Het wordt ooit weer lente
Middenin de diepte kijk je om je heen en zie je niets anders dan zwart. Het voelt vol van alle gedachtes en emoties en tegelijk overspoelt de leegte je. Alsof je in een niemandsland beland bent, waar de toekomst van je is weggenomen. Depressie, noemen ze dat.
Ik ken dat diepe ravijn, de onmacht om te klimmen en de donkere wolk waarin jij gevangen zit. ‘Het wordt ooit weer lente’, zei ze toen tegen me. Ik knikte ‘ja ja’ maar dacht ‘nee nee’. Ik geloofde er helemaal niets van.
En dat is precies wat depressie met je doet. De mogelijkheden die je anders nog bedenken kan, zijn opeens geen optie meer. Ze bestaan niet meer, de kansen die anderen nog wel zien. Maar het liegt, de depressie. Het laat je de wereld vanuit één groot donker perspectief bekijken. Alles wordt groter. Je onzekerheden, de rafelrandjes van het leven en al je zorgen.
Nu is het letterlijk winter. Het is soms koud, vaak donker en guur. Er komen feestdagen aan, of vreesdagen… Hoe je ze ook ervaart, ze staan voor de deur. En ze gaan ook weer voorbij. Letterlijk. Dat doet niets af aan hoe ongelooflijk zwaar en lang deze winter kan voelen. Maar echt: ooit wordt het weer lente. Ook voor jou.
Misschien zucht je wel als je dit leest. Dat is oké. Dat heb ik ook gedaan in de donkerte. Eindeloos. Want kan het wel goedkomen? Wordt het wel echt beter? Kon ik het je maar beloven, dan zou ik dat direct doen. Ik weet niet hoe beter er voor jou uit gaat zien. Wel weet ik dat het ooit weer lente wordt. Ik durf het nu tegen je te zeggen omdat ik het zo vaak zelf ervaarde en om mij heen gezien heb. Na het zwart komt er weer een straaltje licht. Een moment van een glimlach, of op zijn minst een ontladende zucht. En soms wordt het weer donkerder, en vertrouw ik op dat ene zinnetje.
Tot het weer lente wordt zoek ik de lichtjes in de winter extra op. Waar ik voorheen het type was dat de gordijnen dicht deed en de lichten uit, haal ik nu kaarsjes uit de kast en pak ik een zacht dekentje, chocola en een boek of fijne serie erbij. Ik vraag een vriendin om spelletjes te komen spelen en vergeet middenin een fanatiek duel heel even de chaos in mijn hoofd.
Met kerst plan ik iets met een vriendin, omdat ik niet de familie heb zoals je in een reclame ziet. Een lege kerst kan leeg blijven, maar ik kan ook zelf iets proberen te regelen. Ik leerde dat ik daarvoor zelf iets te doen heb. Me uitspreken waar ik behoefte aan heb. Iemand vragen om iets samen te doen. Vanuit het diepste donker uitreiken. Ik begrijp dat juist dat het aller moeilijkst is.
Opgeschreven klinkt alles makkelijker. Maar jij bent het waard om er op jouw manier iets fijns van te maken. Of als het niet fijn voelt, iets dat zo draaglijk mogelijk voelt. Je mag het in kleine stapjes doen. Eerst steek je één lichtje aan, en later misschien een tweede. Tot je jezelf omringd met lichtjes vindt. Tot het ooit weer lente wordt in je hoofd.
