Het verlangen er even niet meer te zijn

Elleke is in het dagelijks leven veel bezig met schrijven, sociale media en fotograferen. Van deze hobby’s wil ze het liefst ook haar werk maken. Daarom is ze dit schooljaar gestart met de opleiding tot Content Creator. Elleke heeft op verschillende manieren ervaring met zelfdoding, als nabestaande, naaste en lotgenoot.

Ik ben een familielid verloren aan zelfdoding en heb familie en vrienden om mij heen, voor wie het onderwerp zelfdoding helaas ook niet onbekend is. Zelf heb ik een erg moeilijke middelbareschooltijd gehad en ben ik op de leeftijd van zestien jaar depressief geworden met daarbij gedachten aan de dood.

Vrolijk meisje

Voor ik te maken kreeg met zelfdoding, was ik eigenlijk altijd een vrolijk meisje. Ik heb op een heel fijne, creatieve basisschool gezeten. Een belangrijke boodschap die werd meegegeven op deze school was om vooral jezelf te zijn. Dit was ik dan ook. Ik was altijd een meisje dat graag buiten speelde, met anderen was, vrolijk, sportief (ik zat op hockey) en ik was een doorzetter. Als ik iets wilde, kwam het er ook.

Middelbare school

Ik denk dat ik erachter kwam dat zelfdoding een optie zou kunnen zijn, toen ik zelf pas een jaar of 13 was. Het begon toen ik naar de middelbare school ging. Ik kwam uit een hele fijne, veilige en vertrouwde omgeving, van een fijne basisschool waar ik acht jaar lang had gezeten. Toen ik naar de middelbare school ging kwam ik er wel heel snel achter dat mezelf zijn heel erg veel moeilijker zou gaan worden dan het eerder altijd was geweest. De persoon, het vrije vrolijke meisje dat ik was, werd eigenlijk niet geaccepteerd.

Perfectionisme

Vanaf mijn 14e werden de zelfdodingsgedachten steeds heftiger, en vanaf mijn 16e zou ik mezelf omschrijven als suïcidaal. Naast dat ik niet geaccepteerd werd, kreeg ik last van extreem perfectionisme. Ik wilde altijd alles goed doen en ik mocht van mezelf absoluut geen fouten maken. Als er iets niet liep of ging zoals ik dat me had voorgesteld of wilde, gaf me dat erg veel stress en spanning.

Na vier jaar op de middelbare school had ik een VMBO-T/MAVO diploma op zak. Ik wilde graag mijn HAVO halen en ging dit doen op een andere middelbare school. Ik was toen 16 jaar. De heftigheid van de zelfdodingsgedachten begon eigenlijk al voordat ik echt begon op deze school. In de laatste week van de zomervakantie ervaarde ik namelijk extreem veel stress en spanning. Wat mij betreft was het toen al te veel. Ik heb 2 dagen voor mijn eerste schooldag hulp gezocht op de chat van 113 Zelfmoordpreventie. Ondanks dat ik mij kan voorstellen dat het een fijne plek is om te praten, hielp dit voor mij op dat moment niet.

Spanning

De dagen gingen voorbij en ik moest naar school, omdat ik nog leerplichtig was. Ik voelde me slecht en ik vond ook niet meteen goede aansluiting met de mensen daar. Ik zat niet met goede vrienden in de klas en al snel werd de spanning die school me opleverde, echt te veel om mee om te kunnen gaan. Hier kwam bij dat ik niet goed sliep, en zowel mijn mentale als fysieke gezondheid begonnen flink op mij in te hakken.

Huisarts

Ik ben toen uiteindelijk in gesprek gegaan met de huisarts. Die kwam vrij snel tot de conclusie dat er sprake was van een depressie en dat ik ziek was. Dat ik ‘ziek’ was begreep ik eerst niet. Ik kon niet ziek zijn. Het zat in mijn hoofd, ook al voelde ik de stress vaak ook lichamelijk. Mijn zelfdodingsgedachten en het verlangen er even niet meer te zijn, bleven steeds erger worden. Na ruim 2 maanden op mijn nieuwe school, besloot ik dat mijn gezondheid toch echt heel veel belangrijker was dan een HAVO diploma.

Steun en hulpverlening

Als ik terugdenk aan hulp om mij heen, dan heb ik wel steun ervaren van mensen om mij heen. Allereerst vanuit mentoren en de vertrouwenspersoon op de eerste middelbare school. Ook op de tweede middelbare school had ik een fijne, begripvolle mentor. Ook heb ik enorm veel steun gehaald bij mijn ouders.

Vanuit de professionele hulpverlening ervaarde ik langere tijd niet de steun die ik wel nodig had. Er waren lange wachtlijsten voor de GGZ. In ruim een half jaar tijd heb ik in totaal zo’n 6/7 verschillende hulpverleners (van praktijkondersteuner tot slaapcoach) gezien en gesproken, maar ik ervaarde met niemand hiervan echt een fijne klik. Hierna heb ik nogmaals een half jaar moeten wachten op hulp vanuit de GGZ. Uiteindelijk heb ik nu, ruim een jaar later, een fijne, begripvolle orthopedagoog met wie ik een goede klik heb en goed kan praten. Iets wat naar mijn mening echt veel te lang geduurd heeft.

Schrijven

De allergrootste rol in mijn herstel heeft het schrijven van mijn allereerste roman gespeeld. Mijn fictieve roman ‘ALLEEN - Het ondragelijk verlangen er even niet meer te zijn’ gaat over drie meisjes. Eén meisje besluit om een eind aan haar leven te maken en de twee andere meisjes vinden elkaar door verlies aan zelfdoding. Ze halen herkenning en kracht uit elkaar. Ik schrijf al vanaf mijn 12e, en ondanks dat het onderwerp enorm lastig is en zéker ook omdat ik het boek schreef in de moeilijkste periode van mijn leven, ben ik trots dat deze roman er nu is. Achteraf gezien heeft het schrijven mij juist ook geholpen om beter te worden.

Ik zou je niet willen/kunnen adviseren een heel boek te schrijven over wat je meemaakt. Wat ik wel zou kunnen doen, is je uitdagen om eens een velletje papier voor je te nemen en een pen te pakken. Eens op te schrijven wat je voelt, wat je denkt, wat je nu misschien wel het allerliefste wilt, maar diep van binnen toch altijd wel weet dat dit nooit een oplossing is voor je probleem. Probeer eens op papier te zetten wat je eigenlijk helemaal niet durft uit spreken.

Schrijf eens op dat je liever dood bent dan levend. Ook al wil je helemaal niet dood. Je wilt dit leven niet zoals het nu is. Schrijf het eens van je af. Lucht je hart. Probeer het eens. Mij heeft het geholpen.

Niet durven praten over zelfdoding

Wat ik verder graag kwijt wil, is dat ik enorm heb ervaren dat het onderwerp zelfdoding onbekend is voor veel mensen. Nee, misschien niet eens onbekend, maar gewoon heel erg een taboe. Dat mensen het niet durven of erover te spreken. Het onderwerp is lastig te begrijpen wanneer je het niet zelf of van heel dichtbij hebt meegemaakt, maar het is belangrijk dat mensen er meer over gaan praten. Zelf merk ik dat het onder de jeugd gewoon heel erg onbesproken blijft, terwijl ik wel zie dat het veel speelt.

Het ondragelijk verlangen er even niet meer te zijn

Tot slot wil ik wat delen over mijn boek: 'ALLEEN | Het ondragelijk verlangen er even niet meer te zijn' Ik kijk uit over woestijntoppen. Zand. Een zonsondergang. Eind 2022 was ik met mijn gezin op reis naar Oman. Op een van de laatste avonden van het jaar keek ik samen met mijn ouders, broer en een goede nieuwe vriend uit over een woestijn. Zag ik de zon langzaam verdwijnen tot het aardedonker was.

Oman was nog niet het einde van een donkere periode. Een land in het midden oosten gaf nog niet de kracht om mijn leven weer op te pakken zoals het altijd was geweest. Maar dat moment, op die dag, midden in de woestijn op 30 december 2022. Dat was wel een moment waarop ik denk ik weer wilde. In een land waar elk sprookje wat je maar kan bedenken zich kan afspelen, elke Disneyfilm zou kunnen worden opgenomen werd alles waar wat ik wilde. Kwam mijn sprookje uit en ging het licht weer schijnen.

Ik wilde weer leven

Ik wilde weer leven. Ik wilde gelukkig zijn. In dat land kon ik weer even genieten. Kon ik genieten van alles wat ik zag. Zon, bergen, zee, zand. De mensen die het meeste van me houden. Op 1 januari bespraken we onze voornemens voor het nieuwe jaar, voor 2023. Ik sprak in het Engels: ‘I think I just want to be happy, enjoy my life again.’

Dan wil ik graag afsluiten met de laatste zin van mijn boek: ‘Alles komt altijd goed, ook als het niet goed komt.’