werd ondertussen meerdere keren aangerand door verschillende jongens. Ik had mezelf ervan overtuigd dat als zowel het pesten als het seksueel misbruik op verschillende plaatsen door verschillende mensen gebeurde, dat het wel mijn eigen schuld moest zijn. 

Ik was immers de gemeenschappelijke factor, toch? Dit dieptepunt duurde ongeveer twee jaar en bestond uit het geloven wat ze alle jaren over mij te vertellen hadden. Ik verdronk mijzelf in een wereld van negatieve gedachten, destructief gedrag en was constant bezig met hoe fijn het zou zijn als ik er niet meer was. Ik weet nog dat op de momenten dat ik een poging wilde gaan doen ik bij mezelf dacht ‘’Zie je nu wel dat je een watje bent, want zelfs dit durft je niet!’’

Blij dat ik er nog ben

Zo boos als ik vroeger op mijzelf was dat ik nooit echt een poging heb durven doen, zo blij ben ik nu dat ik er nog ben. Mijn leven was een hel op aarde, maar wat ik er inmiddels voor terug gekregen heb is meer dan ik ooit heb durven dromen. Ik ben erin gaan geloven dat alles gebeurt met een reden en iedereen op aarde is met een doel. Door alles wat ik mee heb gemaakt, weet ik wat mijn doel is en daar ben ik met volle energie voor gaan vechten.

Naar een afkickkliniek

Het echte traject van hulp begon met een afkickkliniek in Zuid-Afrika. In eerste instantie wilde ik hier niet naar toe gaan, want mijn verleden inclusief alle gedachten en patronen die ik ontwikkeld had waren een geheim. Ik leerde vroeger dat als je problemen had je ze eerst zelf moest oplossen, lukte het niet dan mocht je hulp vragen. 

Doordat ik er dus van overtuigd was dat mijn verleden mijn eigen schuld was en ik vooral mijn moeder niet wilde opzadelen met mijn problemen vanwege haar ziekte, liep ik al 13 jaar rond zonder dat zij, mijn broers en andere familieleden ergens vanaf wisten.

Blowen in het begeleid wonen pand was niet toegestaan. Toen ik hiervoor mijn 2de officiële waarschuwing kreeg, ging er een knop om. Bij de 3de waarschuwing zou ik namelijk mijn woning uitgezet worden. Naast het feit dat ik al van school gestuurd was, kon ik het niet zover laten komen dat ik ook mijn woning kwijt zou raken. 

Ik belde huilend mijn woonbegeleidster op en vertelde haar dat ik naar die afkickkliniek wilde. Zo hard als ik in eerste instantie ‘’nee’’ geroepen heb, zo blij ben ik achteraf dat ik gegaan ben. 2 maart 2016 was de dag dat ik vertrok en de eerste dag dat ik clean werd van mijn verslaving. Inmiddels staat deze teller dus op ruim 6 jaar.

Het werd ook de eerste dag van mijn herstel en in de jaren die volgden heb ik verschillende soorten therapie gehad bij verschillende instellingen. Ik begon met een emotie regulatie training en een zelfbeeldtraining. Ook werd er gestart met EMDR voor mijn trauma’s, maar door het geheim had dit geen effect. 

Twee jaar later, was mede door mijn deelname aan TV programma ‘het Voedselgevecht’, mijn verleden geen geheim meer, waardoor ik uiteindelijk echt trauma behandeling kon krijgen. Hiervoor ben ik twee keer opgenomen geweest bij Psytrec, een behandeling die ervoor heeft gezorgd dat ik inmiddels twee jaar PTSS vrij ben. Ook heb ik nog schematherapie gehad, wat ervoor heeft gezorgd dat ik liever voor mijzelf werd en waardoor mijn kritische kant steeds minder kracht had.

Steun

Voor mij zijn lotgenoten erg steunend geweest. Mensen die wisten hoe ik mij voelde, omdat zij hetzelfde hebben meegemaakt en waarbij ik dus eigenlijk niks hoefde uit te leggen. Ik voelde mij eindelijk niet meer alleen. Hierop volgend ben ik mijn verhaal gaan delen op een recovery account op social media, wat ertoe geleid heeft dat ik twee boeken heb uitgebracht. 

Hierdoor besefte ik, waar ik het eerder al over had, dat mijn doel op aarde is om anderen met mijn verhaal te helpen. Wat ook steunend is geweest zijn de mensen om mij heen die mij hielpen herinneren aan mijn dromen en doelen. Dezelfde mensen die er ook voor mij waren door een luisterend oor te bieden en vroegen hoe het ging als ik weer even in een dip zat.

Wat voor mij niet helpend is geweest zijn mensen met een mening of een (voor)oordeel. Ik ben deze mensen bewust gaan vermijden. Niet omdat ik hen niet mag, maar omdat het niet helpend was.

Mijn omgeving heeft mij het meeste gesteund door te luisteren. Te luisteren als ik weer even moest spuien. Te luisteren als het kleine meisje in mijzelf naar boven kwam en ik alleen maar kon huilen. Maar vooral ook door er te zijn. Een schouder om op te leunen en mij te laten weten dat ik het niet alleen hoefde te doen. Door mij complimenten te geven. Ondanks dat ik deze op het begin totaal niet kon accepteren, zijn het wel zaadjes geweest die geplant zijn en uiteindelijk zijn gaan bloeien.

Misschien ben ik wél ergens goed in?

Ik heb moed kunnen houden door de droom om ervaringsdeskundige te worden. Een jaar nadat ik in Zuid-Afrika in de kliniek zat, ging ik namelijk terug op vakantie daar en kreeg ik de vraag om mijn herstelverhaal in de kliniek te delen. 

Naderhand kreeg ik te horen van één van de therapeuten dat ik met mijn verhaal twee anderen de kracht had gegeven om ook hun geheimen kenbaar te maken in hun omgeving. Ik hoorde dit, lag ’s avonds op bed en voor het eerst in mijn leven dacht ik ‘’misschien ben ik dan wel ergens goed in?’’ Ik was inmiddels 24 jaar toen ik eindelijk wist wat ik wilde worden als ik later groot zou zijn.

Nieuwe dromen en doelen

Lichtpunten in mijn leven zijn de mensen die naast mij zijn blijven staan. De wandelingen in de natuur en het buiten zijn in het algemeen. De afgelopen jaren ben ik meerdere keren in het buitenland op vakantie geweest en hierdoor heb ik mij gerealiseerd dat ik in een warm land thuis hoor. 

Hierdoor ontstaan nieuwe dromen en doelen en ook dat zijn voor mij lichtpunten om aan vast te houden. Maar ook kleine dingen zoals een avond op de bank die ik nu met mezelf kan besteden in liefde in plaats van met haat en walging is een lichtpunt waar ik iedere keer weer dankbaar voor ben.

Dit gun ik jou

Ik weet dat het uitzichtloos voelt, ik weet dat het licht aan het einde van de tunnel niet lijkt te branden, ik weet dat je het gevoel hebt dat het nooit meer beter gaat worden, maar ik weet ook dat het wél beter kan worden. Ik weet dat jij de kracht in je hebt om vol te blijven houden, want die kracht heeft je al tot dit punt gebracht. En ook al had je waarschijnlijk liever niet op dit punt willen staan is er ook voor jou een reden dat je wel op dit punt bent aangekomen.

Ik gun het jou dat je ook de oorzaak van je problemen mag gaan aanpakken, dat je de juiste hulp mag gaan krijgen om te verwerken wat je hebt meegemaakt. Maar bovenal gun ik het jou dat je de liefde die je waarschijnlijk voor je omgeving hebt, ook aan jezelf mag geven. Jij bent het waard en ook jij mag jouw plekje hier op aarde in het leven gaan vinden om (weer) te gaan genieten van de mooie dingen die het leven ook te bieden heeft.