Er was geen aanleiding voor mijn depressie

Lilian is afgestudeerd in Toegepaste Psychologie. Ze heeft wat langer over haar studie gedaan, onder andere door haar depressie. Na haar studie is ze bij 113 terecht gekomen en hier werkt ze nu sinds mei. Een leuke dag begint voor Lilian met een goede kop koffie en een uitgebreide brunch.

Daarna zorgt ze voor haar grote verzameling kamerplanten. In de avond gaat ze het liefst allerlei Aziatische eettentjes af met vrienden om nieuwe dingen te proberen. Haar dag sluit ze af met een serie, het maken van kunst of kletsen met vrienden terwijl ze samen gamen. Dat klinkt allemaal enorm positief, maar toch heeft Lilian als sinds de middelbare school last van somberheid.

Somberheid en sociale angst

Ik had sinds de middelbare school al last van somberheid, mede doordat ik in het verleden gepest werd. Dit heeft bij mij gezorgd voor sociale angsten, wat later heel sterk bijdroeg aan mijn zelfmoordgedachten. Ik had periodes van grote somberheid die eigenlijk steeds erger werden, totdat het zo erg werd dat ik aan zelfmoord begon te denken. Het was voor mij een passieve gedachte. Ik hoopte dat ik zou verongelukken of ineens zou overlijden, maar ondernam geen stappen om het zelf uit te voeren. Ik had hierbij ook last van intrusieve gedachten, waarin ik mezelf pijn deed. Ik werd hierdoor steeds angstiger en begon dingen te vermijden. Dat ik in de horeca werkte vol scherpe en hete objecten hielp ook niet. Dit was voor mij een wake-up call. Ik ben toen professionele hulp gaan zoeken.

Geen oorzaak voor mijn depressie

Mijn suïcidaliteit werd veroorzaakt door een opeenstapeling van sombere periodes die ik vooral heel ver weg stopte en negeerde. In de hulplijn van 113 vragen we vaak of er op dit moment iets speelt wat ervoor zorgt dat de zelfmoordgedachten zo hevig zijn. In mijn geval was dat niet zo. Er was geen duidelijke aanleiding voor mijn depressie, en omdat mijn omgeving zo gefocust was op een ‘oorzaak’ zorgde dat alleen maar voor meer frustratie bij mij.

Ik voelde helemaal niks

Tijdens mijn depressie vond ik het ook heel moeilijk om emoties te voelen en duiden. Ik had juist een extreem wattig, stroperig en blanco gevoel. Er ging eigenlijk helemaal niks meer door mij heen. Dat was dan ook één van de belangrijkste onderwerpen in mijn therapie, om weer bewust te worden van mezelf en het leven. Daarnaast vond ik ook geen plezier meer in de dingen die ik vroeger deed en kostte het steeds meer moeite om mezelf uit bed te slepen of om te eten. Op sommige dagen duurde het uren voordat ik mijn slaapkamer uit kon komen.

Ik stelde me aan

Ik heb verschillende vormen van hulp gezocht, maar het duurde even voordat ik professionele hulp had. Dit kwam vooral omdat er in mijn hoofd ‘niks mis was’ en ik mij aanstelde. Het zetje kwam voor mij toen ik Acceptance Commitment Therapy (ACT) volgde via mijn opleiding voor langstudeerders. Hierin kwam naar voren dat er eigenlijk veel meer speelde dan het langstuderen en dat ik zelf behoefte had aan meer inhoudelijke gesprekken dan zij mij konden bieden.

De focus van mijn therapie was op mijn depressie en de zelfmoordgedachten. Ik heb hierin een veiligheidsplan voor mezelf gemaakt en we zijn veel bezig geweest met dingen die mij hielpen weer emoties te voelen. Om te overleven hebben we alles heel klein gemaakt, omdat elk klein stapje al voelde als een berg. Door de stappen van bijvoorbeeld een douche heel klein te maken werd het een stuk makkelijker te behappen voor mij.

Nadat dit traject afgelopen was zou ik doorgaan met gespecialiseerde hulp, maar na 9 maanden wachttijd konden ze mij alleen online groepstherapie aanbieden. Ik vond het toen zelf niet meer nodig omdat ik geleerd had te copen met mijn gedachten.

Praten over psychische gezondheid

Psychische gezondheid leefde niet zo binnen mijn familie. Het was altijd een kwestie van ‘niet zeuren, doorgaan’. Hierdoor duurde het even voordat ik open kaart durfde te spelen, maar ik was blij dat ik het uiteindelijk gedaan heb. Zij konden mij niet praktisch helpen, maar steunden mij wel tijdens mijn therapie. Ik had het daarnaast ook aan een aantal hele goede vrienden verteld. Het hielp mij heel erg dat ik wist dat zij soortgelijke dingen hadden meegemaakt en daarom dus ook mij niet zouden veroordelen. Psychische gezondheid is nog steeds geen taboe in mijn vriendengroep en we praten er vaak over met elkaar.

Hersteld

In mijn ogen is mijn leven nu goed hersteld. Ik houd mezelf nog steeds in de gaten omdat het natuurlijk best lang gespeeld heeft en vaak terug gekomen is, maar ik probeer mij nu vooral te richten op leven. Ik merk ook wel dat nu ik wat ouder ben, dat ik het ook makkelijker kan relativeren. Natuurlijk horen minder goede dagen erbij, maar ik blijf daar nu niet meer in hangen.

Niet meer tegen vechten

Het gebeurt soms nog steeds dat ik in een negatieve spiraal schiet met mijn gedachten, maar ik zie dit niet meer als iets om tegen te vechten. Als ik merk dat ik daar heel erg mee bezig ben of dat ik bepaalde gedachten moeilijk vind om mee om te gaan, dan probeer ik bewust iets leuks te gaan doen, of iets waar ik veel rust in kan vinden.

Als ik bijvoorbeeld merk dat mijn emoties heel hoog zitten ga ik ook soms voor een gecontroleerde huilbui door iets zieligs te gaan kijken. De valkuil is natuurlijk wel dat wanneer jij je omringt met negatieve dingen, bijvoorbeeld muziek of mensen die er ook zo over denken, dat jouw gedachten niet beter worden. Dit deed ik tijdens mijn depressie ook heel erg. Hierom probeer ik bijvoorbeeld wel vaak positieve muziek te luisteren en dingen te kijken. Het helpt ook dat ik een sterke vriendengroep heb waarmee ik over alles kan praten, en we vaak bij elkaar ons ei kwijt kunnen.

Therapie was het keerpunt

Ik denk dat het keerpunt voor mij kwam op het moment dat ik begon met therapie. Het idee dat ik bezig was om te werken aan mijn gedachten hielp mij al heel erg. Ik moet eerlijk zeggen dat het mij ook wel geholpen heeft dat ik zelf psychologie heb gestudeerd. Hierdoor had ik veel vertrouwen in mijn psycholoog en kon ik zelf ook dingen aandragen. Ik denk dat het belangrijk is om te onthouden dat je daar zit om jezelf te helpen en dat je die strijd ook bent aangegaan omdat je dat zelf wilde.

Op zoek gaan naar kleine, leuke dingen

Genieten van de kleine dingetjes. Tijdens mijn depressie was ik zo erg bezig met grote gebeurtenissen en veel te grote doelen aan het stellen. Wanneer ik deze dan niet haalde zakte ik alleen maar dieper weg. Juist op zoek gaan naar leuke dingen in mijn dagelijks leven, hoe klein ook, hielpen mij heel erg. Ik vond het bijvoorbeeld heel fijn om mijn nagels te lakken, of echt de tijd te nemen voor een lekkere douche. Iets simpels als de gordijnen open doen of een raam open zetten kan al helpen.