Het voelde alsof ik niet meer zonder alcohol kon

Angela studeert HBO Social work. Een studie naar haar hart, want zij zet zich met liefde in voor haar medemens. Dit wil zij later gaan combineren met haar ervaringsdeskundigheid, waarmee ze hoopt anderen te inspireren. Ondanks dat haar leven behoorlijk zwaar is geweest, ziet zij nu ook de mooie kanten van het leven. Deze boodschap hoopt ze te verspreiden door haar verhaal met jullie te delen.

Misofonie

Ik ben geboren in een gezin met een vader, moeder en een jonger zusje. Het was altijd best gezellig bij ons in huis. Totdat ik ging puberen, dit was voor mijn ouders erg lastig. Ik heb altijd al veel moeite gehad met geluiden en toen ik twaalf was kreeg ik de diagnose 'Misofonie'. Ik kon sommige geluiden destijds echt niet verdragen. Zo lukte het vaak niet om met mijn ouders samen aan tafel te eten. Mijn ouders vonden het heel moeilijk om hiermee om te gaan.

Verslaafd aan alcohol

Toen ik achttien werd heb ik er dan ook voor gekozen om uit huis te gaan. Ik was daar eigenlijk helemaal nog niet klaar voor. Ik ging wonen in een studentenhuis met vijf andere studenten die veel ouder waren dan ik. Ik begon met het drinken van alcohol en al snel ging het steeds slechter met mijn mentale en fysieke gezondheid. Ondertussen verhuisde ik nog een aantal keer. Uiteindelijk woonde ik helemaal alleen en besefte ik mij dat ik eenzaam was. Ik dronk dagelijks alcohol en het voelde of ik vrijwel alles aan het verpesten was. Het voelde alsof ik niet meer zonder alcohol kon. Ik werd verslaafd.

Zelfmoordgedachten

Toen ik rond de 19 jaar oud was, kreeg ik zelfmoordgedachten. Dat ging van kwaad tot erger. Tot ik elke dag intensief na ging denken over de waarde van mijn leven. Al snel kwam ik erachter dat mijn leven geen waarde meer had. Het voelde of ik in een diepe put was verzonken. Ik zat vast.

Begin 2019 heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Ik was 19 jaar en woonde toen al een jaar op mezelf. Ik zat ontzettend slecht in mijn vel. Ik woonde helemaal alleen en voelde mij ontzettend eenzaam. Daarnaast was het contact met mijn ouders ingewikkeld. Het voelde of alles in mijn leven met de dag slechter ging. Ik was doodongelukkig en vroeg mezelf af wat ik nog op deze aarde deed. Op dat moment was voor mij het antwoord: helemaal niets. Ik koos ervoor om een poging te doen om uit het leven te stappen.

Bellen met 113

Ik praatte er niet veel over met mijn naasten. Ik vond het fijn om 113 te bellen omdat zij mij niet kenden. Ik kon volledig anoniem mijn verhaal doen en dat was precies wat ik nodig had op dat moment. Ik voelde mij dan gehoord en geliefd. Toen ik mijn zelfmoordpoging had gedaan, ben ik uiteindelijk in een kliniek gekomen waar ik een maand werd opgenomen. Na deze periode ging ik weer een tijd bij mijn ouders wonen. Soms, wanneer de zelfmoordgedachten terugkwamen, belde ik 113. De gesprekken met de mensen van 113 zette mij aan het denken. Het voelde of ik er mocht zijn en ik waardevol was.

De mensen van 113 hebben mij in die tijd echt gezien. Ik kan mij nog een avond herinneren dat ik veel last had van zelfmoordgedachten. Ik koos ervoor om 113 te bellen. Ik kreeg ene een vriendelijke man aan de lijn en al snel raakten we aan de praat over de mensen waar ik van houd. Mijn zusje bijvoorbeeld, zij betekent echt de wereld voor mij. Tijdens het gesprek werd ik geraakt, omdat ik mij besefte dat ik helemaal niet dood wil. Ik wilde juist leven! Ik wilde herinneringen maken met mijn zusje en de mensen waar ik van houd.

Christelijk

Uiteindelijk heeft God mij geholpen om weer kracht te vinden. Hij heeft mij gered van mijn zelfmoordgedachten. Ik ben zelf christelijk opgevoed, waar ik heel erg dankbaar voor ben. Tijdens de periode in mijn leven waarin ik heb gestruggled met zelfmoordgedachten ben ik God kwijtgeraakt en vroeg ik mij af waar Hij was. Maar ik heb Hem teruggevonden, of eigenlijk, om eerlijk te zijn, heeft Hij mij teruggevonden.

Geen dak, wel een depressie

Daarnaast schrijf ik mijn hele leven al gedichten. Dat heb ik ook gedaan in de periode dat het niet goed met mij ging. Begin dit jaar heb ik mijn eigen boek 'Geen dak, wel een depressie' uitgebracht.

Geen dak, wel een depressie is een dichtbundel waar ik mee ben begonnen toen ik dakloos ben geraakt. Het zijn gedichten die recht uit mijn hart op papier zijn gezet. In deze periode waren mijn pen en papier voor mij goud waard. Schrijven was mijn houvast om door te zetten en niet op te geven.

Daarnaast ben ik begonnen met de studie Social work. Omdat ik weet dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is, denk ik dat ik andere mensen in een soortgelijke situatie kan begrijpen. In de toekomst hoop ik mij te mogen inzetten als ervaringsdeskundige.

Je bent waardevol

Wat ik wil meegeven aan jou, lieve lezer, is dat je waardevol bent. Je bent het waard om te leven en gelukkig te zijn. Probeer je open te stellen en hulp te aanvaarden. Want als jij je openstelt, kunnen mensen proberen je te begrijpen en helpen. Het is ook goed om te beseffen dat problemen/struggles niet in een dag weg zullen gaan, maar het een proces is waar je doorheen gaat.

Het heeft mij ook heel erg geholpen om al mijn pijn bij God te leggen. Hij kan je een gevoel van rust en vrede geven. Dat ondanks je door een zwaar proces gaat, je vrede vindt in Hem. Daarnaast hielp het voor mij om mijn pijn van mij af te schrijven. Pak een pen en papier en schrijf alles op wat je denkt. Voor mij luchtte dit altijd heel erg op. Of bel 113! Je kunt anoniem je hart luchten en alles met hen delen.