Als je er niet meer bent, kun je ook niet genieten van de rust

Jonathan is een co-vader en super trotse papa van twee prachtige dochters (9 en 6 jaar oud) en woont in het noorden van het land. Door jarenlange fysieke en mentale mishandeling op school tijdens zijn jeugd en niet helpende manieren om met alle emoties om te gaan, werd het leven voor hem steeds zwaarder.

Sinds een aantal jaar is Jonathan volledig arbeidsongeschikt verklaard. Zijn leven ziet er hierdoor ook totaal anders uit dan daarvoor. Momenteel schrijft hij graag gedichten, blogs en is hij zelfs zijn eerste autobiografische roman aan het schrijven. Ook luistert hij graag muziek en leest hij veel.

Poging tot zelfdoding

De eerste keer dat ik met suïcide in aanraking kwam was gedurende mijn tienerjaren. Ik werd jarenlang fysiek en mentaal mishandeld op school, waardoor ik voor het eerst depressief werd en uiteindelijk elke avond bad naar God om die ochtend niet meer wakker te worden. Dit hielp mij niet en toen heb ik ervoor gekozen om een poging tot zelfdoding te doen. Er volgden meerdere pogingen. Ik bleef ze overleven. In die tijd heb ik hier nooit met iemand over gepraat. Dit lag deels bij mij, maar ook in mijn gezin werd niet veel gepraat en was er eigenlijk geen aandacht voor mijn mentale gezondheid. Dit alles had als gevolg dat ik pas veel later in zicht kwam bij de GGZ.

Emoties onderdrukken

Die jaren op de middelbare school hebben mij gevormd, of beter gezegd: misvormd. Ik heb geleerd mijn emoties te onderdrukken. Ik wilde zelf absoluut onafhankelijk van iedereen zijn: alles zelf leren en zelf oplossen. Ik weigerde iemand om hulp te vragen en ik was zó bang voor afwijzing dat ik bijna geen nee meer durfde te zeggen als iemand mij iets vroeg. Ik ontwikkelde al snel een problematische relatie met alcohol om beter om te kunnen gaan met mijn leven, mijn trauma’s.

Het niet kunnen praten en mijn niet helpende manier van omgaan met gevoelens, maakte ook dat ik jaren later toen ik eenmaal docent was op een internationale school, in een burn-out terecht kwam. Uit puur automatisme greep ik terug naar de oplossing om aan het leven en de problemen te ontsnappen: ik begon weer te denken aan zelfdoding.

Alles in mijn leven kwijtgeraakt

Dit is ook het punt waarop het van kwaad tot erger ging. Er kwamen steeds vaker punten waarop ik het leven niet meer zag zitten: ik werd gek van de spanning die het leven mij gaf; de eindeloze problemen die maar steeds op mijn pad bleven komen. Door mijn autisme was ik moe geworden van het leven; de dagelijkse strijd. Het heeft geleid tot talloze pogingen tot zelfdoding, ziekenhuisopnames en opnames in diverse klinieken.

Ik ben door alles uiteindelijk alle belangrijke dingen in mijn leven kwijtgeraakt: mijn partner, mijn gezinnetje, ons gezellige huisje. Door uit de hand gelopen verslavingen had ik grote schulden opgebouwd en uiteindelijk ben ik arbeidsongeschikt verklaard. Er zat geen kracht meer in mij; zelfs een avondje zorgen voor mijn dochters was te veel. Nóg een dieptepunt waarop het voor mij al helemaal niet meer hoefde, maar tegelijkertijd ook chagrijnig werd bij het idee om nog een suïcidepoging te moeten doen, omdat al was gebleken door al die pogingen dat ik er 'niet echt goed in bleek te zijn'.

De omslag

Toch kwam er een omslag. Ik was op de begrafenis van mijn beste vriend die wel overleden is aan zelfdoding. Ik zag daar zijn 8-jarig zoontje een tekening leggen op de kist van zijn vader. Ik bedacht me dat hij zijn vader nu voor altijd zou moeten gaan missen en nooit meer door hem op weg kon worden geholpen in zijn leven.

Het was alsof het kwartje viel. Zéker toen het daarna steeds duidelijker werd dat mijn jongste dochter heel erg op mij bleek te lijken, en ook zij kenmerken van autisme bleek te hebben. Ik voelde dat ik, haar papa, de enige was die haar hierbij zou kunnen ondersteunen en begeleiden, vanwege mijn eigen ervaringen rondom autisme en ook door algemene levenservaringen. Ik voelde de kracht om ervoor te zorgen dat mijn beide dochters een betere start van de volwassenheid zouden krijgen dan die ik destijds heb gehad.

Autisme

Het blijft zo dat het leven voor mij niet zo hoeft. Ik heb door mijn autisme altijd het gevoel gehad dat ik niet thuis hoor in deze wereld en dat elke dag een strijd blijkt te zijn. Toch wil ik deze dagelijkse strijd met liefde aangaan, voor mijn dochters. Ik weet dat ik voor hen een wezenlijk verschil kan uitmaken, maar hiervoor moest ik ook met mijzelf aan de slag. Mijn leven was nog een puinhoop, ook al was het kwartje gevallen. Ik ben alles vanaf de grond af aan opnieuw gaan opbouwen. Stukje bij beetje ben ik aan de slag gegaan om al die problemen, die ik zo lang voor mij uit had geschoven, aan te gaan. Dit werd een zware dobber en het zou nog een tijd gaan duren. Met behulp van het FACT-team ben ik verder gekomen, en daar ben ik ontzettend blij mee.

Mijn leven opgebouwd

We zijn nu ruim vier jaar verder en mijn leven ziet er nu een stuk rooskleuriger uit dan toen: ik heb mijn leven opgebouwd en ingevuld zoals ik wil en zoals ik aankan. Ik heb de zorg voor mijn dochters nu bijna de helft van de week en ik doe leuke dingen in mijn vrije tijd. Het is een ander leven geworden dan ik voor ogen had toen ik jong was, en ik zou nog steeds dingen willen veranderen, maar dat komt nog wel. Ik ben nog hard aan het sleutelen, maar zoals het nu is, is het al goed.

Je hebt er niks aan

En dat is iets wat ik aan jou wil meegeven, of je nu met die gedachten loopt, ervaringen hebt met zelfdodingspogingen, of het leven niet meer aan kan, ondanks dat het lijkt op een rustgevende oplossing, heb je niks aan de probleemloze en stressvrije tijd als je er zelf niet meer bent.

Probeer eens rustig aan tafel te zitten met pen en papier. Schrijf alles op waar je last van hebt, wat het leven voor jou zo moeilijk maakt, waar je stress van krijgt, wat pijn doet, alle dingen die zouden moeten veranderen om het leven voor jou leefbaar te maken, en wees daar zo uitgebreid en gedetailleerd in als mogelijk. Schrijf alles op wat er in je opkomt en laat het dan een dag of wat liggen zodat je er op een later moment nog eens kritisch naar zou kunnen kijken. Misschien dat je er dan anders naar kunt kijken en zelfs met wat ideeën of oplossingen kunt komen.

En ga met die oplossingen naar iemand toe die jou hiermee op de een of andere manier mee zou kunnen helpen, waarmee je de eerste en meest belangrijke stap hebt gezet, de rest volgt automatisch...