Boek: Beroofd van het leven

Rob Edens (59) was 17 jaar toen zijn vader zichzelf van het leven beroofde. Totaal onverwacht – voor Rob. Hulp of begeleiding was er amper. Met hem gaat het nu – ruim vier decennia later – desondanks best goed. Maar kun je na zo’n groot verlies weer gelukkig worden? In het boek 'Beroofd van het leven' dat woensdag 23 augustus uitkomt, vertelt hij zijn verhaal.

Rouw na suïcide is echt anders, zeggen experts. Hoe dan? Wat helpt? En waar lopen nabestaanden tegenaan?

Rob is politicoloog, was lang journalist en werkt nu bij de overheid. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen die reeds uitgevlogen zijn. Voor zijn boek 'Beroofd van het leven' interviewde hij ook lotgenoten over hún verlies. Nabestaanden die net als hij rouwden – en in sommige gevallen nog rouwen – om hun naaste: hun partner, kind, moeder, vader, zus of vriend. Wij stelden Rob een aantal vragen over 'Beroofd van het leven'.

Waarom pas 40 jaar later een boek over rouw na zelfdoding?

Ik had altijd het gevoel dat ik er nog iets mee moest. In eerste instantie schreef ik een soort familieroman over de familie van mijn vader. Dat liet ik ook lezen aan mijn vrouw en kinderen, maar dit was niet interessant voor een breder publiek. Toen kwam ik uitgever Ellen den Hollander (Elena Publishing) tegen. Zij geeft boeken uit die mensen helpen. Toen viel bij mij een kwartje: misschien kon ik nabestaanden van zelfdoding en hun omgeving helpen door mijn verhaal op te schrijven en dat van 13 andere nabestaanden van zelfdoding. De focus daarbij ligt op hoe je ermee omgaat als dit je overkomt.

Welke invloed heeft de zelfdoding van uw vader gehad op uw verdere leven?

Het is eigenlijk altijd wel ergens aanwezig. In mijn achterhoofd, maar toch. Dat is ook een reden dit boek te schrijven. Een van de geïnterviewden zei tegen mij: het verweeft zich in je leven. Zo is het. Bij andere manieren van overlijden is het denk ik makkelijker je er op enig moment bij neer te leggen. Bij zelfdoding zijn er altijd onbeantwoorde vragen.

Hoe was de nazorg toen en nu?

Toen het mij overkwam in 1981 was er helemaal niets. Tot mijn verbazing is die situatie niet echt veranderd. Er is wel aandacht voor het onderwerp, er zijn documentaires en boeken. Maar wat betreft hulpverlening is er nog niet veel. Die is versnipperd en nabestaanden moeten zelf op zoek, terwijl zij niet weten óf ze hulp nodig hebben, laat staan wat voor hulp. Verschillende mensen hebben tegen mij gezegd dat ze het gevoel hadden in een soort niemandsland terecht te komen.

Wat zou u andere nabestaanden willen meegeven?

Het is de kunst erachter te komen welke vorm van verwerking jou helpt. Denk niet dat je er niets mee hoeft te doen en dat je gewoon door kunt, want dan kom je onherroepelijk de man met de hamer tegen. Ik schreef dit boek. Iemand anders ging actief op zoek naar antwoorden. Weer iemand anders richtte een stichting op voor hulp aan nabestaanden. Zo hebben alle mensen in mijn boek een verhaal, waarbij mij duidelijk werd dat je er maar het best actief mee aan de slag kunt gaan.

Foto: Ann-Sophie Falter