Het gevecht met het monster in je

Pim woont samen met zijn vriendin en 4 kinderen. In zijn vrije tijd is hij actief binnen de Scouting als (bege)leider. Hij draait meer dan 30 jaar mee binnen de Scouting. Sinds maart 2021 is hij werkzaam als zorgconsulent en mentor van zorgklassen bovenbouw op een VMBO en hier zit hij helemaal op zijn plek. 

Pim heeft de nodige uitdagingen in het leven gehad. Ook heeft hij ervaring met (gedachten aan) zelfdoding. Vandaag deelt hij zijn indrukwekkende verhaal van hoop.

Omgaan met emoties

Mijn emotie regulatie was vaak een uitdaging in mijn leven. Al in de onderbouw van de basisschool kon ik niet juist omgaan met mijn boosheid en liet ik te lang over mij heen lopen, waarna ik volledig controle verloor.

Doordat ik niet zo stevig in mijn schoenen stond was ik binnen no-time de klos in het eerste jaar van de middelbare school. Toen ontstonden ook de eerste, voor mij althans, duidelijk signalen dat ik vatbaar ben voor depressies en suïcidale gedachten.

Ik was voor anderen een vrolijke sociale jongen, maar van binnen trok ik alles in twijfel. Nooit heb ik echt iemand vertrouwd, ook mijzelf niet. Alles wat nieuw was, durfde ik niet aan en probeerde ik te vermijden. Ergens onbewust heb ik altijd alles gedaan voor een ander met de hoop dat ik dan aardig gevonden zou worden. Mijn eigenwaarde haalde ik uit de waardering van een ander.

Doorgaan en volhouden

Na de middelbare school ben ik de opleiding theatertechniek gaan doen. Tijdens mijn stages kon ik de schijn vaak niet ophouden en zakte ik weg in het diepe zwarte gat. Ik wist niet wat ik met mijzelf aan moest. Doorgaan was het belangrijkste, want ooit kwam het wel goed. Na het afronden van deze opleiding ben ik de opleiding sociaal werk gaan doen en hier kreeg ik de externe waardering waarop ik mij soort van staande kon houden.

Hierna stortte ik mij op mijn werk binnen de zorg om maar weg te kunnen blijven van dat zwarte, diepe gat wat er in mij leefde. Toen mijn toenmalige vriendin haar kinderwens uitsprak ging ik hier uiteindelijk in mee. Ik had mijn diploma’s binnen, een vaste baan en een prima appartement. Daarnaast waren we al 6 jaar samen. Tegelijkertijd had eigenlijk hele grote twijfels. Maar het was haar grote wens, dus daarom deed ik het maar.

Totaal uit het niets

Toen mijn toenmalige vriendin ongeveer 5 maanden zwanger was is ze bij me weggegaan. Voor mij totaal uit het niets. Tijdens een rit naar mijn werk kreeg ik suïcidale gedachten. Ik heb deze uiteindelijk niet ten uitvoer gebracht omdat ik dacht aan mijn ongeboren meisje. Ik kon dit niet maken tegenover haar.

Wat mij is overkomen in mijn jeugd, mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 9 was, wilde ik mijn kinderen niet aandoen. Nu waren we al uit elkaar voordat ze geboren was. Ik had voor mijn gevoel nu al gefaald als vader. Vanaf dat moment heb ik alles in het teken gezet van mijn dochtertje. Ik stond erop dat mijn ex en ik op een fatsoenlijke manier met elkaar omgingen, zodat mijn dochtertje nergens last van zou hebben. Hiermee heb ik ook al mijn gevoelens weggestopt.

Nadat mijn dochter 2 maanden oud was kwam ik erachter dat mijn ex bij mij was vertrokken voor mijn oom. Dit was weer een mes in mijn rug. Ik heb toen weer alles op alles gezet voor mijn kleine meisje en mijzelf en het verwerken van al het verdriet en de boosheid aan de kant geschoven.

Angst om weer verlaten te worden

Na een tijd heb ik mijn huidige vriendin leren kennen. Ze raakte al vrij snel zwanger van onze oudste zoon. Dit bracht een enorm gevoel van angst dat ik weer verlaten zou worden met zich mee. Het wantrouwen in anderen was gigantisch. Ik had de overtuiging dat andere mensen alleen maar voor eigen gewin met mij iets van doen wilde hebben en als ik geen nut meer had mij zouden laten vallen. Hierdoor groeide ook het gevoel dat ik niets waard was heel snel.

Verlangen naar rust

Tijdens de zwangerschap had mijn vriendin veel last van hormonen. Ik ging mijzelf steeds meer afzonderen, kon niet overweg met het gevoel van onmacht als onze oudste niet meteen te troosten was of dat mijn vriendin niet blij en gelukkig was. Ik was verantwoordelijk voor alles, dus ook voor alles wat fout ging. Het werd mij te veel en ik verlangde naar rust.

Dit werd een verlangen naar een plek ver weg. Ik kreeg de overtuiging dat zonder mij het leven fijner zou worden voor anderen. Uiteindelijk leidde dit tot de overtuiging dat ik beter niet meer zou kunnen bestaan.

Ik ging steeds vaker praktisch bedenken hoe ik uit het leven kon stappen. Ergens bleef er een stemmetje dat ik dit niet kon maken tegenover mijn kinderen. Dit stemmetje vervaagde. Toen onze jongste zoon geboren was nam de stress nog meer toe en uiteindelijk heb ik op een zaterdag ochtend mijzelf van het leven proberen te beroven. Wat er toen in mij omging weet ik niet meer, maar voornamelijk paniek denk ik.

Schaamte

Ik durfde niemand onder ogen te komen de eerste tijd. Zelfs mijn kinderen niet. vooral mijn oudste dochter niet, omdat zij mij heeft gevonden. Ik was ook bang om terug naar huis te gaan, want iedereen wist in het dorp wat ik had gedaan. En mensen zijn al snel van mening dat het heel egoïstisch is om uit het leven te stappen en vooral omdat ik zulke jonge kinderen had.

Maar ik deed het juist met de overtuiging dat anderen ermee geholpen zouden zijn en dat het juist goed was voor hen. Ik voelde mij daarnaast enorm zwak, want ik had mij niet staande kunnen houden voor mijn gezin. Ook stond ik nu ineens aan de ander kant van de zorg. Dit was lastig te accepteren. Mensen blijven ergens toch wantrouwend naar je, want wie weet doe je wel weer een nieuwe poging. Dus je uitspreken als het niet lekker gaat, was soms lastig. Je moet ergens het vertrouwen terugwinnen.

Inzicht in pijnpunten

Drie maanden verbleef ik op de PAAZ in Den Bosch, waar er geluisterd werd naar mij. Daarna ben ik gestart met MBT therapie. Drie volle dagen therapie, wat mijn manier van denken dusdanig heeft veranderd dat ik nu niet meer beter weet. Tijdens deze therapie heb ik inzicht gekregen in mijn pijnpunten, want die kende ik bijna niet. Het leek alsof ik een zorgeloze jeugd heb gehad, maar veel dingen hebben mij geschaad zonder dat ik er erg in had. Ook het kunnen nadenken over een ander, los van mijn overtuiging, helpt enorm.

Een derde kindje

Deze zwangerschap was niet gepland en zorgde voor de nodige spanning. Ook bij mensen om ons heen waren er meningen. Mensen waren bang dat het verhaal van jaren daarvoor zich zou herhalen. Mijn vriendin en ik hebben op de juiste momenten, de juiste gesprekken gevoerd en ik heb mij nu eindelijk wel verbaal kunnen uiten. We zijn er voor gegaan en hebben een engel van een dochter mogen krijgen.

Het gevecht met het monster in je

Het gevecht met het monster in je is een strijd die je niet kan winnen in je eentje. Hulp zoeken, woorden proberen te geven aan je innerlijke gevoel, over je mentale welzijn praten, maakt je kwetsbaar maar geeft je ook de kracht en de wil om ondanks alles toch je zelf te overwinnen.

Zonder dalen zullen er ook geen pieken zijn. Het monster wat ergens in je leeft zal nooit echt weg gaan, maar jij hebt de controle of het kan en mag groeien.