Het kan niet voor eeuwig blijven stormen

Soms verlopen dingen niet zoals je graag had gewild dat ze zouden verlopen. Een thema dat, ook nu nog, veel ruimte neemt in mijn dagelijks leven. Ik heb me altijd een ding voorgenomen: ‘wat ik ook doe, ik doe mijn best.’ 

Soms raak ik ontwricht en is alles bitter en pittig, anderzijds kan ik de kleine dingen wat meer appreciëren, zoals het schijnen van de zon, complimentjes ontvangen of een pup die eigenwijs zijn eigen koers bepaalt en zich vooral niks aantrekt van zijn baas.

Ze zeggen dat, op deze leeftijd (ik ben 21), de wereld aan je voeten ligt. Zo voelt dat niet per definitie, maar ik pak de ruimte om te doen waar ik waarde aan hecht. Zo ben ik 2,5 jaar geleden gestart met de opleiding Social Work in combinatie met ervaringsdeskundigheid.

Een cirkel van zelfdestructiviteit, suïcidaliteit en somberheid

De kleine dingen appreciëren, heb ik moeten leren. Een aantal jaar geleden begaf ik me in een positie, waarin ik was omsingeld door de duisternis. Het voelde voor mij alsof ik op de bodem van de bodemloze put terecht was gekomen, je leest het goed, dat kan niet eens. De depressieve gevoelens die ik ervaarde, namen mijn regie volledig uit handen. Ik zat vast in een cirkel van zelfdestructiviteit, suïcidaliteit en somberheid en wat ik ook probeerde, hoe hard ik mijn best ook deed, het lukte me niet om daaruit te komen. De grondlegger van mijn mentale problematiek, is voornamelijk voortgekomen uit wat traumatische ervaringen, waaronder een pestverleden. Ook mijn thuissituatie is vaak niet helpend geweest, dat was voor mij vaak invaliderend.

Ik kan me niet herinneren dat ik gelukkig ben geweest

Ik kan me niet herinneren dat ik gelukkig ben geweest. Ik weet dat de eerste suïcidale uitingen al rond mijn tiende naar voren kwamen. Die lijn heeft zich voortgezet. Ik kwam daardoor al rond mijn twaalfde in de jeugdhulpverlening terecht. Ik heb de rest van mijn jeugd ook binnen die hulpverlening gezeten, waarin ik vaak het idee heb gehad dat ik van het kastje naar de muur werd gestuurd. Het voelde eenzaam, ik miste aansluiting en werd vaak niet gezien als persoon, maar als probleem. In plaats van dat de problematiek af nam, werd deze juist erger en complexer.

De depressieve klachten, met daarbij horende suïcidaliteit en zelfdestructiviteit, hadden mijn hele leven in beslag genomen. Na een traumatische ervaring rondom seksueel misbruik, besloot ik dat ik dit leven niet langer meer wilde. En zo belandde ik na een tevergeefse poging, in het ziekenhuis. Er werd voor mij besloten dat ik niet veilig was voor mezelf, waardoor ik gesloten werd opgenomen. Die opname heeft mij nog meer beschadigd. Ik had geen eigen regie meer en raakte wat gedesoriënteerd van de werkelijkheid, omdat ik niet meer meedraaide binnen de maatschappij.

Verder kijken dan de problematiek

Iets in mij is altijd blijven vechten. Ik denk een sprankeltje hoop dat gedacht zou moeten hebben dat het allemaal wel weer op zijn pootjes terecht zou komen. Zo besloot ik om het gevecht met mijn gedachtes aan te gaan, een andere koers te gaan varen. Ik probeerde mezelf open te stellen, zodat iemand me kon helpen om de torenhoge muur die ik had opgebouwd, steentje voor steentje af te breken, om meer ruimte te creëren. Ruimte voor groei en zelfontplooiing. Ik leerde daarin mezelf wat beter kennen en leerde ook goed herkennen welke hulpverleners bij mij aansloten.

Hulpverleners die ook verder keken dan de problematiek. Hulpverleners die mij zagen als persoon en die de potentie in mij zagen, hoe moeilijk dat ook was binnen de complexiteit van dat alles. Het vinden van de juiste personen, bleek een hele zoektocht op zich, maar toen ik eenmaal de juiste mensen had verzameld, ontstond er ruimte om mezelf dus open te stellen. En dat ging alles behalve van harte, met enige regelmaat dacht ik, waar ben ik aan begonnen en wat gaat me dit opleveren. Maar ik ben er van overtuigd dat alles uiteindelijk een leerproces is. Ook al voelt het alsof je iets voor niks aan het doen bent, je neemt er altijd wel iets uit mee.

Ik koos voor het leven

Ik heb mezelf voor de keuze gesteld: of het leven nog een kans geven of een beroep doen op een levenseinde kliniek. Ik koos voor het eerste. En alhoewel ik mezelf een stuk beter ken, is het vaak nog een strijd. Door die drastische keuze is het mij gelukt om vier jaar vrij te zijn van automutilatie. De suïcidaliteit, die chronisch aanwezig is, speelt met enige regelmaat op en gaat een blijvende rol in mijn leven houden, omdat sommige beschadigingen nou eenmaal altijd blijven. Het is mij wel gelukt om daar niet naar te handelen tot nu toe.

Complex leven

Ik beschouw mijn leven nog steeds als complex. Het is pijnlijk om met de beschadigingen uit het verleden, te moeten dealen. Het lukt me tot nog toe om dit te verdragen. Echter is er weinig ruimte voor heling en ik betwijfel of de heling die ik door kan maken, voor mij voldoende toereikend gaat zijn. Dat is een zoektocht waarvan ik nog niet weet waar het op uit gaat lopen. Sommige dingen blijven nou eenmaal altijd zoeken en soms vind je een kleine opening, waardoor je verder kunt bouwen.

Het kan niet voor eeuwig blijven stormen

Als je het zwaar hebt, weet dan dat het niet voor eeuwig kan blijven stormen. Ook de meest zware stormen, gaan een keer liggen. Soms is het uitzitten en verdragen van zo’n storm het enige wat je kunt doen. Dat zegt niet dat je niks aan het doen bent, ook al voelt dat zo. Dat geeft kracht weer, kracht omdat jij door de zwaarste stormen heen kunt komen, daar moet je heel sterk voor zijn. Daar zullen ongeacht allemaal gevoelens bij los komen, maar weet dat je niet alleen bent en dat je sterk genoeg bent. Reik uit naar mensen die je zouden kunnen helpen. Voor de helpers: wees oordeelvrij, luister en toon oprechte interesse. Het aandacht geven aan iemand die het zwaar heeft, is een kleine moeite, maar kan grote impact hebben.

Ieder mens wil immers gezien en gehoord worden.