De aanleiding voor mijn zelfmoordpoging

Arnold kent een leven met ups en downs. In deze blog neemt hij je mee in zijn gevecht met het leven en de gedachten aan de dood. Een kwetsbaar én krachtig verhaal.

Ik ben begin 60 en heb een jaar of zeven geleden een serieuze zelfmoordpoging gedaan. Ik was toen erg depressief en was in een burn-out beland. Hoe kwam het zover? En vooral: hoe kwam ik er weer uit?

Iedere medaille heeft twee kanten. Mijn karakter, eigenschappen en gedrag hebben me veel goeds gebracht. En zijn tegelijkertijd ook de oorzaak van ellende en verdriet. Voor dit verhaal zijn de belangrijkste dat ik me heel goed herken in 'hoog sensitief'. Ik heb een grote behoefte aan erkenning en positieve aandacht, waardoor ik moeilijk nee kan zeggen. Verder had ik moeite met de zingeving van mijn werk: behoorlijk abstract en met lange termijnen, terwijl ik graag een tastbaar resultaat in mijn handen houd.

De aanleiding voor mijn zelfmoordpoging?

Bezuinigingen, minder uren, ander werk zoeken, onzekerheid. Ondanks mijn leeftijd lukte het om ander werk te vinden. Helaas was dat bij een adviesbureau dat al drie ontslagrondes achter de rug had en met grote onzekerheid over het voortbestaan. De mensen die er nog werkten konden de weg wel vinden, maar als nieuwkomer voelde ik me helemaal verloren. Geen manager meer op de locatie waar ik werkte, geen secretaresse of andere ondersteuning.

Mijn collega's gingen er van uit dat ik het allemaal wel wist. En ik wist niet aan wie ik wat moest vragen. Ik hield mijn mond maar, wat natuurlijk niet handig was. Tegelijkertijd was de werkdruk heel hoog, want er gingen veel offertes 'onder de kostprijs' de deur uit. Wat was eerder, burn-out of depressief? Nou ja, eigenlijk maakt dat niet veel uit. Maar ik zakte ver weg in een depressie, had mijn hoofd vol met gedachten over zelfmoord en heb uiteindelijk en toch nog vrij onverwacht op een heel andere manier een serieuze zelfmoordpoging gedaan.

Nu, vele jaren later, ben ik blij dat die zelfmoordpoging mislukt is.

Hoe vond ik weer de weg omhoog?

Ik denk dat de grootste druk van de ketel was toen ik over mijn gevoelens van dat moment begon te praten. Zelfs mijn partner had geen idee wat er in mijn hoofd om ging. Ja, ik heb nog een hele poos 'gedachten aan de dood' gehad. Maar ik was geen gevaar meer voor mezelf. Wat dat betreft kon ik, alleen al door het 'openbaar' te maken, deels uit de angstige vermorzelende tunnel van mijn eigen gedachten stappen.

Het duurde veel langer voor die depressieve emoties minder werden. Ik ben natuurlijk doorverwezen naar de hulpverlening. Maar dat was niet veel meer dan allerlei antidepressiva uitproberen die werden voorgeschreven door steeds weer andere therapeuten in opleiding. Zo slecht. Met andere woorden, naar mijn idee heb ik het zelf moeten doen.

Structuur en iets doen

Wat voor mij heel belangrijk was: structuur vasthouden. Dus samen met mijn partner opstaan en naar bed, iedere dag boodschappen doen en eten koken. In het begin had ik er een 'dagtaak' aan. Het kostte veel moeite, maar was heel belangrijk.

Afleiding van al dat gepieker is belangrijk. Dus dingen doen. Ze zeggen dat je leuke dingen moet doen, maar op dat moment vond ik niets leuk. Dus: ga sowieso iets doen. Ik ben niet iemand om stil te zitten (ja, een van de oorzaken van burn-out). Ik ben al vrij snel vrijwilligerswerk gaan doen. Ik heb wel een paar dingen moeten uitproberen om er achter te komen wat bij me paste. Gelukkig kon ik het opbrengen om verder te zoeken als bleek dat iets toch te hoog gegrepen was of te moeilijk.

Vrijwilligerswerk

Ik denk dat dat vrijwilligerswerk heel goed voor me is geweest. Het werkt! Het was heel goed voor mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen om te zien dat ik toch nog iets kon. En daar ook waardering voor kreeg. Ik had ook geluk bij de plek waar ik op mijn plaats was. Ze hadden veel ervaring met vrijwilligers. Er was ruimte om de tijd te nemen voor herstel, gelegenheid vroeg naar huis te gaan als dat nodig was. Langzaam op te bouwen. Waardering te krijgen voor wat ik deed. Van lieverlee kon ik groeien en andere dingen doen. Daarmee heb ik natuurlijk heel erg geboft.

Maar ook het vrijwilligerswerk op de plekken die ik los heb gelaten hebben mij veel goeds gebracht. Het praatje bij de koffie. Eerlijk mogen zijn over je depressieve achtergrond. Iets te doen hebben. Dat is op zich al een doel om op te staan, jezelf te verzorgen. Ja, ik moest drempels over. Soms hoge drempels. Maar het was de moeite waard!

Via dat vrijwilligerswerk heb ik uiteindelijk ook weer betaald werk gevonden. Weliswaar eenvoudig werk en voor halve dagen. Maar zo belangrijk! Alleen al omdat ik het zinvol vind en iedere dag concreet resultaat zie van mijn werk.

Een echte burn-out

Ja, een echte burn-out is 'invaliderend'. Ik ben nooit meer de oude geworden. En ik loop nog steeds regelmatig tegen mijn grenzen op. Ik ben veel kwetsbaarder en vooral veel minder belastbaar. Het blijft uitproberen en in de praktijk ondervinden wat goed gaat en wat niet.

Ik heb eerder een cursus mindfulness gedaan. En toen ik thuis zat, heb ik die spullen weer opgezocht. En van lieverlee lukte het om terug te gaan naar wat ik toen geleerd had: accepteren dat het is zoals het is. En uiteindelijk accepteren dat het gaat zoals het met me gaat. En dat ik ben wie ik (nu) ben. Maar ook: dat je iedere dag opnieuw mag beginnen. En dat 'mislukt' niet zo'n goed woord is.

Het was een diep dal en een lange weg. Maar wat ben ik blij dat ik er nog ben. En vooral ben ik blij met wie ik ben en met wat ik wèl kan! En ik wens iedereen die dit leest hetzelfde toe. Ik wil dan ook graag afsluiten met een aantal punten die mij nog meer echt geholpen hebben.

Wat me echt heeft geholpen

• Als je in de put zit, zie je alleen de put. Je kunt niet meer zien wat er in de buitenwereld gebeurt.'
• Toen iemand me dat zei, realiseerde ik me dat er toch nog wel meer was dan de donkerte waarin ik me bevond.
• Voor het slapen gaan drie goede / leuke / fijne dingen van die dag opschrijven. Desnoods in het begin maar één. Ik leerde daarmee om beter en anders te kijken. Over het randje van de put als het ware.
• Een time-out: bijvoorbeeld een paar uur gaan fietsen.
• Opschrijven. Wat opgeschreven is, is uit mijn hoofd. Opschrijven helpt met ordenen van gedachten.
• 'Ik mag vragen wat ik nodig heb'. Al blijft dat lastig..
• 'Ik mag NEE zeggen'. En dat lukt steeds beter!