Het besef dat emoties komen, maar ook weer gaan

Maartje is het eerste deel van haar leven een bezige bij geweest. Haar leven was druk en vol met meerdere banen, een relatie en een groot sociaal netwerk. Vanaf haar 33ste veranderde dit. Ze kreeg de diagnose ADHD en bipolaire stoornis met stemmen horen. Hiernaast heeft zij een lichamelijke aandoening, die erger lijkt te worden met de jaren.

 Ze belandde in haar eigen psychotische wereldje, een soort fantasie wereld. Daar was alles anders. Ze neemt je mee in haar weg naar herstel.

Ik ben in eerste instantie bij de crisisdienst van GGZingeest beland. Hierna kwam er hulp van het SP-team. Hier werkten twee toppers die mij ontzettend geholpen hebben: ze waren goed bereikbaar en ze gaven mij rust. Ook mocht ik altijd nog bellen met de crisisdienst als ze toch even niet bereikbaar waren. Door te weten bij wie ik altijd terecht kon, ervaarde ik minder spanning.

Het is niet goed gelukt om mijn omgeving te betrekken hierin. Wanneer ik last heb van de stemmen, kan ik agressief worden. Dit is voor hen onvoorspelbaar en dat maakt dat ze liever wat uit de buurt blijven. Gelukkig heeft de GGZ mij altijd goed opgevangen.

Inmiddels herken ik beter de signalen als ik mij weer slechter ga voelen. Ik weet dat ik dan zo snel mogelijk aan de bel moet trekken, want vanwege mijn bipolaire stoornis, kan het er ineens helemaal zijn. Hiernaast helpt het mij om een gestructureerd leven te leiden. Saai, want ergens houd ik juist van extremiteiten. Toch is het beter voor mij om bijvoorbeeld op een vast moment op te staan en te gaan slapen, tussendoor veel te rusten, te mediteren en te sporten. Ook zoek ik regelmatig de natuur op en ga ik vaak opzoek naar positiviteit. Bovendien ken ik nu risico situaties die mij in een episode kunnen brengen en deze ga ik zoveel mogelijk uit de weg.

Hiernaast merk ik dat ik regelmatig stil moet staan bij waar ik mijn energie aan uitgeef. Ik ben van nature iemand die houdt van discussiëren, maar dit kost mij soms teveel. Dit merk ik bijvoorbeeld op social media; daar gebeurt soms té veel en dan overvraag ik mijzelf. Ik moet continue opletten op wat haalbaar is. Ik heb een revalidatie arts waar ik regelmatig op controle kom. Ook wanneer er weer lichamelijke klachten bij komen. Want de vermoeidheid is er altijd en dit kan een trigger zijn voor een psychose.

Ik merk dat ik nu meer in het hier en nu leef. Het besef dat emoties komen, maar óók weer voorbij gaan, helpt mij ontzettend. Ik heb altijd al in de zorg gewerkt, maar nu ik dit zelf heb meegemaakt, kan ik schakelen tussen hulpverlener en ervaringsdeskundige. Dit geeft mij kracht, en ik hoop mensen te kunnen helpen in hun weg naar herstel. Ik doe dit via meerdere wegen. Zo houd ik mij bezig met inclusie en diversiteit in de gemeente Amsterdam, en ik ben regelmatig spreker bij diverse instellingen om onwetendheid de wereld uit te helpen.

Ik hoop via deze weg mensen meer bewust te maken van het feit dat er mensen rondlopen die moeten omgaan met een onzichtbare ziekte. Ik werk hiernaast ook als activist en ik ben aangesloten bij GroenLinks. Hiernaast ben ik ook actief op Instagram, waar ik regelmatig deel over zelfzorg. Mocht je dit interessant vinden, dan kun je mij vinden met @maartjeoliemansofficial.

Herken je stukken uit het verhaal van Maartje? Herken jij bijvoorbeeld ook dat je wel eens een stem hoort of dat je emoties snel kunnen veranderen? Dan heeft Maartje nog een aantal tips voor jou:

Zoek hulp door de crisisdienst (te laten) bellen, of in ernstige nood 112. Psychoses kondigen zich niet altijd op tijd aan. Leer de eerste signalen kennen en trek dan direct aan de bel, voordat het erger wordt.

Probeer ook, indien dat nog lukt, je netwerk te betrekken. Vertel aan iemand dat je je niet oké voelt, zodat er misschien iemand bij je kan zijn of dat iemand voor jou om hulp kan inschakelen. Iemand om hulp vragen, kan ook voor afleiding zijn. Samen over iets anders praten zodat je wordt afgeleid van je eigen gedachten.

Hiernaast heeft iemand betrekken heeft als voordeel dat als je verward praat, diegene ook meteen voor jou aan de bel kan trekken. Mijn netwerk is bijvoorbeeld op de hoogte en weten wat ze moeten doen als ik verward klink.

Probeer afleiding te zoeken. Mij helpt het bijvoorbeeld een geurkaars aan te steken, polsen onder de koude kraan te houden, in bad gaan of een vriendin te bellen. Zo blijf ik in het hier en nu.

Hiernaast kun je altijd bij 113 terecht (chat/bellen) voor een luisterend oor. Ze hebben ook een cursus die je leer hoe je kunt herkennen of iemand mogelijk suïcidaal is. Ook kun je altijd bellen met de luisterlijn. Zij bieden ook een luisterend oor.

Ik hoop via deze weg mensen meer bewust te maken van het feit dat er mensen rondlopen die moeten omgaan met een onzichtbare ziekte.