Uiteindelijk weet ik dat ik helemaal niet dood wil

Marloes woont nog samen met haar zusje bij haar moeder thuis. Ze heeft op dit moment een Wajong uitkering omdat werken er voor haar (nog) niet in zit. Hierdoor is ze veel thuis, al probeert ze wel het nodige te ondernemen. 

Ze bezoekt een paardencoaching, heeft paardrijles, krijgt hulp van een ambulant begeleider en gaat op vrijdag naar een zorgboerderij. Ze hoopt dat ze na maanden wachten binnenkort aan de beurt is voor een behandeling binnen de GGZ.

Pesten

Als jong meisje was ik altijd al erg gevoelig: ik was bang voor van alles en was erg verlegen. Ook had ik soms enorme driftbuien. Ondanks dit alles ben ik mijn basisschoolperiode goed en met plezier doorgekomen. Toen ik de overstap moest maken naar de middelbare school ontstonden de problemen. Toen werd het ook zichtbaar dat het niet zo goed met mij ging.

Ik had moeite met het verder weg van huis zijn, het overblijven op school en dat je ieder uur moest wisselen van klaslokaal en weer een andere docent voor je neus kreeg. Ik was geen ‘meisje meisje’ en ook zeker niet het dunste meisje van de klas. Vanaf dag één werd ik dan ook ernstig gepest op deze school.

Ik schaamde me hier zo voor dat ik hier thuis nooit over heb durven praten. Ik wou dat mijn ouders trots op me konden zijn en ik kon het niet over mijn lippen krijgen wat mij aangedaan werd op school.

Ik kreeg iedere dag de vraag of ik nou een jongen of een meisje was, iedere keer vertelde ik opnieuw dat ik gewoon een meisje was. Ik werd uitgescholden voor dikzak, varken en zo kan ik er nog wel een paar opnoemen.

Ik kon niet meer normaal naar de gymzaal. De deuren van kleedkamer werden voor mijn neus dichtgegooid omdat ze vonden dat ik er niet thuis hoorde. Naar huis fietsen was ook geen pretje. Bij de fietsenrekken begon het getreiter al. Ik werd opgejaagd en had de hele weg een groep achter me die maar bleven roepen en schelden of die me klem reden.

Gewoon wat harder worden

En het ergste van alles vond ik, dat als ik er voorzichtig wat van probeerde te zeggen tegen mijn mentor of de directrice, dat ik dan geen gehoor kreeg ‘“Ik moest maar gewoon wat harder worden’’

Ik bracht eigenlijk de meeste tijd op de toilet door op school, daar was het dan voor mijn gevoel nog enigszins veilig. Ja, dit doet wat met een mens, dit gaat je niet in je koude kleren zitten. Ik kreeg steeds vaker last van paniekaanvallen.

Suïcidale gedachten

Ik heb het driekwart schooljaar volgehouden, daarna ben ik ingestort en van die school afgegaan en de GGZ wereld ingerold. Ik praatte nauwelijks, durfde niet meer aangeraakt te worden, was overal bang voor en durfde zo goed als het huis niet meer uit.

Aan deze nare tijd heb ik helaas een heftig trauma en een angst -en eetstoornis overgehouden. Ik heb dit altijd heel goed weten te verbergen. Dit kostte me jaar in jaar uit zoveel energie, dat ik steeds somberder en ook echt depressieve gevoelens en en suïcidale gedachten kreeg.

Ik hield eigenlijk al die jaren een grote muur op om maar aan de buitenwereld en mijn omgeving te laten zien dat ik een heel normaal meisje was en het allemaal wel prima met mij ging. Vanbinnen ging ik echt helemaal kapot.

Vader overleden

Ik heb de afgelopen jaren twee enorme dieptepunten gehad. Het eerste dieptepunt was toen mijn vader na anderhalf jaar ziek zijn, nu 4 ½ jaar geleden, overleed. Op het moment van zijn ziek zijn en tijdens en na het overlijden voelde ik me eigenlijk vrij sterk. Je komt toch in een soort overlevingsstand terecht. Een tijd later stortte ik volledig in. Ik kon niet meer, zag het niet meer en ik had continu de gedachten wat doe ik hier, waarom in godsnaam zou ik verder gaan?

Het tweede dieptepunt was vorig jaar. Ik had een huisje toegekend gekregen om op mezelf te gaan wonen. Hier keek ik ontzettend naar uit. Maar na de sleutels te hebben gekregen en het huisje naar mijn zin te hebben gemaakt kwam de stap om er dan ook echt te gaan wonen.

Ik kwam mijn eigen kwetsbaarheid tegen. Het waren maanden van hoge pieken en diepe dalen. Wat voelde ik een schaamte en verdriet, misschien is dat wel het moeilijkste ‘’om uiteindelijk eerlijk toe te geven dat het me (nog) niet lukt, het niet haalbaar is nu’’ Toen heb ik besloten om na een jaar knokken, afgelopen februari, het huisje op te zeggen en nog bij mijn moeder en zusje te blijven wonen.

Niet dood willen

Uiteindelijk weet ik ontzettend goed dat ik helemaal niet dood wil. Op de momenten waarop ik me zo slecht en wanhopig voelde, dan verlangde ik vooral naar rust in mijn hoofd. Ja, Ik ben blij dat ik er nog ben, en andere manieren aan het leren ben om met die gedachtes en gevoelens om te gaan.

Ik zeg altijd dat ik overal wel iets van geleerd en uitgehaald heb, maar eigenlijk is er ook veel in het verleden dat niet helpend is geweest. Ik heb regelmatig voor een psycholoog of psychiater gezeten om vervolgens dicht te slaan. We kwamen hierdoor nooit bij de zere plek, waardoor ik van het kastje naar de muur werd gestuurd. Ik heb ook heel lang niet durven vertellen wat er in mij speelde al helemaal niet dat ik met regelmaat suïcidale gedachten had.

Gezien en gehoord

Uiteindelijk ben ik op speciaal middelbaar onderwijs ‘’Het Aventurijncollege’’ terecht gekomen en dat heeft wel de eerste stappen gezet naar passende zorg. Ik voelde me daar gezien en gehoord en heb daar ook een fijne tijd gehad. Ik kreeg daar de zorg en ondersteuning die ik nodig had.

Wat me ook heel erg bij is gebleven is toen ik bij de deeltijdbehandeling in Goes zat. Ik had heel vaak de neiging om te vluchten als ik moest praten over mijn gevoelens. Dan liep ik gewoon weg uit de groep. Ik heb daar toen meerdere malen van mijn regiebehandelaar te horen kregen ‘’Marloes je vermijdt al je gevoelens, je loopt er continu voor weg’’ dat is ook zeker bij mij een opening geweest. Verder heb ik veel geleerd van Yoga, meditatie en van Haptonomie. Hierdoor heb ik weer wat meer leren durven voelen.

Paardencoaching

Voor het eerst na al die jaren heb ik nu met behulp van paardencoaching het trauma van de middelbare schooltijd aan durven kijken en is mijn veilige muur langzaam aan het afbrokkelen. Waar je bij alle therapieën, psychologen of psychiaters voor de zoveelste keer anderhalf uur je verhaal moet doen en helemaal leeg en versleten naar buiten komt, is het hier zonder woorden binnen een paar seconde duidelijk wat er speelt.

Het paard zal nooit oordelen, zal je niet doorsturen naar de zoveelste hulpverlener omdat je niet in het hokje past of het te complex is. Het paard staat naast je, wil je helpen en hij laat je voelen dat het allemaal oké is, maar vooral dat jij oké bent. En laten we ook vooral mijn coach niet vergeten in dit verhaal, die haar paard zo goed kent en mij kan vertellen wat hij laat zien en me hier doorheen leidt.

Wat voor mij tenslotte heel erg steunend is geweest zijn de mensen die echt oog voor je hebben, die echt oprecht willen zien wie ik ben, die me blijven zien ook als het moeilijk is en me dan niet laten vallen. Zij die weten hoe hard ik mijn best ervoor doe. Als ik zie wat voor stappen we al gemaakt hebben, ben ik best een beetje trots op mezelf.

Moed Houden

Ik heb vooral moed kunnen houden doordat ik meestal wel kan genieten van hele kleine dingen. Vooral in de natuur ervaar ik dat. Een vogeltje dat fluit, bloemetjes die uitkomen, een prachtig meertje of het geluid van de zee. Daar kom ik van tot rust en dat doet me goed.

Ik denk ook wel een stukje humor wat ik in me heb. Hoe zwaar het ook is, meestal zie ik dan toch wel weer ergens iets grappigs in of is er iemand anders die me aan het lachen weet te krijgen. Dit maakt het leven net wat lichter.

Op dit moment haal ik de moed het meest uit het bij de paarden zijn, paard te leren rijden en wielrennen. Dat geeft me hoop, dat geeft me een doel. Ik ben ook gewoon geen opgever.

Je bent niet alleen

Ik kreeg in een moeilijke periode een keer een tekst toegestuurd van ‘’De jongen, de mol, de vos en het paard’’

Sometimes your mind plays tricks on you. It can tell you you’re no good, that it’s all hopeless. But remember this, you are loved, and important and you bring to this world things no one else can. So hold on.

Dit vind ik echt zo’n mooie tekst!. Weet dat je nooit alleen bent, al voelt dat misschien wel zo. Gun jezelf hulp, probeer met iemand bij wie je je goed voelt je gedachtes te delen en laat je alsjeblieft helpen.