Durf jij te kiezen voor herstel?
Aan de ene kant wilde ik me zo graag beter gaan voelen, maar iets in mij wilde dat eigenlijk helemaal niet. Hoe naar het ook was om depressief te zijn, het was tegelijkertijd een veilige haven geworden. Een nestje waarin ik kon verdwijnen. Ik wist dat ik daar niet altijd kon blijven als ik voor het leven zou gaan kiezen.
Juist daarom heeft het lang geduurd voor ik de stap naar herstel echt durfde te nemen. Soms deed ik een voorzichtige stap het nestje uit, maar meerdere keren vluchtte ik gauw weer terug in ongezond gedrag. Ik vond mijn weg het nestje terug in.
Misschien herken jij dit ook: een ambivalente houding tegenover herstel. Je wil wel, maar je wil ook weer niet. Iets in je houdt je tegen, misschien durf je nog niet. Voor jou schrijf ik. In deze blog deel ik een aantal uitspraken die mij uiteindelijk over de drempel hebben gekregen, op weg naar écht herstel.
1. Angst is een slechte raadgever
Wellicht klinkt deze als een cliché, maar clichés zijn dat vaak ook juist omdat ze waar zijn. Wil jij je leven laten leiden door angst? Wil je je laten tegenhouden door scenario’s die niet uit hoeven komen? Ik weet dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, maar mij heeft het persoonlijk geholpen om te beseffen dat ik met die angst onder mijn arm vooruit moest om écht te kunnen gaan leven. Uiteindelijk kan ik mij niet volledig behoeden voor de eventuele pijn die het leven kan doen. Dit betekent niet dat ik nooit meer bang ben. Maar doemscenario’s bepalen mijn leven niet meer.
2. Als je niets doet, verandert er ook niets
Dit klinkt misschien hard, maar het is wel waar. Ik sluimerde in de depressie, ik was een schim van mezelf. In zo’n passieve toestand kon ik wensen om verandering, maar daar moest ik uiteindelijk wel zelf iets voor doen. Als ik niks deed, zou er ook niks veranderen. Dit vond ik in eerste instantie moeilijk om te horen, want ik had de energie niet om dingen te doen. Maar ik heb uiteindelijk gemerkt dat het wel waarheid was: ik moest de stap naar hulp zetten, ik moest het werk doen. Ik moest mezelf helpen, en de verandering creëren die ik wilde in mijn leven.
3. Je hoeft niet eerst van jezelf te houden
Er heerst in sommige kringen en op sociale media de gedachte dat je eerst van jezelf moet houden voordat je jezelf kunt helpen. Van dat idee ben ik afgestapt. Het is juist in het proces van herstel dat ik langzaam maar zeker van mezelf heb leren houden. Het is dankzij mijn verbeterde gemoedstoestand dat ik met meer liefde en compassie naar mezelf ben gaan kijken. Je hoeft die liefde niet bij voorbaat al te voelen. De kans is groot dat jij rondloopt met gevoelens van walging en teleurstelling richting jezelf. Ook als je je slecht over jezelf voelt, mag je de stap zetten naar hulp. Je hoeft niet eerst van jezelf te gaan houden.
De weg naar herstel is enorm pittig, gaat met vallen en opstaan. Er zijn geen garanties, dus je waagt jezelf echt in het diepe. Dat is een realiteit die ik je mee kan geven. Maar als je je niet laat meevoeren door angst, durft te kiezen voor verandering, en jezelf hulp toestaat ondanks hoe je je voelt, dan ben je op de juiste weg om jouw herstel te genereren.
