Durf de pijn toe te laten

Çiĝdem is danseres, performer én energetisch & intuïtief bewegingscoach. Als coach begeleidt ze mensen via beweging en richt ze zich vooral op het onderbewustzijn; de emoties die we opslaan in ons lichaam en op hoe we deze kunnen bevrijden. 

Çiĝdem leed vanaf haar 7e aan een chronisch slaapprobleem genaamd Parasomnia, Night Terrors. Haar slaapstoornis en het meemaken van verschillende traumatische gebeurtenissen waren van grote invloed op hoe ze de wereld ervaarde als kind en jonge tiener. Vandaag deelt ze haar verhaal van moed met ons.

Geen woorden

Mijn perceptie werd beïnvloed. Ik was wantrouwig en voelde me eenzaam. Ik begon als tiener met mezelf pijn doen als een schreeuw om hulp. Het heeft lang geduurd voordat ik dat aan mezelf kon toegeven. Ik hoopte dat iemand het zou zien, omdat ik voelde dat ik weg zakte in mijn depressie en ik er geen woorden aan kon geven. Wat begon als een schreeuw om hulp, transformeerde naar een verslaving. Ik heb hier van mijn 12e tot mijn 19e regelmatig hulp voor gehad. Met een enkele terugval op mijn 20e heb ik sindsdien mezelf geen pijn meer gedaan.

Natuurlijk heb ik in de jaren daarna nog wel in momenten van crisis als reflex willen teruggrijpen naar het vertrouwde van zelfdestructie, maar ik voelde niet meer de behoefte om dit ook echt daadwerkelijk te doen.

Klinische psychotherapie

Op mijn 16e volgde er een opname in een psychiatrische kliniek bij de klinische psychotherapie. Ik heb daar een jaar gewoond en ik vervolgde mijn traject met een jaar dagklinische behandeling en een leertraject op een school die verbonden was aan de kliniek. De opname is voor mij een heel waardevol proces geweest en ik ben van mening dat vooral hun aanpak heeft geholpen. Dit ging voornamelijk over het leren van eigen verantwoordelijkheid, over oorzaak en gevolg en intensieve therapie sessies.

Echt zelf willen

Er was redelijk veel vrijheid, maar je moest de hulp echt zelf willen. Dit was de belangrijkste les. Ik leerde dapper in mijzelf duiken en hulp te aanvaarden om mezelf te bevrijden van de turbulente en zelfdestructieve neigingen die ik had. Deze periode heeft mij vooral geholpen om mijn gedrag om te buigen naar iets wat constructief zou zijn voor me. Hierna heb ik verschillende vormen van nazorg gehad. Ik heb naast de reguliere hulpverlening ook energetische hulpverlening gehad. Met verschillende tools probeerde ik weer wortels te schieten in “de normale mensenwereld”. Dit ging met de tijd steeds beter.

Zelfdoding is geen optie meer

Na intensieve hulpverlening heb ik ook heus nog wel eens gedacht aan mijn eigen dood. Ik heb de mensen die dichtbij mij stonden tot 6 jaar geleden altijd gezegd ze niet te kunnen beloven dat ik nooit een einde zou maken aan mijn leven. Maar ik kan nu echt zeggen dat automutileren en een zelfmoordpoging nooit meer een optie zijn voor mij.

Dankbaar dat ik er nog ben

Ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik er nog ben. Ik heb heel lang, zeker tot mijn 21e mijn littekens willen verbergen. Er zat zoveel schaamte. Zomer of winter bleef mijn huid veilig onder polsbandjes en lange mouwen. Toen ik besloot mezelf en mijn verleden helemaal te omarmen volgde er een diepe heling van zelfacceptatie.

Ik begeleid nu, naast mijn kunstenaarswerk, mensen niet alleen als coach, maar ook als ervaringsdeskundige. Ik ervaar dit als heel waardevol. Mijn missie is dan ook om mensen te laten zien dat je echt uit een heel diep dal kunt komen en dat er echt plek is voor jou in de wereld. Dat je die ook liefdevol in mag nemen.

Ontvangen in plaats van ontvluchten

Dans en kunst heeft echt op een bepaalde manier mijn leven gered. Ik leerde communiceren via mijn kunstvormen. Ik leer alles wat bij mij hoort te omarmen, juist de stukken die ik minder mooi vind of waar ik me voor schaam. Hoe meer ik mezelf toestond om het leven te ontvangen in plaats van te ontvluchten, hoe meer ruimte er ontstond voor geluk. Hoe meer ik naar mijn pijn toe durfde te bewegen met de juiste begeleiding, hoe meer ik heelde en hoe beter ik me begon te voelen. Hoe kwetsbaarder ik me opstelde des te meer liefde ik kon ontvangen.

Vriendschappen verbreken

Wat voor mij niet werkte was om na de kliniek of groepstherapieën nog te veel om te gaan met mensen die extreem depressief of suïcidaal zijn. Ik was geneigd om het gevoel over te nemen. Wat mij met die mensen bond was zelfdestructiviteit, terwijl ik daar juist van af wilde. Ik heb dus veel vriendschappen moeten verbreken die dit in mij aan wakkerden. Dit was zeer pijnlijk maar op dat moment nodig voor mijn groei.

Liefdevol spiegelen

Mijn omgeving steunde mij door me te omarmen voor wie ik was, maar ook door mij liefdevol te spiegelen wanneer ik destructieve keuzes maakte. Ze keken door mijn stemmingswisselingen en sterke emoties heen en konden zeggen “Ik zie dat je bang bent, dat is nu niet nodig. Ik ben gewoon hier. “ Ze leerden mij om kwetsbaar te zijn.

Wat niet werkte was als mensen me extra probeerden op te vrolijken en als dit wel werkte was dit een tijdelijk gevoel waar ik dan achteraf bijna een soort kater van kreeg. Daarna kwam het slechte gevoel in tienvoud weer terug.

Terug de maatschappij in

Re-integreren vond ik doodeng. Ik had het gevoel dat dit me nooit zou lukken. Ik dacht oprecht dat ik zo weer de volgende opname in zou belanden, maar dit gebeurde niet. Daarvoor had ik te veel tools meegekregen. De juiste hulpverlening is erg belangrijk en ook dat je de mensen waar je om geeft betrekt in je angst om te falen, je lage zelfbeeld en angst om er weer af te vallen, nergens bij te horen etc. Het ging bij mij niet meteen soepel en het was echt even zoeken welke opleiding ik wilde doen en het vertrouwen om weer iets te bouwen en contact te maken met groepen mensen. Toen vond ik de dansacademie, ik deed auditie, werd toegelaten en de school voelde als mijn 2e huis. Ik kon er heel veel in kwijt. Elke keer als ik neigde terug te vallen bleef ik praten met mijn psychiater of een vertrouwenspersoon en bleef ik vooral dansen. Uren dansen als ik de woorden niet kon vinden.

Durf de pijn toe te laten

Het klinkt misschien een beetje paradoxaal, maar hoe dieper ik mijn pijn kon aankijken des te gelukkiger ik werd. Hoe meer ik me verzette tegen wat ik voelde en waar ik doorheen ging, hoe erger het werd. Het durven toelaten van mensen zonder te verwachten dat ze je zullen redden. Niemand hoeft je ook te “maken”, je bent niet gebroken. Er is wel iets dat heel veel pijn doet en om je aandacht vraagt. Als je met alle geduld die je in je hebt dit probeert aan te gaan, ga je echt een manier vinden om te leven in al je volledigheid als mens.

Je hoeft ook echt niet alleen maar een blije versie van jezelf te zijn, dit is ook onmogelijk. Voor mij gaat het ook niet per sé om het vinden van geluk, maar eerder het besef dat ik kan omgaan met alles wat in mij leeft en ook met liefde en zonder oordeel daarnaar probeer te kijken. Ook als dit zeer negatieve emoties zijn. Het uiten van de pijn, wat we wellicht als taboes ervaren en alle schaamte omtrent onze binnenwereld loslaten is voor mij heel helend geweest.

Varen op emotionele golven

Ik leerde mezelf vertrouwen en belangrijker nog, ik heb besloten dat ik ook recht heb op een plek hier. Het is echt niet zo dat ik geen hoge emotionele golven meer pak, ik heb alleen geleerd hoe ik er nu op kan varen zonder in paniek te raken. Dat kan ik, dat kan jij, dit kan iedereen. 

Geef jezelf de tijd en gun jezelf dat je iemand belt wanneer je wegglijdt. Ook als je niet weet bij wie je terecht kunt kan je bijvoorbeeld een instantie bellen als 113, onbekende mensen op straat hebben mij soms in een paniek aanval aangenaam verrast of naar een openbare ruimte gaan wanneer de gedachtes om er uit te stappen te overheersend worden en belangrijker nog adem!

Heel diep in en nog dieper en langer uit. Durf je het per moment te bekijken? Gewoon per moment, dat is al waardevol genoeg. Net genoeg soms om te blijven. En het zou zo mooi zijn als je blijft.

Fotografie: Maud Fernhout