De weg uit een toxische relatie en uitzichtloze tunnel

Hennie is zo’n vijf jaar geleden gescheiden en woont samen met haar border collie in een appartement in Hardenberg. Haar hond Layca is haar steun en toeverlaat. Ze werkt vier ochtenden met veel plezier en passie in het basisonderwijs als onderwijsassistent. 

Verder heeft ze een rijk sociaal leven, wandelt ze veel, is ze tante van twee nichtjes en een neefje. Ze geniet nu van het leven, van een kopje koffie in de zon op haar balkon. Dat is echter wel eens anders geweest.

Nergens veilig

Mijn leven is tot mijn 30e niet heel fijn geweest. Het begon op jonge leeftijd al dat ik te maken kreeg met seksueel misbruik binnen familiekring. Ik ben van mijn 6e tot mijn 11e betast. Op mijn 11e ontdekte ik dat het niet normaal was wat er met mij gebeurde. Ik gaf dit aan bij mijn ouders. Die namen mij in eerste instantie niet serieus. In die periode van basisschool leeftijd werd ik ook heel erg gepest. Ik voelde me nergens meer veilig. Dankzij mijn meester van groep 8 toendertijd werd er wel actie ondernomen, waardoor dit mijn enige fijne schooljaar was. Op het vmbo werd ik ook heel erg gepest. Gelukkig kreeg ik in de 3e klas wel vriendinnen die het voor me opnamen.

Van mijn 13de tot mijn 14de kreeg ik weer te maken met seksueel misbruik. Dit was ook de periode waarin ik een eerste zelfmoordpoging ondernam. Hierdoor kwam ik in contact met de GGZ, waar ik toen nog niets aan had. Na het vmbo ging ik naar het mbo, waar ik ook werd gepest. In die periode ging ik ook tijdelijk bij de ouders van een vriendin wonen. Thuis had ik veel problemen met mijn vader. In die periode ben ik vanaf mijn 17de begonnen met antidepressiva en kreeg ik EMDR in verband met mijn trauma’s. Toch voelde ik me ook hier niet goed geholpen.

Ik behaalde mijn diploma’s en trouwde in 2012 en vertrok naar het westen van het land. Daar ging het al snel bergafwaarts met me, een onverwerkt verleden, geen baan, geen vrienden en familie dichtbij. Ik kreeg wel mijn hond, maar ook die kon me op dat moment niet helpen. Ik raakte in een zware depressie waarin ik niet werd gesteund door mijn partner, zijn familie en vrienden. Hij ging zelfs vreemd en nam steeds meer afstand van mij. In 2013 deed ik mijn eerste poging. Ik belandde daardoor in het ziekenhuis.

Schuldgevoelens

Toen ik wakker werd baalde ik enorm dat ik er nog was, maar ik had ook een schuldgevoel richting mijn vrienden, mijn moeder en mijn oma. Mijn ouders hadden me naar de kliniek moeten brengen, want mijn partner wilde me niet zien. Drie weken lang heb ik hem niet gezien, terwijl hij vreemdging. Ik raakte in een diep zwart gat, deed meerdere zelfmoordpogingen, kreeg diagnoses die niet bij mij pasten maar ik had de kracht niet om voor mezelf op te komen. Ik kreeg de diagnose borderline en werd ‘ook zo behandeld’ en dat werkte averechts.

In 2016 onderging ik een trauma behandeling bij Psytrec in Bilthoven, welke redelijk succesvol was. Tot ik met de dood bedreigd werd door een toenmalige buurman. Ook werd er in dat jaar bij ons ingebroken. Ik kreeg een terugval. Mijn leven was een hel geworden. In 2017 besloot ik voor mezelf dat mijn leven echt klaar was. Ik wilde tijd rekken om van iedereen afscheid te nemen, zonder dat ze het wisten. Uiteindelijk ging ik zelf naar de kliniek voor 2 nachten om even bij te komen en mijn plan verder uit te denken. Ik wilde na mijn verjaardag er uit stappen. 

Op 31 mei kreeg ik een In Bewaring Stelling (IBS), de verpleging vertrouwde mijn toestand niet. Ik was koud, kil en emotieloos en zo was ik nooit. Na 7 maanden opname op een gesloten afdeling besloot ik te scheiden, dat is de start geweest van mijn weg omhoog.

Ik voelde me gehoord

Bij de nieuwe ggz instelling ben voor mezelf opgekomen, door te zeggen wat ik wel en niet wilde. Ook werd er opnieuw naar mijn diagnoses gekeken. De diagnose borderline ging eraf ging. Dat luchtte enorm op, ik voelde me gehoord en serieus genomen. En dat was al die jaren voor mijn opname in 2017 niet zo geweest. Er viel een last van mijn schouders af dat ik niet fout zat, maar dat die diagnose dus echt niet bij mij hoorde. Als mensen weten dat je een bepaalde stempel hebt, gaan ze je er bewust of onbewust zo naar behandelen.

Ik had mijn hond Layca als stok achter de deur om weer naar buiten te gaan en te gaan lopen. Door dat vele bewegen viel ik af, kreeg ik meer zelfvertrouwen. In het begin kreeg ik hulp in mijn huishouden en boodschappen doen. Dat moeten accepteren vond ik heel lastig, maar ik wist ook dat ik het in mijn eentje niet ging redden. Ik moest van ver komen. Ik was zo onzeker in alles, erg angstig.

Op een gegeven moment kreeg ik een uitnodiging van een directeur op een basisschool waar ik nu dus werk, om een bakkie koffie te doen. Zijn inzet was om mij weer terug in de maatschappij te krijgen. Ik mocht daar beginnen op school. Eerst een uurtje vrijwillig en dat werd steeds meer uitgebreid naar drie halve dagen in de week. Tot ik vorig jaar een contract aangeboden kreeg. En nu dus daadwerkelijk in dienst ben als onderwijsassistent.

Dankbaar

Ik ben nu onwijs dankbaar dat ik er nog ben. Ik heb een enorm schuldgevoel gehad naar mijn ouders toe, vrienden, familie, en vooral mijn oma. Maar dat heb ik inmiddels een plek gegeven. Mijn leven is nu pas begonnen. Ik heb ten eerste van mezelf leren houden. Dat is de allerbelangrijkste stap geweest, mezelf enorm veel schoppen onder mijn kont moeten geven, maar ook voor mezelf moeten opkomen bij de hulpverlenende instanties, plus leren accepteren dat ik hulp nodig had.

Leren genieten van de kleinste dingen. Ondanks tegenslagen hou ik me staande omdat ik het waard ben. Ik heb meerdere zelfmoordpogingen gedaan, maar ik ben nu zo ontzettend dankbaar dat ik er nog ben en nog van het leven mag genieten. Ik ben blij dat ik mezelf nu mag inzetten voor anderen. Daarvoor wilde ik in het onderwijs werken, kinderen van jongs af aan al laten zien dat ze er mogen zijn, wie ze zijn.

Zelfliefde en acceptatie

Ik heb moed kunnen houden door alle hulp om mij heen, door steeds meer kleine positieve ervaringen die ik kreeg, in kleine stapjes. Er was bij mijzelf een knop omgegaan. Ik bleek nog best wel een sociale kring te hebben. Doordat ik van mezelf leerde houden werd alles langzamerhand ook mooier om mij heen. 

Door dingen te leren accepteren en naast me neer te leggen dat alles niet zo snel ging dan dat ik zou willen, hielp dat ook om positief te blijven. Natuurlijk ging dat enorm met vallen en opstaan. Het ging vaak met 1 stap vooruit 2 achteruit. Op een geven moment werd dat andersom. Door alle kansen die ik kreeg, motiveerde me dat meer en meer om door te gaan. De waardering en motivatie van andere mensen pepte me op. Alles valt of staat bij zelfliefde, acceptatie en weer leren durven dromen.

Uit die uitzichtloze diepe tunnel

Hulp vragen is geen schande of teken van zwakte, maar getuigd juist van moed. Hoe beangstigend het ook lijkt, weggaan uit een toxische relatie of omgeving, kan een weg naar een nieuw begin zijn. Wanneer je het allemaal niet meer weet, vraag iemand om hulp. Heb je geen mensen om je heen waarbij je dat kunt, ga naar je huisarts. Er is een kans om uit die uitzichtloze diepe tunnel te komen. Als je dat ten diepste zou willen. Wat iedereen denk ik ten diepste zou willen.

Alles valt of staat bij zelfliefde, acceptatie en weer leren durven dromen.