Cashmyra verloor haar moeder aan zelfdoding: “Dit verlies hoort bij mijn leven”

Cashmyra’s moeder overleed aan zelfdoding toen zijzelf 2,5 jaar oud was. Het verlies tekende haar leven, maar toch zit zij inmiddels goed in haar vel. Samen met haar kat Karel woont ze in Groningen en als muzikant schrijft ze over haar ervaring als nabestaande.

Mijn leven als nabestaande

Mijn moeder overleed aan zelfdoding toen ik 2,5 jaar oud was, een leegte die mijn leven en kijk op de dood onvermijdelijk heeft gevormd. Zij was manisch depressief en de strijd met haar mentale gezondheid werd haar te zwaar. Ik ben door de jaren heen op verschillende manier naar haar dood gaan kijken. Vroeger was ik vooral heel boos. Hoe kun je zo egoïstisch zijn dat je een gezin met drie kinderen achter je laat? Later kwam er meer compassie. Uiteindelijk was ze langzaam in een steeds dieper dal terecht gekomen. In hoeverre maak je dan nog zelf een keuze als je geen uitweg meer ziet?

Natuurlijk zit er ook veel verdriet en mis ik haar nog steeds, ik denk niet dat dat ooit helemaal stopt. Soms zit er ook nog wat schuldgevoel. Ik was er bij toen ze het deed (waar ik mij niks van herinner, maar wat ik wel aan mijn vader heb verteld nadat het gebeurd was). Had ik niet moeten ingrijpen? Er iets aan moeten doen? Maar dat kan natuurlijk helemaal niet als je zo jong bent. En ergens ver weg ben ik haar ook wel dankbaar.

De manier waarop ik ben opgegroeid, zonder haar, heeft mij toch gevormd tot wie ik nu ben als persoon en daar ben ik best wel blij mee. Zelf ben ik altijd wel bang geweest voor erfelijke belasting, maar gelukkig valt dat mee. Ik heb soms de neiging om wat pessimistischer te zijn en vast komen te zitten in negatieve gedachtepatronen, maar ik herken het heel snel en let er op dat ik er niet teveel in blijf hangen.

Het moeilijkst is dat het verdriet blijft

Ik denk dat het moeilijkste het blijvende verdriet is dat ik blijf dragen. Over het algemeen heb ik het gevoel dat ik de dood van mijn moeder grotendeels heb verwerkt, maar af en toe krijg ik nog een klap in mijn gezicht en ben ik een paar dagen wat emotioneler. Wat natuurlijk helemaal oké is, ik accepteer die golven van emotie gewoon zoals ze komen en weer gaan. Ik raak niet getriggerd van het onderwerp suïcide, maar ik kan wel volschieten van een moeder die heel liefdevol omgaat met een jong kind.

Dit verlies hoort bij mijn leven

Ik zal haar altijd blijven missen en verdrietig blijven, maar dat hoort nu eenmaal bij mijn leven. Het is niet alleen een zwart gat in mijn leven, maar ook een bron van bewustzijn en kracht. Daarnaast heb ik het geluk gehad dat het onderwerp nooit vermeden is tijdens mijn opgroeien thuis. Ik heb al van kinds af aan perioden met wat therapie, wat er voor gezorgd heeft dat ik heel makkelijk over mijn gevoel kan praten en dit kan delen met anderen. Ik begrijp dat mijn hoofd af en toe wat somber is, maar ook dat dit tijdelijk is en dat erover praten helpt.

Een album over mijn moeder

Ik vind openheid en het gesprek over dit onderwerp heel erg belangrijk. Als muzikant is het onderwerp al wel eerder voorbijgekomen in ouder werk, maar ik ben daar nooit heel expliciet over geweest. Nu realiseer ik mij dat ik als muzikant letterlijk een podium heb waarop ik mijn verhaal kan delen. Het was gewoon tijd om een plaat over haar te maken. Tijd voor kwetsbaarheid, voor een verhaal dat misschien maar één iemand raakt. En als dat zo is, ben ik tevreden.

Juist door te delen wordt het luchtiger

Ik denk dat het belangrijk is dat mensen zich beseffen dat ze niet alleen zijn in het hebben van mentale problemen. Iedereen zit wel ergens mee, en bij sommige mensen stapelt dat zich wat meer op. Een stukje zachtheid naar jezelf toe, dat het oké is om dingen (of het leven) soms even niet meer te zien zitten. En juist door het te delen, door het uit te spreken en niet alleen zelf te zitten malen, gaat het ook luchtiger worden. En dit soort gesprekken kun je juist in de meest uitlopende situaties voeren, zolang je open bent. Je hoeft niet bang te zijn dat je de enige persoon bent die ergens mee zit.

Voor als jij denkt aan zelfdoding…

Alles is tijdelijk. Het leven vervliegt, zowel de goede als de slechte dagen. En juist in je dieptepunt kun je leren luisteren naar jezelf, naar wat je nodig hebt, waar je verlangens liggen, wat er anders moet. Dat begint gewoon per dag. Per dagdeel. Per uur. Soms is het licht, soms is het zwaar. Maar blijf opstaan, ook als het zwaar is. Het is oké om alles te voelen.

Mijn muziek als ingang voor een gesprek

Zoals ik eerder heb gezegd, het was echt tijd om deze plaat te maken. Dit album is mijn reis door rouw en verlies. De plaat heet Sterven doe je toch wel en deze komt uit op 4 oktober, op Zeevonk Records. De releaseshow is op dezelfde dag, in VERA Groningen. In de liedjes hoor je alle emoties die horen bij een algemeen rouwproces voorbijkomen: schuld, boosheid, compassie, verdriet én de wil om te leven. Er zijn nu al een aantal singles online te vinden.

Naast dat ik het album als heel waardevol zie voor andere mensen om naar te luisteren, was het schrijf- en opnameproces ook heel belangrijk voor mijzelf. Om weer een keer dieper in het onderwerp te duiken, veel gesprekken met mensen te voeren en om soms met tranen in mijn ogen in de studio te staan.

Sinds ik begonnen ben met het schrijven van deze plaat heb ik hier met veel mensen over gesproken. Ook gewoon in de kroeg, als men vroeg hoe het ging, dan had ik het al snel over dit project en dus ook over mijn moeder en haar verliezen. Dat heeft vaak voor spontane diepgaande gesprekken gezorgd. Dit extra stukje openheid heeft mij ook echt verder geholpen in mijn eigen proces.