Een schreeuw om aandacht of een schreeuw om hulp

Ieder mens heeft de behoefte om gezien te worden. Ieder mens verlangt naar liefde en aandacht. Maar soms zit je in een situatie waarin je die basisbehoefte niet vervult krijgt. Wanneer er geen oog voor jou is, kan het zijn dat je om aandacht wil vragen. 

Op aandacht vragen ligt een negatieve klank. We koppelen het al gauw aan aanstellers, aandachtstrekkers, overdrijvers.

Die negatieve associatie met aandacht kan het extra lastig maken om je behoefte aan aandacht kenbaar te maken. Terwijl aandacht vragen echt niet negatief hoeft te zijn. Zoals ik al zei is het een menselijke behoefte die iedereen kent. Misschien dat het met jou niet goed gaat, en dat daar aandacht voor zou mogen zijn. 

Misschien dat die aandacht er op dit moment (nog) niet is. Wanneer het moeilijk is om in woorden om hulp te vragen, kan het zijn dat je dit in daden duidelijk probeert te maken. De manier waarop je dit doet, bepaalt denk ik of het ‘positief’ of ‘negatief’ is.

Negatieve aandacht is ook aandacht

Toen het met mij een stuk minder goed ging, maakten mensen zich zorgen om me. Dit waren vooral mensen op school. Ik kwam uit een gezin waarin er weinig oog voor mij was, en dus was het nieuw om te ervaren dat ik werd gezien. Echter, halfbewust leerde ik dat ik zichtbaar werd als ik zorgwekkend gedrag vertoonde. Als het niet goed ging, werd ik gezien.

Thuis voelde ik me alleen maar meer onzichtbaar. Mijn ouders in scheiding, een ziek gezinslid, turbulentie… ik voelde me ondergesneeuwd daar. Het contrast tussen het gebrek aan aandacht thuis, en het zichtbaar zijn voor bezorgde docenten op school, heeft er denk ik lang voor gezorgd dat ik niet ‘beter’ wilde worden. 

Heel tegenstrijdig: enerzijds wilde ik kunnen aangeven dat het niet goed met me ging om hulp te kunnen krijgen, anderzijds wilde ik in de depressie blijven hangen. Dit zorgde ervoor dat ik lange tijd in destructief gedrag bleef vastlopen, terwijl ik diep vanbinnen eigenlijk behoefte had aan gezonde aandacht.

Gezonde aandacht vragen

Waarom gedroeg ik me zo destructief? Diep vanbinnen wilde ik iets anders dan die bezorgde gesprekken met mijn mentor. Ik wilde liefde, een arm om me heen. Hier ben ik uiteindelijk in therapie achter gekomen. Daar leerde ik hoe sterk die behoefte aan hulp en aandacht was. En hoe die grotendeels voortkwam uit de vervelende situatie thuis. Langzaam ben ik gaan leren dat ik ook op een gezonde manier om aandacht kan vragen. Dat dit mag, zelfs beter is om te doen.

Het is niet gezond om te moeten schreeuwen om aandacht. Om jezelf naar de afgrond te werken, omdat je het idee hebt dat er daar pas mensen zijn die je zullen zien. Ook kun je jezelf afvragen of je op deze manier de aandacht krijgt die je eigenlijk, onder al die lagen, het meest verlangt. De negatieve aandacht, inderdaad, die werkte. Maar het hield me lang depressief en daarmee werkte het me eigenlijk juist tegen.

Misschien is jouw schreeuw om aandacht ook een schreeuw om hulp

Herken je jezelf in mijn verhaal? Hoop je dat er mensen zijn die zich zorgen om jou maken? Weet dan dat die hoop op zichzelf al zorgelijk is. Je hoeft jezelf niet af te straffen voor het feit dat je dit doet, maar ik hoop wel dat je kunt geloven dat je het verdient om het anders te doen. 

Onder dat verlangen naar negatieve aandacht, ligt mogelijk een verlangen naar positieve aandacht verscholen. Ik hoop dat je dit voor jezelf kunt uitzoeken, en dat je mag gaan ervaren dat om positieve aandacht vragen, helend kan zijn.