Gustavo: “Ik beloofde mezelf om veerkrachtig te blijven”

Oorspronkelijk komt Gustavo uit Brazilië, maar hij heeft op vele plekken gewoond. Op dit moment woont hij in Amsterdam en gaat het heel goed met hem.

Voor het eerst in zijn leven heeft hij het gevoel dat hij een doel heeft. Dat is het bijdragen aan meer bewustzijn omtrent mentale gezondheid en suïcidepreventie.

Ik begreep niet waarom ik me zo somber voelde

Het was 2016, kerst. Ik herinner me nog goed dat ik een zware last op mijn schouders voelde, alsof er sombere schaduwen om me heen hingen. Ik begreep het niet. Het was kerst, dat hoorde toch juist de vrolijkste tijd van het jaar te zijn? Maar dat was het helemaal niet voor mij.

Ongeveer anderhalf jaar later, in maart 2018, kwam mijn dieptepunt. Ik zat totaal niet lekker in mijn vel, woonde in een andere stad in Brazilië. Ik had geen vrienden en niemand die mij steunde. Mijn gedachten begonnen zich tegen mezelf te keren. Ik begon een plan te maken om een einde aan mijn leven te maken. Toen ik op het punt stond om dat uit te voeren, gebeurde er iets bijzonders.

“Don’t You Worry Child”

De radio stond aan en het nummer “Don’t You Worry Child” van Swedish House Mafia begon te spelen. Dat nummer is heel speciaal binnen mijn familie. Zodra ik het hoorde werd ik overspoeld door herinneringen aan de beste momenten uit mijn leven. Dat was het moment waarop ik besloot dat ik nog helemaal niet klaar was met dit leven. Ik had nog zoveel dingen niet gedaan, en ik weigerde om het donker al mijn dromen weg te laten nemen. Om het donker mij bij mijn familie weg te laten nemen. Op die dag maakte ik een belofte aan mezelf en mijn familie: ik zal niet opgeven. Ik zal veerkracht laten zien.

Kleine overwinningen

Vanaf dat moment ben ik me ook pas echt gaan uitspreken over mijn mentale gezondheid. Contact zoeken met de mensen om mij heen heeft me dan ook echt geholpen. Wat me verder heeft geholpen om door deze moeilijke tijd heen te komen is muziek, sport, kunst, mijn ouders, mijn broer en mijn beste vriend. Ik begon ook andere veranderingen te maken in mijn dagelijks leven: zo ging ik meer dingen ondernemen, ik begon te werken aan mijn passies, en ging een gezondere leefstijl onderhouden. Langzaam maar zeker begon ik kleine overwinningen op te merken, en zo realiseerde ik me dat er echt veel is om voor te blijven leven. Er is ons maar een leven gegeven.

We moeten normaliseren dat mannen ook emoties hebben

Ik weet dat het cliché klinkt, maar de wereld moet echt begrijpen hoe serieus mentale klachten zijn. Depressie, angst, en andere mentale klachten zorgen ervoor dat mensen zich niet uitspreken omdat ze bang zijn dat ze niet serieus genomen zullen worden. Veel mensen geloven nog steeds dat mentale klachten slechts “tussen je oren” zitten, en dit maakt een open gesprek heel lastig.

Daarnaast denk ik dat dit specifiek ook geldt voor de mentale gezondheid van mannen. Hoewel mannen de laatste jaren steeds meer worden aangemoedigd om zich uit te spreken over hoe het met ze gaat, heerst er ook nog steeds heel sterk de gedachte dat mannen een “echte man” moeten zijn, niet mogen huilen en niet mogen klagen. Als we vooruitgang willen, moeten we normaliseren dat mannen hun emotie ook moeten kunnen uiten en hulp moeten kunnen zoeken, zonder dat daar een oordeel aan vasthangt.

Project Semicolon ;

In 2013 lanceerde activiste Amy Bleuel “Project Semicolon ;”. Hierbij moedigde zij mensen met mentale klachten aan om een puntkomma op hun pols te tekenen en dat online te zetten, om aandacht te creëren voor mentale gezondheid en zelfdoding. De puntkomma staat voor een zin die nog niet afgelopen is, net zoals het leven nog niet afgelopen is. Amy startte dit project als eerbetoon aan haar vader, die overleed aan zelfdoding in 2003. Verdrietig genoeg overleed Amy zelf ook aan zelfdoding in 2017, na jaren te hebben geworsteld met mentale problemen.

Mijn eerbetoon: Resilient Apparel

De beweging die Amy was begonnen bleef me ontzettend bij. Na mijn eigen dieptepunt in 2018, besloot ik een puntkomma op mijn eigen pols te tatoeëren, als herinnering aan mezelf dat mijn verhaal nog niet voorbij was. Daarna kreeg ik een idee: wat als iedereen een puntkomma zou kunnen dragen? Hoe zou het zijn als er iets herkenbaars te zien was om aandacht te vragen voor mentale gezondheid, net zoals iedereen het Nike symbool of de Lacoste krokodil herkent? Zo kwam ik met het idee om “Resilient Apparel” te creëren.

Resilient (veerkrachtig), omdat mensen met mentale klachten daar iedere dag opnieuw tegen vechten. En de puntkomma omdat hun verhaal nog niet over is, en ik het tegelijkertijd mooi vond om een eerbetoon aan Amy te kunnen tonen. In december 2024 lanceerde ik dit merk met een duidelijk doel: bewustzijn omtrent suïcidepreventie en mentale gezondheid creëren. Een deel van de opbrengst hiervan gaat naar het 113 Fonds.

Blijf vechten

Aan iedereen die het zwaar heeft zou ik willen zeggen: blijf vechten. Je bent niet alleen. Omring jezelf met mensen die je liefhebt of zoek contact met lotgenoten. Blijf doen wat jou het gevoel geeft dat je leeft. Er zullen pieken en dalen zijn, maar dat is onderdeel van het leven. Je bent een winnaar en we staan er met elkaar voor. Blijf veerkrachtig: Stay Resilient.