Hans verloor zijn broer aan zelfdoding

Hans is in Mexico geboren en voortgekomen uit een Mexicaanse moeder en Griekse vader. Hij komt uit een warm (pleeg)gezin, waar geloof een belangrijk onderdeel van de levensvisie uitmaakte. Vorig jaar augustus maakte zijn broer Christian een einde aan zijn leven.

De band die ik met mijn broer had was zeker in mijn jeugd heel anders dan ik op latere volwassen leeftijd met hem heb gekregen. Wij waren totaal verschillend. Hij koos voor de studie Theologie en ik ging direct na de Havo werken. Pas vanaf het moment dat ik in september 1999 naar Spanje vertrok voor een jaar, begon ons contact anders te worden, en helemaal anders nadat hij de liefde van zijn leven had gevonden in een Amerikaan met wie hij letterlijk op levensreis is gegaan.

We waren toen zelf weer verder in het leven en op geestelijk en inhoudelijk vlak kwamen wij steeds dichter naar elkaar toe. Hij was er voor mij waar ik héél diep ben gegaan en waar voor mij het levensplezier op meerdere momenten weg was. Op afstand, want hij heeft vanaf zijn vertrek vanuit Groningen, waar hij samen met zijn man in een mooie boerderij woonde, aan de andere kant van de Atlantische oceaan gewoond. New York was uiteindelijk de stad waar zij hun plek hadden gevonden en waar het vanaf daar voor hem de andere kant is opgegaan.

Aanloop naar zijn zelfdoding

In maart 2020 moest mijn broer toezien hoe zijn geliefde door de ziekte kanker ineens heel snel overleed. In de fase daarvoor, eind september 2019 waren ze, toevallig, samen nog voor een bezoek in Nederland waar wij op een zondag als familie, eigenlijk dus achteraf gezien voor het laatst met zijn allen bij elkaar waren. In datzelfde weekend heb ik mijn geliefde witte herder Jules, die mij ook letterlijk hier heeft gehouden en mij naar mijn nieuwe hoofdstuk in mijn leven heeft gebracht, begraven in de tuin bij mijn ouders. Ik zou die maandag gaan starten met mijn nieuwe baan in loondienst, na 4 jaar in de bijstand gezeten te hebben.

Mijn zus heeft, vlak voordat de corona pandemie voor iedereen heel veel roet in het eten gooide, nog net op tijd een ticket naar New York kunnen boeken om Christian bij te kunnen staan, in zijn verdriet, zijn eerste rouw.

Een nieuwe start

In Amerika waren de corona maatregelen nog een tikkeltje erger dan hier. Hij heeft in alles zijn best willen doen om met zijn rouw om te gaan en zijn leven weer op te pakken, weer aan het werk te gaan. Maar ook op zijn woonadres had hij geen rust. Hij vluchtte naar Nederland om op vertrouwde bodem, dichtbij familie en Nederlandse vrienden een nieuwe start te maken.

Voor ons allemaal kwam het super onverwacht. Hij had een appartement gevonden waar hij zijn nieuwe start definitief kon beginnen. Hij had een mooie fijne tijdelijke baan gevonden in de “opvang” als manager, waar hij ook eventueel zelf intern nog kon doorgroeien en wat hij ook voor ogen had. Ik wist dat hij nog steeds in een diep rouwproces zat. Enerzijds wilde ik er voor hem zijn, maar ik wilde mij ook niet opdringen. Ik heb hem vaak te kennen gegeven dat hij geen vreemde moest zijn, dat wanneer hij wilde praten dat ik dan een luisterend oor zou zijn. We hebben toch wel met kleine regelmaat gezellig samen avond gegeten, of bij mij of bij hem.

Een moeras van verdriet

Op een dag zei hij tegen mij: “Weet je wat het is Hans, ik voel me gewoon echt elke dag verdrietig. Ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed, dag in dag uit.” Hij is in een moeras van verdriet terecht gekomen door een gebroken hart waardoor hij denk ik ook nog in een depressie terecht gekomen is waar hij zich niet meer heeft kunnen uitvechten. Ik heb het niet gezien, ondanks mijn eigen ervaring met een zware depressie.

Een paar dagen voor zijn overlijden, op zaterdagochtend rond 10.30 belde mijn broer mij wakker met de mededeling dat hij een auto geregeld had en onze zus met haar gezin ging opzoeken in Frankrijk op hun vakantieadres op de camping. Hij zei enthousiast “ ja vorige keer ben ik zonder wat te zeggen weggegaan en ik dacht, laat ik het nu anders doen en je even gedag zeggen.”

Die bewuste dag

Ik kreeg op de avond van de 16de augustus ineens last van mijn kies. De volgende ochtend werd ik om 8.30 uur gebeld dat ik ‘s middags terecht kon bij de tandarts, 5 minuten van Christian vandaan. Na mijn behandeling bel ik naar huis en spreek mijn moeder die mij dan vraagt of ik wist dat Christian zijn trip naar Frankrijk niet meer doorgegaan is.

Ik neem me voor op de dag erop na mijn werk bij hem langs te gaan. ’s Avonds op de bank gaat ineens mijn geest met mij aan de haal en ik voel in alles dat hij er niet meer is en zelfdoding heeft gepleegd. Ik herpak mij weer, praat tegen mezelf om niet ’s avonds nog daar naar toe te gaan, ook nog relativerend, wat voor meerwaarde heeft het, ik heb morgen een belangrijke afspraak en ik geef hem voor mijn eigen gemoedsrust de voordeel van de twijfel dat hij zijn redenen heeft waarom hij niet reageert op belletjes en appjes.

In plaats van na mijn werk trekt alles in mij om direct na mijn afspraak naar hem toe te gaan. Ik stuur hem een subtiel appje of hij zin en tijd heeft om te lunchen, alvorens ik vertrek van mijn afspraak in Rijswijk naar Rotterdam. Zijn woonkamer gordijnen zijn dicht. Ik bel aan en krijg geen gehoor, ik roep zijn naam een paar keer, geen gehoor. Ik bel mijn vader en doe mijn bevindingen aan hem. Ik zeg hem dat het niet goed voelt en vraag hem of ik de politie zal bellen. Mijn vader zegt me nog even te wachten en nog een laatste dringend verzoek aan hem te doen om te reageren.

Het zwaarste en pijnlijkste belletje naar huis

Ik ga naar huis, probeer weer verder te werken en om uur of 15.30 belt mijn moeder om aan te geven dat papa de politie heeft verwittigd en dat ze geïnformeerd worden als ze wat weten. Ik rijd naar het appartement van mijn broer en daar zie ik al een politiebus op de stoep voor het portiek staan. Ik ren over de stoep naar zijn portiek waar mijn vriend op me staat te wachten, ik roep iets van is niet goed is niet goed en in een waas ren ik naar boven waar ik een agent in de galerij zie staan en een grote vriendelijke agent letterlijk in de deuropening zie staan. Ik geef aan wie ik ben en vraag of mijn broer Christian binnen is. Agent kijkt mij aan van “ja wat moet ik nu zeggen” en zegt op een respectvolle zachte manier “ Christian is er niet meer”.

Ik weet niet wat er gebeurde, maar ik weet alleen dat er een oerkreet uit mijn lichaam kwam, wat ik nog nooit bij mijzelf heb gehoord. Ik wankel een beetje, emoties komen op, ik barst in tranen uit, en wordt gedirigeerd om op de trap te zitten. Ik herpak me ineens heel snel en vraag of mijn ouders al zijn gebeld. Agent: nee dat nog niet. Ik geef aan met tranen in mijn ogen dat ik hen zal bellen. En dan doe ik mijn zwaarste en pijnlijkste belletje naar huis waar ik mijn moeder als eerst vertel dat Christian er niet meer is.

Berusting

We hebben er als gezin voor gekozen om hem in Liefde los te laten en door de arend te laten dragen naar zijn eindbestemming waar hij herenigd is of mag zijn met zijn geliefde. Ik sta er zo in, en ik weet dat van mijn zus ook, dat zijn tijd hier op aarde erop zat. Dat maakt het denk ik ook makkelijker, althans voor mij, om zijn heengaan en de manier waarop los te laten en dat hij in de “Geesteswereld” nu meer kan betekenen dan hier op aarde.

Ikzelf heb er ook voor gekozen om niet in mineur of verdriet te gaan zitten. Niet dat het er niet mag zijn, op mijn momenten, maar om daarnaast wel bezig te blijven met mijn creativiteit mijn muziek, schrijven van songs.

Ik ben ook steeds meer open gaan staan voor mijn roots, mijn spiritualiteit, creativiteit, vergankelijkheid, vertrouwen op dat wat groter is, dat er een groter plan is waar onze wegen in hoofdlijnen zijn geschreven en dat we hier zijn om te leren, alles tot ons te nemen en dat we dat ook krijgen en cru gezegd misschien dat alles gebeurd met een reden in ons leven. Daar haal ik mijn kracht uit, hoop, geloof en universele liefde voor elkaar maar bovenal geven aan jezelf. En dat is voor mij ook een thematiek wat soms makkelijker gezegd dan gedaan is.

Zonder hem

Ik ben gelukkig nog dezelfde persoon als ik was toen hij nog fysiek aanwezig was en daarnaast is hij er in mijn optiek nog steeds. Wat ik mis zijn vooral de open gesprekken, zijn “drama” als hij over bepaalde zaken een mening had, zijn support op mijn creatieve vlak, zowel songwriting, schrijver en zang. De ritten of openbaar vervoer reizen die we samen deden sinds hij weer in Nederland woonde.

Definitief

Het is echt definitief, deze stap, er is geen weg terug. Praat, ga er door heen, trek je terug, ga onder de steen zitten om je schild af te gooien en je een nieuwe aan te meten (uit How Lobsters grow)

Ik had het geluk dat ik daadwerkelijk de tijd heb mogen krijgen (ook vanuit de gemeente (bijstand)) om mij over mijn eigen schaamte en trots heen te zetten om de handreikingen aan te grijpen. Onderschat nooit gevoelens en gedachten. Praat erover. Ga ook niet je eigen scenario’s in je hoofd schrijven, want daar is de menselijke geest heel goed in, je mee te nemen op dwaaltochten.

Een slechte dag is nog geen slecht leven

Weet dat er altijd mensen zijn die er voor je willen zijn, je door bomen het bos weer kunnen laten zien en probeer echt voor ogen te houden, een slechte dag is nog geen slechte week, een slechte week is nog geen slechte maand en een slechte maand wilt nog niet zeggen dat het een slecht jaar wordt of zelfs dat je leven niet meer rooskleurig kan of mag zijn. Maar alles is helaas wel een keuze. Bewust of onbewust Geef je op? Of ga je door! 

Die knop moet je weten te vinden als je bewust of onbewust opgeeft dan is het snel gedaan en hoe moeilijk het ook is misschien, maar hier kan en mag je geen oordeel over hebben. Ook al kan je er zelf met je pet niet bij dat iemand wellicht zo’n andere levensvisie heeft gecreëerd.

Muziek

Mijn nummer ‘Geef je op? Of ga je door!'. Had ik eigenlijk al in grote lijnen geschreven op 20 augustus 2017 (nog een stuk in mijn depressie) en exact 4 jaar later op 19 augustus 2021 wordt mijn broer gevonden. Toen koos ik ervoor om het nummer daadwerkelijk uit te werken en een compositie eromheen te maken.

 Het nummer beschrijft de fases waarin je met je geest kan verkeren waar je in onbewuste zelf een knop omzet van Geef je op? Of ga je door! Het roept ook op om te denken aan de dierbaren om je heen waar je naar toe kan gaan voor een luisterend oor of een schouder om op te huilen te vinden. Maar voor de dierbaren ook een signaal om er alleen maar te zijn zonder advies, er te zijn en geen oordeel te vellen. Het is bedoeld als kracht en support voor beide kanten: degene die de gedachten heeft en dierbaren.

Wat je vandaag niet hebt

Zijn overlijden heeft mij een eye-opener gegeven op het leven. Alles uit het leven te halen wat je kan halen, indrukken op te doen, alles tot in de diepste vezels van je zijn te mogen ervaren, alle hoogtepunten, dieptepunten en mijn “zielepad” te gaan volgen. Ik probeer ook echt het “mantra” tot mij te nemen van “wat je vandaag niet hebt kan er morgen zomaar zijn, en wat je vandaag hebt kan morgen zomaar weg zijn”.