Herkenbare gedachten als je jezelf niet serieus neemt

Twijfel je over hoe het met je gaat, of je wel echte problemen hebt? Twijfel je of je aan de bel moet trekken, en of je wel echt hulp verdient? Voel je van alles, of juist helemaal niets meer?

Baren je gedachten je zorgen, of maakt het je juist allemaal niets meer uit? Dan zou het kunnen dat je te hard bent voor jezelf. In deze blog deel ik een aantal gedachten die je mogelijk herkent als je geneigd bent om jezelf niet serieus te nemen.

Ik fake het

Toen het niet goed met mij ging, had ik toch steeds het idee dat ik niet echt depressief was. Ik besloot immers zelf om de deur niet meer uit te gaan, om mijn studie te staken. Waarschijnlijk was ik gewoon lui, of een afhaker, of niet capabel genoeg om mee te komen in de maatschappij. Zoals je leest verweet ik mezelf van alles en gunde ik het mezelf niet om mijn gedrag serieus te nemen. Als ik wel eens wat las over depressies, dan herkende ik alle symptomen, maar voor mij mocht dat gelden. Ik kon niet depressief zijn. Ik deed maar alsof.

Anderen hebben het erger | Ik stel me aan

Ik was goed in het ontkennen van hoe het met mij ging. Ik voelde me een fraudeur. Hoe durfde ik er ook maar aan te denken dat ik misschien wel depressief zou zijn? Als ik het nieuws opende zag ik verhalen van mensen die het pas echt zwaar hadden. Mensen die leefden in oorlog, met honger, in armoede. En dan was ik zeker depressief? Anderen hadden het veel erger, dus vond ik dat ik niet mocht klagen. Terwijl ik ergens wel wist dat pijn niet op een weegschaal gelegd kan worden, nam ik mijn eigen verdriet en strijd totaal niet serieus.

Ik haat mezelf

De zelfhaat die met alle ontkenningen gepaard ging, was enorm. Ik vond mezelf zo vreselijk, zo stom, zo verwerpelijk voor hoe ik door het leven ging. Ik strafte mezelf alleen maar af zodra het niet ging. Wanneer ik er doorheen zat, was dat weer een reden om mezelf te haten. In plaats van mezelf de zorg te geven die ik eigenlijk nodig had en verdiende, liet ik mezelf alleen maar slechter voelen. Dit was een resultaat van het niet serieus nemen van mezelf.

Ik verdien geen hulp

Doordat ik mijzelf niet serieus nam, overtuigde ik mezelf dat hulpverleners mij al helemaal niet serieus zouden nemen. Soms twijfelde ik wel eens of ik misschien met iemand moest gaan praten, maar als ik me dat inbeeldde, kon ik alleen maar de enorme afkeuring voor me zien. Ze zouden me zien aankomen, ze zouden me lachend naar huis sturen. Ik had niet door dat dit in feite mijn eigen afkeuring naar mezelf toe was, gepaard met een dosis angst voor afwijzing. Door zo hard met mezelf af te rekenen dacht ik dat ik de controle hield. In werkelijkheid was ik die allang kwijt.

Voor als je deze gedachten herkent…

Door mijn gedrag zo negatief te interpreteren, liep ik uiteindelijk veel langer met mijn klachten rond dan nodig. Door zo onaardig tegen mezelf te zijn, ging het enkel bergafwaarts. Het hielp me niet om mezelf niet serieus te nemen; het maakte alles juist erger.

Daarom wil ik je meegeven: als je deze gedachten in jezelf herkent, weet dan dat het signalen zijn dat je jezelf juist serieus moet nemen. De enorme zelfkritiek is een teken dat het niet zo goed met je gaat. Je hoeft niet aan de afgrond te staan om hulp te verdienen. Je verdriet hoeft niet op de weegschaal. Als ik hulp verdien, dan verdien jij dat ook. Onze strijd mag er zijn.