Als het op Moederdag stil is

Vandaag is zo’n dag waarop je haar naam niet meer ziet verschijnen. Geen ‘mama belt’, geen stem aan de lijn die vraagt hoe het gaat. De wereld lijkt bloemen te strooien, terwijl jij naar lege handen kijkt. Je kunt haar niet meer bellen. Die verbinding is voorgoed verbroken.

De lucht ruikt naar lente, maar jij voelt de leegte in je lijf. Waar anderen opgaan in familiebijeenkomsten en brunchplannen, tel jij hoe vaak je haar stem vandaag had willen horen. Er is niets meer te wachten, maar nog zoveel te zeggen dat nooit meer gehoord zal worden. Misschien was ze je thuis. Of juist ingewikkeld, onbereikbaar. Misschien mis je wat was. Of wat er nooit is geweest.

Dat kledingstuk, die parfum waarin haar geur ooit hing, zijn nu gevuld met herinnering. Een foto die blijft staan, nooit meer tot leven komt. Haar jas die enkel nog door jou gedragen wordt. Maar je voelt haar het meest in wat er ontbreekt. In het zwijgen van de dagen. In het rennen zonder doel. In de stilte van de waardering die nooit meer zal komen. In het vasthouden van wat je nooit meer kunt terughalen.

Misschien ziet niemand het aan je vandaag. Misschien verwacht je niet dat iemand het snapt. Kan je er niet over uiten. Weet dat je niet de enige bent die vandaag iets draagt, dat niet in woorden past. Dus als het schuurt. Als je je niet kunt voegen naar de viering van deze dag. Als alles in jou liever terug wil dan vooruit. Weet dan dat je niet alleen bent. Dat je mag missen. Ook jaren later. Zonder uitleg. Zonder schuld.

Zonder moeder.

Je hoeft vandaag niets. Niet sterk te zijn. Niet dankbaar. Alleen te accepteren dat het moeilijk is. Misschien blijft het gemis zo. Misschien verandert het. Vandaag mag je aan haar denken door gewoon te blijven staan. Hier te zijn.

Ze leeft in wat je mist, maar ook in wat je bent geworden.