Een feesttafel zonder glitters

De zoveelste kerst om te doen alsof. Wat veeg je onder tafel? Wat laat je niet zien? Je hebt je feestelijke kleding aan en je beste lach opgezet om niemand teleur te stellen. Iedereen heeft zich al weken op deze avond verheugd. De feestdagen, symbool voor samen zijn, glitters, festiviteit. Wat is jouw bijdrage?

Je doet je best om niemand tot last te zijn. Praat gezellig mee, lacht wanneer anderen lachen. De sociale tekens heb je door, maar met wat er in jou leeft komt het niet overeen. Nog even wat harder proberen, zodat ze niks merken. Je gaat de avond niet nog eens verpesten, spreek je jezelf streng toe. Herkenbaar?

Het einde van de avond. Iedereen drinkt nét een beetje te veel. In een roes fiets je naar huis, nog verdoofd van je eigen onderdrukking. Je lijf voelt dat het bijna thuis is, dat er ruimte komt om los te laten. Als een vloedgolf begint de emotie omhoog te borrelen, je duwt de trappers nog wat harder in. Thuis…

Vloedgolf. Alles draait. De emoties duwen zich een weg naar buiten, je huilt en huilt en de muren komen op je af. Je hart bonkt in je keel, je adem versnelt zonder dat je het bij kunt houden. Je gedachten struikelen over elkaar heen, je tolt en kolkt. Hier komt het tot uiting, koud en alleen. Je kunt jezelf niet langer tot de orde roepen, dit is wat er onder die feestoutfit verscholen lag.

Het is te veel. Je wanhoopt. Wordt dit de avond dat je de strijd verliest?

Ik weet hoe het is om op die plek te verblijven. Om de stuwdam te dichten, tot die op een onbewaakt moment weer openbreekt. Hoe eenzaam dat voelt, hoe het keer op keer zwaarder wordt om jezelf te herpakken. Ik was op die plek, en daarom weet ik: je bent niet de enige. Er is een weg hieruit. Je hoeft de strijd niet te verliezen om die weg te vinden. Ook al kun je je nu nog niet voorstellen hoe dat ooit mogelijk zal zijn.

Als je opziet tegen de feestdagen, dan hoop ik dat je het met iemand zult delen. Of dat nu online is, of met iemand uit je sociale kring. Laat het toe, zodat je de storm niet alleen hoeft te trotseren. Praten maakt minder alleen.

Die onbewaakte momenten, die zijn het gevaarlijkst. Als je te lang hebt opgekropt duwt al het opgespaarde gevoel zich in één klap een weg naar buiten. Dan komt het zó hard over je heen dat het nauwelijks nog dragelijk voelt. Laat iemand toe, zodat je die golf kunt voorkomen. Zodat het nét iets minder hevig zal zijn.

De vloedgolf het hoofd kunnen bieden, al is het maar een beetje, kan het verschil tussen leven en dood betekenen. Je wanhoopt. Wordt dit de avond dat je de strijd verliest? Dan pak je de telefoon, je belt iemand op. Er wordt opgenomen. De storm gaat langzaam liggen.

Je bent niet alleen. Maak contact. Laat je zien. En weet dat je ook altijd contact mag opnemen met 113.