Bieke vond hoop in haar muziek

Bieke maakte zelf een proces door als cliënt in de GGZ. Nu werkt ze in de GGZ en timmert ze aan de weg als opkomend zangeres en maakt ze Nederlandstalige popmuziek over mentale gezondheid en verwerkingsprocessen. Ze deelt haar verhaal met Houd Moed.

Ik ontdekte dat ik PTSS had

Tijdens mijn stages en werk in de gespecialiseerde GGZ begeleidde ik vaak mensen met chronische suïcidaliteit. Dat betekent dat de suïcidaliteit mogelijk niet meer weg zal gaan. Het kan dan opspelen en weer naar de achtergrond gaan. Daardoor was het een thema dat veel terugkwam in mijn werk. Vaak omdat mensen wilden dat de klachten zouden stoppen, dat er eindelijk rust zou zijn.

Tijdens mijn derde stage kwam ik erachter dat ik PTSS had. De klachten waren zó hevig. Mijn leven bestond uit nachtmerries, herbelevingen en er was voortdurend een grote spanning in mijn lijf. Hiernaast probeerde ik af te studeren. Ik weet nog dat ik onder de douche stond en in mijn hoofd de suïcide scorelijst doornam die ik net had geleerd. Toen ik zelf daarop hoog bleek te scoren, schrok ik enorm en ben ik in therapie gegaan.

Suïcide als thema in mijn leven

Het moeilijkste aan suïcide als thema in mijn leven, vond ik dat ik veel manieren zag om uit het leven te stappen en daardoor erg angstig werd. Ik wist dat ik het niet ging doen en echt niet wilde. Ik vond het eng dat ik overal mogelijkheden zag die als filmpjes voor me afspeelden. Later in mijn werk vond ik dat ook spannend bij mijn cliënten. Heb ik genoeg gedaan om de ander te ondersteunen? Voelde ze zich gezien? En altijd zo'n opluchting om ze dan de volgende ochtend weer te zien in therapie.

Wat mij heeft geholpen

Het hielp mij enorm om de PTSS aan te pakken. Met EMDR en ACT therapie zijn mijn klachten veel minder geworden. Ik kon erover gaan praten met vrienden en familie. Door mindfulness heb ik geleerd om mijn spanning in mijn lijf te laten zakken en te verdragen. Dat doe ik nu nog steeds veel. Ook in mijn songs. Ik probeer zoveel mogelijk in het gevoel te blijven en alle kanten ervan te zien. Haast als een mindfulness-oefening. Hierdoor kon ik beter voelen: wat wil ik echt graag doen? Hoe wil ik het leven vormgeven? Expressie is voor mij een antwoord. In mijn woorden, met klank, met mijn band, in mijn kleding. Het zijn allemaal manieren om mij te uiten en daardoor niet in mijn hoofd of lijf te blijven zitten.

Ik sta op tegen de wachtlijsten

Met mijn muziek en Stichting Recht Op GGZ waarmee ik mij inzet voor het verkorten van de wachtlijsten, werk ik graag mee aan suïcidepreventie in Nederland. We zijn met de stichting bezig met een rechtszaak om de wachtlijsten terug te dringen. Ook schilder ik nu een enorme wachtlijst met allemaal namen van mensen die wachten op zorg. Deze kreeg ik via TikTok. Allemaal mensen die wachten op zorg, ook mensen die iemand zijn verloren aan suïcide. Ze delen hun verhaal. Ik hoop dat ik met dit kunstwerk hen een plek kan geven. Dat mijn muziek kan helpen om het leven te verdragen en te vieren.

Je schaadt een ander niet door ernaar te vragen

Ik denk dat het belangrijk is dat er ruimte is om over mentale problemen te praten in het alledaagse. Dat je bij je vrienden vraagt hoe het gaat. En durft door te vragen. Vraag aan je kind hoe het gaat in therapie. Wat ik vaak hoor is dat mensen bang zijn om vragen te stellen omdat ze niet iets willen triggeren. Ze zijn bang hun naaste verdrietig te maken of een soort zetje te geven de afgrond in. Maar de ander leeft continu met die mentale problemen. Je gaat niet iemand schaden door ernaar te vragen. Het verdriet of pijn is niet nieuw, het zit er al.

Het heeft mij ook geholpen om aan mijn goede vrienden te vertellen over mijn klachten. Ook uit zelfzorg: als er dan ineens een trigger is hoef ik niet dan het hele verhaal te vertellen. Dan is de drempel veel lager en kan ik gewoon zeggen: "Hé, het gaat echt niet goed vandaag, mag ik bij je komen eten?"

Als jij denkt aan zelfdoding…

Zoek je ademhaling en ga daarnaartoe, tel ze. Kijk naar de ruimte om je heen. Wat zie je? Breek de dag op in kleine stukjes. Was jezelf, eet. Zorg voor de basis. Bel of app een vriend. Maak afspraken. Ik heb een tijd met vriendinnen elke dag een foto van ons eten naar elkaar gestuurd. Ga trainen om jezelf te zien als een berg. Het kan stormen, sneeuwen, er kunnen eindeloze wolken en verhalen op en rondom de berg afspelen. Maar de berg blijft zitten. De berg zit in stevigheid. Je kunt leren om jouw eigen anker te zijn. Hou vol. Er is echt een plek voor jou in deze wereld. En geloof me, hierna wordt het alleen maar beter. Als je deze shit doorgaat, kun je alles aan.

Mijn nieuwe single

Op World Mental Health Day komt mijn nieuwe single "Ik Voel Dus Ik Besta" uit. Een song over het omarmen van wie je bent. De rafelranden onder ogen zien en daar niet van weglopen. De schoonheid van stilstaan bij jouw emoties. Op dezelfde dag, 10 oktober is mijn releaseshow in ACU Utrecht. Er zal een panel zijn met Recht Op GGZ, ervaringsdeskundigen en 113, over hoe je de wachtlijst kunt overleven. Roos Blufpand gaat het voorprogramma doen en ik sluit af met de band.

Met mijn muziek duik ik een gevoel in dat ik helemaal wil uitspelen. Mijn debuut-EP "RUMENS" kwam begin dit jaar uit en gaat over de eerste fase van vertering. Het verteren van trauma en pijn, de gevoelens onder ogen zien en hoopvol opnieuw beginnen. Elk lied is een ander moment in dat proces. De plaat die er nu aankomt is daar een vervolg op en "Ik Voel Dus Ik Besta" is de eerste single die ik uitbreng.

Ik vind het zo mooi dat mijn muziek mensen helpt om te voelen. Dat het soms precies is wat diegene doormaakt maar nog geen woorden voor heeft. Dat we allemaal dezelfde gevoelens hebben en muziek zo'n krachtig medicijn is.

Meer horen? Beluister Bieke haar muziek via Spotify.