Dat is waarom jij en ik elkaar hier treffen.
Je bent hier omdat je zoekt.
Omdat je hoop wil vasthouden.
Omdat je de moed niet kwijt wil raken.
En weet je? Ik bewonder je daarom.
Je bent er nog. Je hebt zóveel moeilijke momenten overleefd.
Zelfs toen je dacht dat het niet meer ging.
Dat het nooit meer beter zou worden.
Dat het hier echt eindigde.
Maar toch… toch ben je gebleven.
Je deed het, tegen je eigen verwachtingen in.
Sterker dan je dacht. Misschien verbaast het je.
Maar ik? Ik geloof in je.
In wat je kunt, ook als jij het zelf even niet ziet.
In het donker kun je niet zien wat het daglicht mogelijk maakt.
Maar blijf.
Totdat de ochtend weer komt.
Wat geeft jou moed?
Wat houdt je hier?
Is het de lach van een kind? Je huisdier misschien?
Die reis die je ooit nog wil maken?
De opleiding waar je over droomt?
Misschien is het de lente met haar bloesems.
Of juist de herfst, met haar gouden blad.
Misschien is het een lied dat je vroeger zo liefhad.
Wat het ook is, houd het vast.
Ik geloof dat we moeten blijven geloven.
In onszelf.
In elkaar.
In de seizoenen.
In iets, wat dat dan ook voor jou mag zijn.
Want het verandert. Het blijft niet zoals nu.
De tijd laat dat vanzelf zien, ook als je het nu nauwelijks kunt geloven.
Zet het op een ‘misschien’.
Misschien wordt het anders.
Misschien wordt het beter.
Zolang er een misschien is,
is er ruimte om te blijven.
Om hoop te houden.
Om moed te vinden.
Ik ken de plek waar je nu bent.
Ik ben er ook geweest.
Langer dan ik had gehoopt.
Maar korter dan ik had gevreesd.
Overgeleverd aan de nacht.
Bijna geen vertrouwen meer in beter.
Toch bleef ik.
Onverwacht.
En nu?
Nu wil ik leven.
Niet altijd moeiteloos.
Niet zonder donker.
Maar wel met overtuiging.
Omdat ik heb gevoeld hoe het weer kan:
willen leven.
En dat gun ik jou ook.
Dus alsjeblieft,
blijf nog even.
Opdat je mag voelen wat ‘misschien’ met je kan doen.
Hoe het je, heel langzaam, terug kan leiden naar het leven.
Blijf geloven.
Houd moed.
Blijf nog even.