Als de dag weer zo lang is

Als de dag weer zo lang is. Als de wijzers van de klok traag tikken en gaan. Als de nacht lonkt omdat je hoofd dan stil is. Dat je even niet mag bestaan. Blijf dan nog even staan.

Als de dagen eindeloos lijken en je geen idee meer hebt hoe de uren door te komen. Als de mensen om je heen maar lopen en door blijven gaan, terwijl jij wezenloos om je heen kijkend volkomen stil lijkt te staan. Als de muren van je huis je niet meer beschutten en al je stappen uitputten. Houd dan nog even vol.

Als het ongeluk niet lijkt te stoppen en de tranen niet verdampen. Als de kilte in je lijf niet wegtrekt en de doemgedachten in je brein eindigen in rampen, stel dan nog even uit.

Als alle dagen hetzelfde zijn en morgen de pijn niet verzacht. Als het donker van de dagen doorloopt in de duisternis van de nacht. Als je je afvraagt waarom. Waarom je hier nog dagelijks durft te hopen. Blijf dan nog even lopen.

Als de hulp niet lijkt te helpen en de zon niet meer verzacht. Als de woorden niets meer zeggen en er niemand op je wacht. Als de oproepen verstillen en alle controle verandert in onmacht, ga dan nog maar niet weg.

Als je dagen in de kelder, het hoogst haalbare zijn en je hartslag aanvoelt als een doorgetrokken lijn. Als de herfst verandert in de winter en de winter in de pijn, laat het dan nog niet het einde zijn.

Als de brief al is geschreven en de punt bijna gezet. Als je nergens bent gebleven, enkel aan het eind van je gebed. Als alles te veel is en te weinig tegelijk. Als iedere goede gedachte verzand is in de zee, ga dan nog even mee.

Want de storm zal gaan liggen en de zomertijd zal komen. De bladeren zullen rotten, maar niet de wortels van de bomen. Jouw dagen dwars en donker kunnen veranderen in het licht. Als je deuren opengaan en hier durft te blijven staan. Geef je kracht de kans om terug te veren, geef het leven de lengte om te leren.

Je bent nog niet klaar, houd nog even moed, heel even maar.