ECT heeft mijn leven gered

Laura ziet zichzelf als 'iemand van veel'. Veel blijdschap, veel enthousiasme, veel liefde, maar ook veel verdriet en veel boosheid. Ze heeft zich altijd net een beetje anders gevoeld dan haar leeftijdsgenoten. "Ik houd van opvallende broeken, fel gekleurde nagellak en glitters. Ja, ik houd heel veel van glitter."

Mijn leven stond in het teken van mijn werk

Voor mijn gevoel ging het van de een op de andere dag slechter met mij. Dit zal natuurlijk niet zo zijn geweest, maar ik was niet zo goed in het aanvoelen van mijn eigen grenzen en het herkennen van signalen. Ik werkte als verpleegkundige in het ziekenhuis op de cardiologie afdeling. Ik draaide dagdiensten, avonddiensten, nachtdiensten en weekenddiensten. Eigenlijk stond mijn leven heel erg in het teken van mijn werk. Ik heb altijd een hoog verantwoordelijkheidsgevoel en ik wil altijd het beste in mijzelf naar boven halen.

Van de een op de andere dag ging dit gewoon niet meer. Niet meer kunnen slapen, heel veel huilen, angstig, niet meer voor mijzelf kunnen koken, gewoon echt totaal uitgeput. De stapel was werd steeds hoger, de boodschappen raakten op, ik kon gewoon niet meer voor mijzelf zorgen. Toen werd het de omgeving denk ik wel duidelijk dat het niet goed ging. Zelf heb ik dat lange tijd niet zo ingezien. Het is dan ook mijn familie geweest die aan de bel heeft getrokken.

Teleurstellen en falen in het leven

Ik heb het altijd heel moeilijk gevonden om om hulp te vragen. Zo bang om mensen om mij heen teleur te stellen, om te falen in het leven. Vooral mijn ouders heb ik weinig verteld, omdat ik ze gewoon geen pijn wilde doen. Inmiddels gaat dit beter, omdat ik weet dat het juist pijn doet als ze ergens niet betrokken bij mogen zijn. Maar het blijft wel een lastig punt.

Ik vond het in het begin ook nog wel lastig om de hulpverleners te vertrouwen. Inmiddels heb ik een hele goede band opgebouwd met de verpleegkundige van het FACT. Haar vertrouw ik nu zelfs mijn donkerste gedachten toe. En die gedachten met iemand kunnen delen helpt echt. Na onze wekelijkse gesprekken voel ik me altijd weer een stukje lichter.

Depressie of burn-out

De psychiater heeft in eerste instantie een ernstige depressie vastgesteld, met psychotische kenmerken. Ze dachten dat ik vanuit een burn-out zo een depressie was ingerold. Zelf denk ik niet dat ik eerst een burn-out heb gehad, maar dat ik gewoon lang met een depressie heb doorgelopen, tot het ook anderen ging opvallen.

Autisme

Uiteindelijk, na lang onderzoek, is er recent ook autisme gediagnostiseerd. Toen viel er voor mij veel op z’n plek. De eetproblemen die ik altijd gehad heb, de rigiditeit, het zwart wit denken, de extreme eerlijkheid, het snel overprikkeld zijn, het niet tegen de geur van bepaalde bloemen kunnen, de labeltjes in mijn shirt die irriteren, de behoefte aan controle en structuur en ik kan zo nog wel even doorgaan. Ik denk dat dit een grote rol speelde in de oorzaak van de depressie. 

Samen met een gevoeligheid die ik er gewoon voor heb. Ik heb me waarschijnlijk zo lang aangepast aan wat er van mij verwacht werd, dat ik het op een gegeven moment niet meer kon. Misschien dat je het dan toch wel als een soort burn-out kunt zien?

Cognitieve gedragstherapie online

In de afgelopen jaren heb ik verschillende hulpverlening gehad. Het begon eerst met cognitieve gedragstherapie. Zelf was ik hier niet zo heel erg over te spreken. Alles ging online met videobellen en ik vind het dan toch lastig om moeilijke onderwerpen te bespreken. De therapie stopte dan ook met de mededeling dat er verder niets meer te bereiken was met de therapie, maar voor mijn gevoel waren we geen stap verder gekomen.

FACT team

Daarna kreeg ik een verpleegkundige thuis van het IBT (Intensieve Behandeling Thuis) team. Dit was wel prima. Doordat ze bij je thuis komen, hebben ze toch een beter beeld van hoe het daadwerkelijk gaat. Maar pas toen de zorg werd overgedragen naar het FACT (Flexibele Assertive Community Treatment) team had ik echt het gevoel dat ik op de juiste plek zat. Er is eigenlijk altijd iemand die je kan helpen of je kan komen opzoeken.

Ik heb hier gesprekken met de verpleegkundige, psycholoog en psychiater. Heel fijn dat ze echt als team om je heen staan. Verder heb ik best wel een heel aantal klinische opnames gehad. Eigenlijk altijd waren dit gedwongen opnames. Dat is natuurlijk verschrikkelijk, maar het was wel nodig om mij veilig te houden.

ECT heeft mijn leven gered

Ik heb tijdens de opnames heel veel verschillende medicatie geprobeerd, maar niets leek mij te helpen. Toen zijn we over gegaan op ECT behandelingen: Elektro Convulsie Therapie. Dit was vooral voor m’n ouders heel heftig. Ik werd heel traag, had zo goed als geen geheugen meer en veranderde echt in een soort van zombie. Maar dit was wel de doorbraak in mijn behandeling.

De psychotische symptomen verdwenen als eerste en mijn stemming werd ook langzaam beter. Ik vond de behandelingen niet eng of spannend. Ik keek er zelfs een beetje naar uit, omdat ik dan even in slaap werd gebracht. Ik kijk wel dubbel naar de ECT. Aan de ene kant was het een hele zware behandeling qua bijwerkingen en ik heb er ook geheugen problemen aan overgehouden. Maar het was voor mij ook echt zo’n effectieve behandeling. ECT heeft echt mijn leven gered.

Mijn leven is nu totaal anders

De afgelopen jaren waren heftig, maar ik ben wel heel trots op hoe ik hier tot nu toe doorheen ben gekomen. Ik kan weer in de zon op het terras zitten, m’n vriend aankijken en dan zo intens genieten. Ook boulder (klimmen) ik veel en daar heb ik echt heel veel plezier van.

Als ik mijn leven van nu vergelijk met dat van vijf jaar terug dan is het echt totaal anders. Ik ben veel meer bezig met het genieten van de kleine dingen in het leven, heb een betere balans tussen werk en privé, ik push mezelf niet meer tot het uiterste (met bijvoorbeeld sporten) en ik kan me weer echt vrolijk en blij voelen.

En wat misschien wel het belangrijkste is, is dat ik signalen van overprikkeling, somberheid en spanning beter herken. Hierdoor kan ik nu sneller hulp vragen of mezelf even wat meer rust gunnen. Maar soms heb ik ook gewoon nog een dikke error in mijn hoofd. Gelukkig heb ik dan genoeg mensen om mij heen.

Mijn gezondheid is belangrijker

Ik werk nu niet meer in het ziekenhuis, maar in een schoenenwinkel. Ik denk dat het beroep verpleegkunde niet goed samen gaat met mijn mentale gezondheid. Het blijft wel echt een heel mooi beroep, maar mijn gezondheid is belangrijker. En trots dat ik ben, dat ik gewoon weer kan werken! Dat hadden heel veel mensen, inclusief mijzelf, nooit gedacht toen het zo slecht ging.

Niet te ver vooruit denken

Ik begin steeds meer vertrouwen in de toekomst te krijgen. Ik wil nog veel leuke dingen doen. Reizen, naar concerten, met vriendinnen afspreken en nog een heleboel andere dingen. Maar als ik te veel vooruit denk, dan voel ik me snel overweldigd. Dus ik probeer zo veel mogelijk in het hier en nu te leven. Ik denk dat ik zeker nog wel momenten ga hebben die zwaar zijn, maar ik weet nu dat er over praten echt helpt.

Eerlijk en open

Ik vind het vervelend om te merken dat er toch nog een soort stigma heerst rondom psychische problemen. Ik heb dan ook besloten mij daar niets van aan te trekken. Ik ben altijd eerlijk en open over wat er allemaal is gebeurd. Dit valt niet bij iedereen goed, maar het zal maar net het zetje zijn wat iemand anders nodig heeft om ook te gaan praten of hulp te zoeken. En buiten dat, mag ik ook gewoon even trots zijn op waar ik nu sta?