Ik dacht dat genezen niet voor mij was weggelegd

Maaike woont samen met haar hondje Beau in Zwolle. Ze studeert sinds september maatschappelijk werk. Meer dan de helft van haar leven heeft ze last gehad van gedachten aan zelfdoding. De afgelopen 10 jaar is een gevecht geweest met veel dwanggedachtes en radeloosheid.

Zelfmoordgedachten

Ik weet het niet precies meer, maar volgens mij begonnen mijn zelfmoordgedachten op de basisschool, rond groep 7-8. Ik kan mij herinneren dat ik op bed zat, in de spiegel keek en aan God vroeg om er een einde aan te maken. Zowel op de school als thuis ging het niet lekker. Ik werd gepest en ik had geen idee hoe ik op een gezonde manier kon omgaan met mijn gevoelens. Ik kon ze alleen uiten door óf ontzettend verdrietig, óf ontzettend boos zijn.

Vanaf mijn 12e levensjaar ben ik naar verschillende psychologen gegaan. Ik had hier ontzettend veel moeite mee. Ik wist dat het nodig was. Ik wilde ook niks liever dan beter worden. Tegelijkertijd had ik nog niet geleerd om over mijn gevoelens te praten. Dit in combinatie met mijn hechtingsproblematiek zorgde ervoor dat ik erg tegen psychologen aanschopte. Testen of ze mij aan konden, mij zouden geloven, of ze het wel het best met mij voor hadden en of ze mij niet zouden verlaten. Het heeft jaren geduurd voor ik me echt kon openstellen en hulp kon accepteren.

Ik heb ontzettend veel behandelingen gehad (cognitieve gedragstherapie, systeemtherapie, DGT, EMDR, groepstherapie) en overal haalde ik wel wat uit. Ik leerde mezelf steeds beter kennen. Momenten van complete duisternis werden langzaam minder en lichter. Toch was het niet genoeg. Mijn dagen bestonden jarenlang uit opstaan, vechten om de dag door te komen, crisis voorkomen of hanteren, de angsten in mijn hoofd kalmeren, en nog zoveel meer.

Gesprek over euthanasie

Op een gegeven moment voelde ik: Dit is niet hoe ik mijn leven voor me zie. Ik ga vooruit, maar het is niet genoeg. Ik zou het kunnen, maar ik wíl het niet meer. Dit is geen leven voor mij. Ik ben het gesprek over euthanasie aangegaan met mijn behandelaar bij Dimence, die mij al 7 jaar kent. Het was ontzettend fijn en helpend om het met hem erover te hebben, zonder dingen die ik gewend ben van behandelaren (''Niet over dit soort dingen hebben, dat triggert'' of ''We moeten die gedachtes weghalen, niet voeden'').

De beste keuze

Alles wat ik denk en voel mocht er zijn bij mijn behandelaar. Ik ben hem hier eeuwig dankbaar voor. Naarmate de gesprekken vorderden kwamen we tot de conclusie dat er meer nodig was: Ik ging op zoek naar een passende kliniek, en dit was mijn laatste hoop. Na wat research koos ik voor Scelta: de beste keuze die ik in mijn leven heb gemaakt.

In juni 2021 ben ik begonnen bij Scelta in Apeldoorn, inmiddels is dit een dagbehandeling geworden, maar tot voor kort was dit een kliniek. Hier zijn ze gespecialiseerd in verschillende problematieken rondom hechting en persoonlijkheid. Ik heb hier 9 maanden doorgebracht, van zondagavond t/m donderdagmiddag.

In de tijd dat ik zo bezig was met mijn weg weer vinden in het leven, voelde ik me door (naast natuurlijk mijn liefste vrienden) enorm gezien en gesteund door mijn behandelaren bij Scelta. Ik kende nog geen plek waar ze zo gespecialiseerd waren in mijn problematiek. Ik heb borderline, en hiervoor heb ik onder andere DGT (Dialectische Gedrags Therapie) gehad wat me ontzettend heeft geholpen.

Genezen

Ik dacht dat genezen niet voor mij was weggelegd, maar mijn symptomen zijn dusdanig verminderd dat ik mezelf de sticker niet zo snel meer zou geven. Waar ze bij Scelta erg veel ervaring mee hadden, was hechtingsproblematiek. Dit, in combinatie met mijn verlatingsangst, is nog een behoorlijk probleem voor mij en een dagelijkse strijd.

Kind in mij

Wat deze behandelaren me konden bieden wat andere mensen nog niet voor elkaar hebben gekregen is de kleine Maaike zien. De Maaike van vroeger, die ontzettend veel pijn heeft gehad. Therapie ging veel over mijn ''inner child'' en ik heb geleerd hoe ik beter voor de kleine Maaike kon gaan zorgen.

Op momenten dat ik suïcidaal werd, ging er vaak een trigger aan vooraf (bijvoorbeeld afwijzing). Op zulke momenten ga ik gevoelsmatig terug naar het moment van vroeger, waar ik me als klein meisje heel vaak ontzettend verlaten heb gevoeld. Dit zorgt voor de heftige emoties, omdat je teruggaat naar vroeger en je oude pijn het overneemt van het moment van nu. Ik heb geleerd om mezelf te kalmeren op het moment van triggers, te herkennen wat oude pijn is en wat nieuwe pijn is, en die dingen te scheiden van elkaar. Ik spreek mezelf letterlijk de woorden ''het is oké, je bent oké'' toe.

Kleine Maaike visualiseren, haar geruststellen en de veiligheid bieden die ik vroeger zo gemist heb, heeft echt mijn leven gered. Hiernaast ben ik ontzettend geconfronteerd met het feit dat ik niet ga krijgen wat ik nodig heb van de mensen die het dichtst bij me staan, en moest ik beginnen met hierom te rouwen. Dit doet nog steeds veel pijn, maar ik leer met de dag meer om mezelf te geven wat ik eerder van anderen hoopte te krijgen.

Het licht weer zien

Mijn tijd bij Scelta zijn de meest zware maanden van mijn leven geweest, omdat ik compleet ben afgebroken en ontzettend ben geconfronteerd met alles wat er mis is met mij en mijn systeem. Tegelijkertijd zijn het de meest mooie maanden van mijn leven geweest, omdat dit de plek was waar ik mezelf tot op het bot heb leren kennen. Ik heb uit deze behandeling iets gehaald waar ik niet meer van durfde te dromen: het licht weer zien.

Het liefste geef ik een pasklaar antwoord als advies voor mensen met soortgelijke problematiek. Iets simpels, wat iedereen meteen kan toepassen en alles beter maakt. Helaas werkt het niet zo als het gaat om mentale gezondheid. We kennen allemaal wel de standaard dingen zoals ''Ga een rondje lopen, doe de gordijnen open, zoek afleiding''. Ik kan ze in ieder geval niet meer horen.

Emoties zakken

Wat ik zou adviseren: Zorg voor een gezond netwerk. Gezonde vrienden die het beste in je naar boven halen, waar je compleet jezelf kan zijn en die je dagen lichter maken. Voor mij is dit al meer dan de helft van het werk. De andere helft: zit met je pijn. Stop met het jezelf kwalijk nemen dat je je zo slecht voelt, dat je teveel bent, anderen tot last bent. Begin met aandacht schenken aan wat je zo gemist hebt vroeger, wat je tegen je jonge ik zou zeggen, vraag jezelf af wat je motiveert om de dag te beginnen en door te komen.

Wat mij veel houvast geeft is de gedachte dat alle emoties zakken. Een crisis duurt nooit langer dan een paar uur. Op een gegeven moment zakt de emotie af. Als ik in paniek ben en niks lijkt te werken is het soms een kwestie van ''simpel'' uitzitten. Het is écht oké als het soms niet lukt, je je een keer afreageert, spijbelt van school, niet op appjes reageert. Zolang je jezelf maar weer oppakt, op wat voor manier dan ook. Vind de mensen die goed voor je zijn en accepteer hulp.

Ik was bang dat ik het licht nooit meer zou zien, en hier zit ik dan, achter mijn laptop, het leven te leven waar ik nooit van had durven dromen.