Je doet het goed als moeder

Barbie is moeder van een zoon en dochter. Ze werkt fulltime als receptioniste & schadebehandelaar. Daarnaast heeft ze een bedrijf in coaching; Motiveert je. Ze geniet van leuke uitjes zoals het theater, concerten of uit eten met familie en vrienden. Tekenen en fotografie zijn haar hobby's. Barbie haar leven was niet altijd rozekleurig.

Als puber van 14 kon ik mijn negatieve gedachten en gevoelens niet kwijt. In een gezin waar altijd gelijnd of veel gegeten werd, kampte ik met een zeer negatief zelfbeeld. Dit resulteerde bij mij in de eetstoornis Boulimia Nervosa. Ook dacht ik toen dat zelfmoord de oplossing was om weg te komen van alle depressieve gedachten. Gelukkig hoefde het niet zo te eindigen en kreeg ik hulp via school.

Mijn eetstoornis en depressie hebben veel nare gevolgen gehad. Eén van mijn dieptepunten was wakker worden op de badkamervloer, in mijn broek geplast nadat ik te veel dieetpillen had ingenomen. Ook lagen mijn darmen volledig stil na het veelvuldige gebruik van laxeerpillen. Één van de laatste paniek momenten was in Euro Disney met mijn kinderen, waarbij ik zo veel negatieve triggers kreeg dat ik zelfs in Euro Disney niet meer verder wilde leven.

Zelfbeeld en scheiding

Na een jarenlange strijd met wel en niet eten werd er in therapie gewerkt aan mijn zelfbeeld. Na dit proces besefte ik dat mijn huwelijk voorbij was. In 2008 ben ik gescheiden van de vader van mijn kinderen. Vanaf dat moment ben ik mij gaan verdiepen in communicatie en psychologie. De vele opleidingen die ik hierna heb gevolgd hebben mij nu op een hele andere manier naar mijn leven leren kijken. en ik ben nu heel blij met mijzelf.

Een leraar die me écht zag

Ik ben dankbaar voor de hulp die ik op 14-jarige leeftijd en de jaren daarna heb gekregen. De ommekeer was voor mij een leraar die mij zag en vooral zei; volgens mij gaat het niet goed met jou. Kan ik iets voor jou doen? Voor mijn eetstoornis heb ik later cognitieve gedragstherapie gehad.

Een grote rol

Suïcidaliteit speelt een grote rol in mijn leven en dat van mijn gezin. Zonder dat mijn dochter, nu 21, het wist heeft zij ook op 14-jarige leeftijd op dezelfde manier een zelfmoordpoging gedaan. Na jaren therapie en begeleiding gaat het nu gelukkig best goed met haar.

Naast mijn eigen kinderen komen er bij mij thuis regelmatig jongeren langs. Vrienden en vriendinnen van mijn dochter. Zij lopen regelmatig tegen gevoelens, angsten aan die zij niet bij hun ouders kwijt willen of kunnen. Wel bij mij, ik ben niet hun ouder, wel kan ik het inzicht van een ouder aan ze meegeven.

Moed houden

De bevestiging “Je doet het goed als moeder” is fijn. Het is zwaar om twee kinderen alleen op te voeden, zeker als zij gebukt gaan onder depressieve gevoelens. Een compliment is fijn.

En verder? Humor! Mijn dochter en ik delen dezelfde cynische zwarte humor. Ondanks het maken van een grapje, nemen wij de strekking van de boodschap wel serieus. Mijn dochter en ik samen een tattoo laten zetten van een madeliefje, dit is voor ons het teken van hoop.

Uiteindelijk komt het goed. Er mogen dingen verkeerd gaan en er mogen dingen zijn die niet leuk zijn. Lichtpunten zijn genietmomenten. Meestal heel klein, een dochter die zingt tijdens het afwassen. Een surprise ei, een mooie bos bloemen en zelfs lekker uit eten vrij van stress en angst van een eetstoornisverleden.

Je bent meer dan dit

Tegen mensen die zich herkennen in mijn verhaal zou ik willen zeggen: Praat er over. Geef aan hoe je je voelt, wat het met je doet. Bewaak je grenzen. Kijk wat bij jou past qua hulp. Onthoud dat je zo veel meer bent dan dit gevoel en deze gedachten op dit moment.