De pijnlijke eenzaamheid van een kind met een depressieve ouder

Marieke woont met haar man en hun drie kinderen (tieners) in Breda. Ze is onder andere werkzaam als gezinsbegeleider in de jeugdhulpverlening. Daarnaast schrijft ze graag. Marieke schreef het boek Tunnelgedachten: De pijnlijke eenzaamheid van een kind met een depressieve ouder.

De periode dat het niet goed met je ging

Als jong volwassene ben ik mijn vader verloren aan suïcide. Daar is een heel traject aan vooraf gegaan. Als je een groot verlies hebt ervaren zijn er altijd momenten in je leven waarbij het gemis weer even voelbaar is. Soms zit je even niet lekker in je vel en dan is het soms te herleiden naar het verleden. Wat ik ook merk is dat ik, door op jonge leeftijd zorg te hebben gedragen voor mijn vader, een continue alertheid heb ontwikkeld. Ik wil graag dat het goed gaat met de mensen om mij heen en zet me daar ook voor in. Dat kost soms teveel energie, in het verleden ging het ook weleens ten koste van mezelf. Dat is nu minder gelukkig.

Wat heeft geholpen om moed te houden

Er zijn tijden geweest dat ik alles alleen probeerde op te lossen. Ik ben als jong meisje geconfronteerd met zaken die niet passend waren voor mijn leeftijd. Je leert jezelf dan een overlevingsstrategie aan om overeind te blijven. Later merkte ik dat dit niet altijd meer helpend was en dat ik andere tools nodig had om moeilijke situaties aan te kunnen.

Een boek schrijven

Ik heb altijd veel geschreven, teksten, verhaaltjes, gedichten… Een paar jaar geleden merkte ik dat ik steeds vastliep op allerlei terreinen. Ik ben toen in therapie gegaan. Tijdens dit proces heb ik het schrijven weer opgepakt en dat resulteerde in mijn boek Tunnelgedachten. Het is geen keuze geweest om een boek te gaan schrijven, het ontstond gewoon.

De veerkracht van kinderen

Kinderen zijn heel flexibel. Zij voegen zich naar de situatie waarin zij verkeren. Als kinderen op jonge leeftijd met zware thema’s te maken krijgen kan dit belemmerend werken in hun ontwikkeling. Met goede begeleiding zijn zij hierin ook goed te helpen. Maar ook als hulp niet wordt aangeboden of niet geaccepteerd wordt, kunnen zij soms op eigen kracht een weg vinden om hiermee om te gaan. Hoofdpersoon Eef in mijn boek is hier een voorbeeld van. Dat neemt niet weg dat er op latere leeftijd alsnog problemen kunnen ontstaan en er soms meer nodig is om gebeurtenissen een plek te geven.

Voor anderen

Als je in je omgeving met suïcide te maken hebt gaat vaak de aandacht uit naar de persoon die de (pogingen tot) suïcide pleegt/ gepleegd heeft. Maar de naasten hebben net zo goed zorg nodig. Praat erover met anderen wat het met jou doet. Deel het met de anderen in jouw omgeving die dichtbij de betreffende persoon staan.

Gaat het met jouzelf niet goed? Denk je aan suïcide? Praat erover met je omgeving. En weet dat je je niet altijd zo blijft voelen. Er komen betere dagen. Het klinkt cliché maar is altijd licht aan het einde van de tunnel.

Hoop

Dat het leven gaat met golfbewegingen, er zijn pieken en dalen. En dat gemis er mag zijn. Dat het pijn doet en dat je dat af en toe gewoon mag voelen. En af en toe gewoon heel hard lachen, dat helpt altijd ;-)

Suïcidepreventie bevorderen

Blijf in gesprek met kinderen, soms gewoon preventief. Vooral met jongeren. Ik denk dat veel jongeren zich eenzaam voelen. In deze tijd met alle social media, waarbij je steeds maar het gevoel krijgt te moeten voldoen aan bepaalde maatstaven, geeft dit kinderen al snel een gevoel van minderwaardigheid. Maak deze gevoelens bespreekbaar, niet alleen thuis maar ook op school of op de sportclub. En maak gebruik van de hulp die er is.

Sommige hulp is er al laagdrempelig, zoals jullie mooie organisatie. Maar ook binnen het netwerk is hulp soms dichterbij dan je denkt (bijvoorbeeld een oma, buurvrouw of leerkracht). En maak je je zorgen om iemand in je omgeving? Maak gewoon eens een praatje hoe het met diegene gaat. Soms kan alleen luisteren, zonder advies of oordeel, al heel helpend zijn.

Zou je verder nog iets kwijt willen?

In mijn boek Tunnelgedachten vindt hoofdpersoon Eef hulp vragen moeilijk en leidt ze zichzelf af met leuke dingen. Dit helpt haar aan de ene kant om negatieve gedachten en gevoelens niet toe te laten, wat oplucht. Aan de andere kant gaat ze zich hiervan ook niet beter voelen en resulteert dit in veel spanningen, zowel mentaal als fysiek. Voor meer gesloten personen is hulp vragen en praten over moeilijke onderwerpen zoals suïcide niet vanzelfsprekend. Sommigen zullen zich hierin misschien herkennen, of dit zien gebeuren bij iemand in hun omgeving.

Mijn boek is niet met een bepaald doel geschreven maar ik hoor van lezers terug dat het hen herkenning geeft, of juist meer inzicht biedt over hoe anderen omgaan met intense emoties. Met daarbij wat luchtigheid vanuit een toch ook nog onbevangen puberbrein hoop ik dat het een goed leesbaar boek is voor zowel adolescenten als volwassenen.